Czy Bóg rzeczywiście widzi nasze wybory, podejmowane decyzje?

Czy ponosimy konsekwencje za czynienie dobra i zła?

Poniższe fragmenty, to przykłady ludzi, którzy stanęli przed wyborem i doświadczyli konsekwencji swoich decyzji.

To ważne stwierdzenie: konsekwencje.

Warto żyć w pełnej świadomości i rozumieć, że nasze czyny, zachowania, słowa nie idą w próżnie. Będziemy za wszystko rozliczeni. Często konsekwencją naszej głupoty, będzie kiepskie życie, a konsekwencją pracy nad sobą, nad rozwijaniem pięknych wartości, będzie spokój ducha i codzienna radość.

Zobaczmy wybrane przykłady, w jaki sposób i za co Bóg wynagradzał wiernych Mu ludzi.

1. Abraham – posłuszeństwo → błogosławieństwo i majętność:

„I zawołał anioł JHWH z nieba po raz drugi do Abrahama, mówiąc: Przysiągłem na Siebie Samego — mówi JHWH — ponieważ to uczyniłeś i nie odmówiłeś Mi swego syna, swego jedynego, Będę ci błogosławił i bardzo rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza. Ponieważ usłuchałeś Mojego głosu” – Rodzaju 22:15–18.

 Jaka nagroda?

„JHWH bardzo pobłogosławił Abrahama, tak że stał się bogaty; dał mu owce i bydło, srebro i złoto” – Rodzaju 24:35.

2. Józef – wierność w próbie → władza i chwała:

„On jednak odmówił i powiedział: Jakże mógłbym uczynić to wielkie zło i zgrzeszyć przeciwko Bogu? I chociaż mówiła do Józefa dzień po dniu, nie usłuchał jej” – Rodzaju 39:8–10.

Jaka nagroda?

„Wtedy faraon powiedział do Józefa: Ponieważ Bóg objawił ci to wszystko, nie ma nikogo tak rozumnego i mądrego jak ty. Ty będziesz nad moim domem, a cały mój lud będzie posłuszny twoim rozkazom” – Rodzaju 41:39–41.

Józef zostaje sprowadzony do Egiptu i sprzedany Potifarowi, urzędnikowi faraona, dowódcy straży. Choć Józef jest niewolnikiem, Bóg jest z nim: jego praca przynosi powodzenie, a dom Potifara doświadcza błogosławieństwa. Potifar widzi to wyraźnie, więc obdarza Józefa zaufaniem i ustanawia go zarządcą całego domu — praktycznie wszystko oddaje w jego ręce, zostawiając sobie jedynie sprawy osobiste.

Z czasem żona Potifara zaczyna Józefa natarczywie nakłaniać do grzechu. W końcu dochodzi do próby wymuszenia: kobieta chwyta go za szatę, gdy Józef znalazł się w domu przy pracy, a domownicy nie byli w pobliżu. Józef wybiera ucieczkę: wyrywa się i zostawia szatę w jej ręku, byle nie ulec. To właśnie ta pozostawiona szata staje się narzędziem fałszywego oskarżenia.

Żona Potifara woła domowników i buduje narrację, że Józef chciał ją znieważyć; pokazuje szatę jako „dowód”. Gdy Potifar wraca, powtarza mu tę samą wersję, podsycając gniew. Potifar, poruszony oskarżeniem, każe Józefa uwięzić — trafia do więzienia, gdzie trzymano więźniów królewskich.

3. Hiob – wytrwałość i wierność → podwójne błogosławieństwo:

„I JHWH przywrócił powodzenie Hioba, gdy modlił się za swoich przyjaciół. JHWH dał Hiobowi dwa razy tyle, ile miał przedtem. Przyszli do niego wszyscy jego bracia i wszystkie jego siostry oraz wszyscy dawni znajomi i jedli z nim chleb w jego domu. Okazywali mu współczucie i pocieszali go z powodu całego nieszczęścia, które JHWH sprowadził na niego. Każdy dał mu jedną monetę i jeden złoty pierścień. JHWH błogosławił ostatnie dni Hioba bardziej niż jego początek. Miał czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc par wołów i tysiąc oślic. Miał także siedmiu synów i trzy córki. W całej ziemi nie znaleziono kobiet tak pięknych jak córki Hioba, a ich ojciec dał im dziedzictwo między ich braćmi. Potem żył Hiob jeszcze sto czterdzieści lat i oglądał swoich synów i wnuków aż do czwartego pokolenia. I umarł Hiob stary i nasycony dniami” – Hiob 42:10–17.

Trudno jest omówić całość próby, jaką przechodził Hiob, dlatego polecam Czytelniku – przeczytaj ją. Ta historia to niesamowita lekcja dla nas, jak żyć, jak przekładać wiarę i wartości ponad wszystko. Choć w pierwszym ujęciu wydaje się, że prawa osoba cierpi, ma gorsze życie od bogatych, to tak naprawdę jest odwrotnie.

4. Daniel – wierność Bogu mimo zakazu → wywyższenie:

„Daniel zaś, gdy dowiedział się, że podpisano ten dokument, wszedł do swego domu, a okna w jego górnej izbie były otwarte w kierunku Jerozolimy; trzy razy dziennie klękał, modlił się i wysławiał swojego Boga, jak to czynił przedtem” – Daniela 6:11.

Jaka nagroda?

„Wtedy król wywyższył Daniela i dał mu wiele darów, ustanowił go władcą nad całą prowincją Babilonu” – Daniela 6:29.

Daniel jest wysokim urzędnikiem w państwie Medów i Persów. Jego przeciwnicy nie mogą znaleźć na niego żadnej winy. Postanawiają więc uderzyć w jego wiarę, a nie w kompetencje. Doprowadzają do wydania dekretu: przez 30 dni nikt nie może modlić się do żadnego boga ani człowieka, tylko do króla. Prawo Medów i Persów było nieodwołalne – nawet król nie mógł go cofnąć. Daniel wie, że łamie prawo państwowe i że grozi mu kara śmierci (jama lwów).

5. Dawid – sprawiedliwość i zaufanie → królestwo i chwała:

„JHWH oddaje każdemu według jego sprawiedliwości i wierności. Dziś JHWH oddał cię w moje ręce, lecz nie podniosłem ręki przeciwko pomazańcowi JHWH. Jak twoje życie było dziś drogie w moich oczach, tak niech moje życie będzie drogie w oczach JHWH” – 1 Samuela 26:23–24.

Jaka nagroda?

„I poznawał Dawid, że JHWH utwierdził go jako króla nad Izraelem i że wywyższył jego królestwo ze względu na swój lud, Izraela” – 2 Samuela 5:12.

Dawid, mając realną możliwość zabicia Saula, świadomie rezygnuje z odwetu i oddaje sprawę w ręce Boga. Uznaje, że Bóg jest jedynym Sędzią, który odpłaca według sprawiedliwości i wierności, a on sam nie podniesie ręki na pomazańca Boga.

6. Salomon – właściwa motywacja serca → mądrość, bogactwo i chwała:

„A Salomon powiedział: Dałeś wielką łaskę Swojemu słudze Dawidowi, mojemu ojcu, ponieważ postępował przed Tobą w prawdzie, sprawiedliwości i prawości serca. Daj więc Swojemu słudze serce rozumne, aby umiał sądzić Twój lud” – 1 Królewska 3:6–9.

Jaka nagroda?

„Ponieważ prosiłeś o to, a nie prosiłeś dla siebie o długie życie ani o bogactwo, ani o życie twoich wrogów, daję ci serce mądre i rozumne, a ponadto daję ci także bogactwo i chwałę, jakich nie miał żaden król przed tobą ani po tobie nie będzie miał” – 1 Królewska 3:11–13.

Salomon, mimo wielkiej mądrości i początkowej bliskości z Bogiem, pozwolił, aby bożki/fałszywe kulty odwróciły jego serce, a to doprowadziło do bałwochwalstwa: 

„Gdy Salomon się zestarzał, jego żony skłoniły jego serce ku innym bogom, i jego serce nie było już w pełni oddane PANU, jego Bogu, jak serce Dawida, jego ojca” – 1 Królewska 11:4.

7. Ezechiasz – zaufanie Bogu w kryzysie → ocalenie i sława.

Gdy Rab-Szaki publicznie lżył Boga i zastraszał Judę, Ezechiasz nie odpowiedział pychą ani siłą. Zwrócił się do JHWH, prosząc, aby On sam zgromił bluźnierstwo:

„Tak mówi Ezechiasz: Ten dzień jest dniem ucisku, nagany i hańby… Może JHWH, twój Bóg, usłyszy wszystkie słowa Rab-Szakiego i zgromi go za słowa, którymi lżył Boga żywego” – 2 Królewska 19:3–4.

Jaka nagroda?

Tej samej nocy JHWH odpowiedział bez udziału armii ludzkiej: Jego anioł pobił 185 000 Asyryjczyków w obozie:

„Tej nocy wyszedł anioł JHWH i pobił w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy. A gdy rano wstali, oto wszyscy oni byli martwymi trupami” – 2 Królewska 19:35.

Skutkiem była całkowita klęska wroga i ocalenie Jerozolimy, a także wywyższenie imienia JHWH— narody przynosiły dary do Jerozolimy i królowi:

„I tak JHWH ocalił Ezechiasza… a wielu przynosiło dary JHWH do Jerozolimy i kosztowności Ezechiaszowi” – 2 Królewska 19:36–37.

8. Rut – lojalność i czystość → zabezpieczenie i błogosławieństwo.

Rut, choć mogła wrócić do swojego kraju i dawnego życia, wybiera zostać przy Noemi i związać się z Bogiem Izraela całym sercem:

„Nie nalegaj na mnie, abym cię opuściła… Dokąd ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty zamieszkasz, tam ja zamieszkam; twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg moim Bogiem” – Rut 1:16–17.

Jaka nagroda?

Bóg widzi jej wierność i obiecuje pełną zapłatę oraz schronienie:

„Niech JHWH wynagrodzi twój czyn i niech będzie pełna twoja zapłata od JHWH, Boga Izraela, do którego przyszłaś, aby się schronić pod Jego skrzydłami” – Rut 2:12.

Potem ta zapłata staje się widoczna dla wszystkich – dom, mąż i dziecko:

„Boaz pojął Rut za żonę… I JHWH sprawił, że poczęła i urodziła syna” – Rut 4:13.

9. Noe – posłuszeństwo wbrew światu → ocalenie i przymierze

„Noe uczynił wszystko tak, jak mu rozkazał Bóg, tak uczynił” – Rodzaju 6:22.

Jaka nagroda?

„Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” – Rodzaju 9:1.

Ziemia była pełna nieprawości i zła. Noe trwał przy Bogu. Nie płynął z nurtem epoki, z nurtem światowego stylu, lecz szedł drogą, jaką wyznaczył Bóg. Nie było to łatwe, ponieważ wokół niego żyli ludzie zachwyceni obecnym życiem. To życie musiało być naprawdę podłe, okropne, bestialskie, skoro Bóg zdecydował się to wszystko usunąć.

Wierność Noego, posłuszeństwo, mocna wiara w plan Boga, nie były tylko słowami, ale stylem życia, czymś co codziennie pielęgnował i pokazywał.

Codzienne „chodzenie z Bogiem” nie jest łatwe w świecie okrytym satanizmem…

Artykuł Jakie nagrody daje Bóg ludziom – Stare Przymierze pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Wdowi grosz – wielka miłość

Opis historii występuje w Ewangelii Marka 12:41-44 i Łukasza 21:1-4:

„A usiadłszy naprzeciwko skarbnicy, przypatrywał się, jak tłum wrzucał pieniądze do skarbnicy i jak wielu bogaczy dużo wrzucało.
Przyszła też jedna uboga wdowa i wrzuciła dwie drobne monety/leptony, to jest tyle, co kodrantes/kwadrans.
I przywołał uczniów swoich, rzekł im: amen powiadam wam, ta uboga wdowa wrzuciła więcej do skarbnicy niż wszyscy, którzy wrzucali.
Bo wszyscy wrzucali ze swojej nadwyżki, ona zaś ze swojego niedostatku wrzuciła wszystko, co miała na życie” – Marka 12:41-44.

Wdowa wrzuciła dwie monety, czyli dwa leptony, które równały się jednemu kwadransowi (kodrantesowi), co stanowiło około 1/64 denara — dziennej płacy robotnika.

Zobaczmy, ile to jest…

• 2 leptony = 1 kwadrans (quadrans).
• 1 denar = dniówka robotnika w I wieku.
• 1 kwadrans = 1/64 denara.
• Czyli dwa leptony miały wartość ok. 1,56% dziennej płacy.
• Dla wyobrażenia: gdyby dniówka dziś wynosiła 100 zł, to 2 leptony to ok. 1,56 zł; przy 200 zł to ok. 3,12 zł.

Opowieść o ubogiej wdowie, chwyta za serce. Wrzuciła do skarbnicy dwie drobne monety. Chrystus pochwalił ją, porównał jej dar z dużymi ofiarami bogatych, mówiąc, że to właśnie ona dała najwięcej, bo oddała wszystko, co miała na życie.

Nieważna okazała się ilość, jaką dała wdowa. Najważniejsza była szczerość serca, chęć podzielenie się z innymi. Bogaci dawali z nadmiaru pieniędzy, wdowa wrzuciła wszystko.

Ta historia ma wiele przekazów, wiele odcieni życia. Każdy może tutaj znaleźć inne myśli. Na przykład: Chrystus przekazuje nam, jak mocno należy poświęcić się wierze, miłości, uczynkom, pomaganiu innym. Nie można tego robić na pół gwizdka, od czasu do czasu.

Wdowa dała wszystko, a więc my powinniśmy poświęcić swój czas na służeniu Bogu.

Historia ta, uczy również, potężnej wiary w Boga. Oddanie pieniędzy oznaczało wiarę, że Bóg jej pomoże. Wdowa nie miała męża, była biedna. Z tej historii możemy wziąć przykład mocnej wiary, którą będziemy pokazywali w naszym życiu. Wiarę nie tylko w istnienie Boga, ale również w Jego pomoc, w Jego nauki, w Jego przykazania. Tę wiarę trzeba pokazywać każdego dnia.

Ale…

Ktoś powiedziałby, że to nieodpowiedzialne zachowanie, bo jak można oddać wszystkie swoje pieniądze. Przecież trzeba za coś żyć. Kupić pożywienie, ubranie. Dzisiaj musimy płacić podatki, opłacać rachunki.

W obecnych czasach byłaby to trudna sytuacja, ponieważ wiązałoby się to z faktem, że albo trzeba żyć „pod mostem”, albo korzystać z darmowych noclegowni.

Czy takie zachowanie byłoby odpowiedzialne? 

Zobaczmy drugą interpretację, czyli: co jeszcze przekazał nam Chrystus w tej historii.

Wdowi grosz – system żydowski

Zobaczmy, co działo się przed historią z wdową:

„I mówił w nauczaniu Swoim: wystrzegajcie się uczonych w Piśmie, którzy chętnie chodzą w długich szatach i lubią pozdrowienia na rynkach
i pierwsze krzesła w synagogach, i pierwsze miejsca na ucztach;
którzy pożerają domy wdów i dla pozoru długo się modlą; tych spotka szczególnie surowy wyrok” – Marka 12:38-40.

Po tych słowach o uczonych w piśmie: „Wystrzegajcie się uczonych w Piśmie… którzy pożerają domy wdów”, mamy historię o wdowie.

Uczeni w piśmie to między innymi ta klika, która zabiła Chrystusa. Pan Jeszu, mocno ich krytykuje za obłudę, pazerność, pychę, kłamstwa…

Z jednej strony mamy uczonych w piśmie, którzy żyją z darów od ludzi, z drugiej strony mamy wdowę, która dla tych pozorantów, oddaje ostatni grosik.

Można popatrzeć trochę inaczej na tę historię. Z jednej strony mamy piękny przykład wdowy, z drugiej strony mamy przykład judejskiego/żydowskiego systemu pobierania ofiar, darów, podatków od biednych ludzi.

Nie wiemy, czy pozoranci chodzący do domów wdów, nie tylko żywią się na ich koszt, ale jeszcze wyciągają od nich pieniądze. Zbudowali system wpływania na Judejczyków, aby składali daniny, w zamian przekazują tym ludziom kłamstwa.

Chrystus nazywa ich potomstwem żmijowym:

„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo budujecie groby prorokom i zdobicie grobowce sprawiedliwych, i mówicie: „Gdybyśmy żyli za czasów naszych przodków, nie bylibyśmy ich wspólnikami w zabójstwie proroków”.
Przez to sami przyznajecie, że jesteście potomkami tych, którzy mordowali proroków!
Dopełnijcie i wy miary waszych przodków!
Węże(3798), potomstwo/owoce(1081) żmijowe(2191), jak wy możecie ujść potępienia w Gehennie? Dlatego oto Ja posyłam do was proroków, mędrców i uczonych. Jednych z nich zabijecie i ukrzyżujecie; innych będziecie biczować w swych synagogach i przepędzać z miasta do miasta.
Tak spadnie na was wszystka krew niewinna, przelana na ziemi, począwszy od krwi Abla sprawiedliwego aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego zamordowaliście między przybytkiem a ołtarzem.
Amen, powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na to pokolenie.
Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani! Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swe pisklęta zbiera pod skrzydła, a nie chcieliście. Oto wasz dom/rodzina/świątynia zostanie pustynią/opuszczona(2048)” – Mateusza 23:29-38.

 

„Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Zamykacie bowiem Królestwo Niebios przed ludźmi; sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy chcą wejść. (…) Obchodzicie morze i ląd, aby jednego pozyskać dla waszej nauki, a gdy się nim stanie, czynicie go synem Gehenny dwa razy gorszym niż wy sami” – Mateusza 23:13–15.

Podsumujmy te negatywne cechy uczonych w Piśmie:

• Obłuda – nauczają, ale nie praktykują: „lecz według uczynków ich nie postępujcie” – (Mt 23:2–3).
• Prawo – nakładają ciężary, sami nie pomagają: „nakładacie na ludzi ciężary nie do uniesienia” – (Łk 11:46).
• Pycha – szukanie pierwszych miejsc i zaszczytów: „strzeżcie się uczonych w Piśmie” – (Mk 12:38–39).
• Chciwość – wyzysk wdów, korzyści materialne: „Którzy pożerają domy wdów i dla pozoru odprawiają długie modlitwy” – (Mk 12:40).
• Zwodzenie – „Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze obłudnicy! Zamykacie bowiem Królestwo Niebios przed ludźmi” – (Mt 23:13).
• Tradycje ponad Słowo – podmiana przykazań Bożych na ludzkie reguły: „Odrzuciliście przykazanie Boże, a trzymacie się tradycji ludzkiej” – (Mk 7:8–13).

Czy te cechy, żydowskiego systemu wyzysku, nie spotkamy w różnych religiach?

Obecny system żydowski

Ten system doprowadzania ludzi do biedy, dotrwał do naszych czasów. Za Chrystusa, jak i dzisiaj, mamy podobne schematy działania tej obłudnej grupy, którą Biblia nazywa: nierządnicą. W wielu państwach ludzie żyją naprawdę biednie. Odpowiedzialne są za to wojny, przekupywanie polityków, przejmowanie zasobów przez korporacje, zadłużanie państw, zadłużanie zwykłych ludzi. 

Istnieje system przejmowania/rujnowania nie tylko całych państw, ale również ludzi. Kto wpadnie pod ten topór, bankrutuje, a nawet szybciej umiera.

Biblia informuje nas, że za to wszystko odpowiedzialna jest finansjera, czyli nierządnica z Objawienia Jana. Warto przeczytać te artykuły, aby zrozumieć: kim jest, jak działa, jak ją rozpoznać oraz jak obronić się przed jej destrukcyjnym wpływem:

https://objawieniejana.pl/category/finansjera-nierzadnica-deep-state

Artykuł „Wdowi grosz” uderza w system żydowskiej finansjery pochodzi z serwisu Jesu.pl.

To fajne dla ucha hasła. Brzmią jak szelest wodospadu. Wodospad jest piękny, ale obcowanie z nim może skończyć się śmiercią.

Te hasełka oznaczają:

• chwytaj dzień, nie ufaj zbytnio przyszłości,
• żyj tu i teraz,
• korzystaj z obecnej chwili,
• nie odkładaj życia „na później”,
• chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie.

Ludzie są nieświadomi, że żyją pod kontrolą. Chwytają dzień, nie pytając, czy to „coś” jest dobre, czy złe.

Jednodniowe związki, picie do poziomu zezwierzęcenia, chwytanie wszystkiego, co podsunie im okazja, kłamstwa, oszustwa. To jest tzw. róbta co chceta.

Podrzucanie inżynierów do Polski i Europy, to również jest ta gra. Wmawia się im bezkarność życiową.

Stąd mamy: gwałty, okaleczanie i morderstwa kobiet, dzieci.

Te same zbrodnie powtarzają się w wielu miejscach historii. Okrucieństwa, wojny, zbrodnie. Tak jakby za to wszystko odpowiedzialny był jeden i ten sam byt.

Bo czy ludzie są aż tak okrutni sami w sobie, aby takie rzeczy robić?

Przecież rodzą się jako niewinne dzieci. Dopiero środowisko, różne byty zmieniają ich w potworów. Wołyń, to nasza historia, ale takich Wołyniów jest setki na całym świecie.

Skąd oni biorą ludzi do wykonywania takich zbrodni?

Powodem okrutnych zbrodni i wielu dramatów jest człowiek, ale nie każdy się do tego naddaje. Tylko taki, który nie ma żadnych wartości, który żyje według hasełka: „carpe diem”.

Tego rodzaju osoby, przeniesione w warunki wojny, swobody obyczajowej, braku odpowiedzialności, zrobią wszystko, co… inni robią, co okazja przyniesie. Będą kłamać, kraść, zabijać, gwałcić, bestialsko mordować, bo… jest pozwolenie. Najpierw mają opory, ale ONI wiedzą, jak po sznurku prowadzić takie osoby, do wykonywania najgorszych rzeczy.

Wiesz, dlaczego korumpuje się tzw. doły społeczne, czy to w korporacji, w wojsku, w polityce, czy w państwie?

Aby doły, nie mogły nic złego powiedzieć o górze, o tych siedzących na wyższych stołkach.

Skorumpowane doły robią to samo, co skorumpowana góra, tylko skala jest inna.

Dlatego nawet, jak nie wierzysz w Boga, to warto żyć według wysokich wartości społecznych. Warto kochać, pomagać, szanować, odrzucić wszystkie kłamstwa – te religijne również. 

W przeciwnym razie, będziesz Czytelniku podlegał IM, będziesz materiałem na przyszłego… mordercę. Czy to fizycznego, psychicznego czy duchowego. Przecież człowieka nie trzeba zabijać, wystarczy go gnębić…

Zwróć proszę uwagę, że dawniej, kiedy powstało to hasełko: „chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie”, ludzie wiedzieli, że są postacie duchowe, które wpływają na ich życie.

Dzisiaj, ludzie wierzą w dzikie przeznaczenie, w los życia. Oddają swoje decyzje intuicji, przekonaniom, a niektórzy wróżkom, kartom, zabobonom, snom.

Twarde wartości

Nasze życie musi być zbudowane o twarde wartości: nie kradnę nie dlatego, bo pójdę do więzienia, tylko dlatego, że mam takie wartości. Kradzież to krzywda względem innej osoby, to brak miłości.

Gdybyśmy tak podchodzili do życia, to źli ludzie nie opanowaliby świata, nie kierowaliby każdą dziedziną życia.

Warto odbudować wartości, podnieść jakość życia, dawać innym przykład. Można robić to opierając się o silny kręgosłup moralny, o silny – wartościowy charakter. Jednak łatwiej będzie ten kręgosłup oprzeć o wiarę w prawdziwego Boga Ojca i o wiarę w prawdziwe imię Jego Syna: Jeszu Chrystusa.

Skoro dawniej wierzono, że istnieją bogowie, to Bóg Ojciec i Pan Jeszu są silniejszym Bogami od tzw. bogów:

„A choćby byli na niebie i na ziemi tak zwani bogowie – jest zresztą mnóstwo takich bogów i panów, dla nas istnieje tylko jeden Bóg, Ojciec, od którego wszystko pochodzi i dla którego my istniejemy, oraz jeden Pan, Jeszu Chrystus, przez którego wszystko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy„ – 1 Koryntian 8:5-6.

Pamiętajmy, co zrobili podczas PLANdemii. Sypnęli mamoną i wielu tak zwanych uczciwych ludzi, NIE „widziało” tej zbrodni. A mogli uśmiercić setki milionów ludzi na świecie…

Pamiętajmy, że Bóg powołał nas do życia wiecznego. Obecne życie to tylko próba, to zapowiedź piękniejszego życia. Powołani jesteśmy wszyscy. Ale czy wszyscy damy radę wytrwać w miłości, w prawdzie?

„Albowiem wielu jest powołanych, lecz niewielu wybranych” – Mateusza 22:14.

 

„Wszystko ma swój czas, i jest wyznaczona godzina na wszystkie sprawy pod niebem” – Kaznodziei 3:1.

 

„I widziałem umarłych, wielkich i małych, stojących przed tronem. I otwarto księgi… a inna księga została otwarta – to jest księga życia” – Objawienie 20:12.

 

„A jeśli ktoś nie znalazł zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia” – Objawienie 20.15.

 

„I nie wejdzie do niej nic nieczystego ani żaden, kto popełnia haniebne czyny lub kłamstwo, tylko ci, których imiona są zapisane w księdze życia Baranka” – Objawienie 21:27.

Pracujcie nad swoim zbawieniem

Skoro Bóg o wszystkim decyduje, to czy warto się starać?

Czy warto ciężko pracować, skoro i tak wszystko zrealizuje się według planu Bożego?

„…Pracujcie nad swoim zbawieniem z bojaźnią i drżeniem” – Filipian 2:12.

Apostoł wzywa do pracy nad sobą – nie mamy siedzieć z założonymi rękami, tylko z bojaźnią i drżeniem „pracować” nad swoim życiem duchowym.

„Tak i wiara, jeśli nie ma uczynków, martwa jest sama w sobie” – Jakuba 2:17.

Jakub podkreśla, że prawdziwa wiara objawia się czynami – kto liczy tylko na to, co „z Góry”, zaniedbując dobre uczynki, ma wiarę „martwą”, czyli nieskuteczną.

Jesteśmy zbawieni z łaski, ale sądzeni z uczynków. Praca to nasz dług wobec Boga:

https://jesu.pl/czy-zycie-eonowe-jest-z-laski-czy-z-uczynkow

Wersety pokazują nam, że Bóg realizuje Swój PLAN, ale nie zwalnia nas to z osobistego wysiłku. Mamy dzień w dzień pracować nad radością, miłością, prawdą, wiarą. Za tym mają iść nasze czyny.

Artykuł Carpe diem, czyli co zgotują ci bogowie? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

„Bo gdyby na wasze zgromadzenie przyszedł człowiek ze złotymi pierścieniami na palcach i we wspaniałej szacie, a przyszedłby też ubogi w nędznej szacie,
a wy zwrócicie oczy na tego, który ma wspaniałą szatę i powiecie: Ty usiądź tu w zaszczytnym miejscu, do ubogiego zaś powiecie: Ty stań tam lub usiądź tu u mego podnóżka, to czyż nie uczyniliście różnicy między sobą i nie staliście się sędziami, którzy fałszywie rozumują?
Posłuchajcie, bracia moi umiłowani! Czyż to nie Bóg wybrał ubogich w oczach świata, aby byli bogatymi w wierze i dziedzicami Królestwa, obiecanego tym, którzy go miłują?
Wy zaś wzgardziliście ubogim. Czyż nie bogacze ciemiężą was i nie oni ciągną was do sądów?
Czy nie oni bluźnią szlachetnemu imieniu, które zostało nad wami wezwane?
Jeśli jednak wypełniacie zgodnie z Pismem królewskie przykazanie: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego, dobrze czynicie” – Jakuba 2:2-8.

Jakie wnioski wypływają z porad biblijnych na temat pieniędzy, bogactwa?

1 – Ciesz się Czytelniku z tego, co masz, nie narzekaj, nie wybrzydzaj.

2 – Jeżeli podejrzewasz, że pieniądze mogą cię wykoleić życiowo, spowodują zmianę twojej osobowości na gorszą, to nie uganiaj się za nimi, nie poświęcaj całego swojego czasu na gromadzeniu. Pozostań przy tym, co masz.

3 – Wiedz o tym, że nie każdy poradzi sobie z nadmiarem pieniędzy/majętności. U niektórych osób, pieniądze wyzwalają wolność. Jednak jest to ta negatywna wolność, która uruchamia: pychę, zadufanie w sobie, nieliczenie się z innymi, nałogi, rozpustę, wykolejenie życiowe, rozpad rodziny. 

4 – Pomyśl czytelniku, jak sprawdzasz się w różnych stanach materialnych: w biedzie, w nadmiarze, w stanie pośrednim. Jeżeli kłócimy się, jak nie ma pieniędzy i wpadamy w pychę, jak jest ich trochę więcej, to trzeba nad sobą mocno pracować.

5 – Wartości takie jak: miłość, bezinteresowność, pomoc, przyjaźń, powinniśmy pokazywać bez względu na to, ile mamy pieniędzy, jak duży mamy majątek.

6 – Kiedy stoją koło nas osoby bogate i osoby biedne, w większości przypadków ci majętniejsi automatycznie stanowią większą wartość. Uważamy ich za bardziej przedsiębiorczych, inteligentnych, ponieważ dorobili się majątku.

Jednak, dla Boga nie jest to takie oczywiste. Weźmy pod uwagę fakt, że majątek można zdobyć w różny sposób: uczciwie lub wejść w układy korupcyjne.

Ktoś kto jest biedny, może mieć otwarty umysł na wiarę, może rozumieć nauki Chrystusa, wierzyć w prawdziwe imię Boga, czyli być wartościową i bogobojną osobą. Mógł świadomie odrzucić majętności tego świata, ponieważ nie chce mieć z nimi, nic wspólnego.

7  – Pan Bóg nie zakazuje być bogatym. Mamy przykład Abrahama czy Hioba. Były to osoby super bogate. Poradziły sobie z nadmiarem pieniędzy, służby, bogactwa. Dobra materialne nie stanowiły dla nich większej wartości od tego, co proponuje Bóg. Przeczytaj sobie czytelniku historię Hioba. Był bogaty, później biedny. W każdym stanie pozostawał człowiekiem, który gorliwie służył Bogu, dbał o drugą osobę, nie wykorzystywał innych.

8 – Pieniądze w obecnych czasach są o tyle ważne, że możemy dzięki ich posiadaniu, tworzyć projekty szerzenia prawdy. Najważniejsza jest prawda biblijna, następnie prawda w każdej innej dziedzinie, jak: zdrowie, historia, geopolityka itd.

Pieniądze nie mają służyć do egoistycznego opływania w luksusach. Korzystamy z nich na własne potrzeby, jak mówi Pismo: „Młócącemu wołowi nie zawiązuj pyska” oraz „oracz winien orać w nadziei, a młocarz młócić w nadziei, że będzie uczestniczył w plonach”.

Jednak każda osoba mająca dar zarabiania, dar przedsiębiorczości, powinna tak żyć, aby podobać się Bogu:

„Kto kradnie, niech kraść przestanie, a niech raczej żmudną pracą własnych rąk zdobywa dobra, aby miał z czego udzielać potrzebującemu” – Efezjan 4:28. 

Bóg przekazuje nam drogocenną przestrogę: nie każda osoba poradzi sobie z nadmiarem pieniędzy. Warto wziąć te wskazówki, jako złotą poradę i nie gonić za coraz większą majętnością.

Przecież nie wiemy, jak długo będziemy żyć, nie wiemy czy ta pogoń, nie skończy się chorobami, a rozpusta seksualna – samotnością, utratą wartościowych przyjaciół.

Te wskazówki biblijne są naprawdę bezcenne.

A na koniec, kilka słów do osób, które lekceważą rady Boga:

„A teraz wy, bogacze, płaczcie i narzekajcie nad nieszczęściami, jakie na was przyjdą.
Wasze bogactwo zgniło, a wasze szaty zjadły mole.
Wasze złoto i srebro zardzewiało, a ich rdza będzie świadczyła przeciwko wam i strawi wasze ciała jak ogień. Nagromadziliście skarby na ostatnie dni” – Jakuba 5:1-3.

Artykuł Bogactwo w Biblii. Gromadzić pieniądze, czy nie gromadzić? – część 2 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Przeczytaj proszę czytelniku te myśli w taki sposób, aby patrzeć na te wersety biblijne przez pryzmat swojego życia.

Nie wyobrażajmy sobie fikcyjnych bogaczy. Te słowa skierowane są do każdego człowieka, posiadającego dużo, średnio i mało pieniędzy/zasobów materialnych.

Co mówi Bóg do bogaczy?

„I rzeczywiście, pobożność jest wielkim zyskiem, jeżeli jest połączona z poprzestawaniem na małym.
Albowiem niczego na świat nie przynieśliśmy, dlatego też niczego wynieść nie możemy.
Jeżeli zatem mamy wyżywienie i odzież, poprzestawajmy na tym.
A ci, którzy chcą być bogaci, wpadają w próby i w sidła oraz w liczne bezsensowne i szkodliwe pragnienia, które pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie.
Korzeniem bowiem wszelkiego zła jest miłość do pieniędzy; niektórzy, pragnąc ich, zboczyli z [drogi] wiary i poprzebijali się wieloma boleściami.
Ty zaś, człowieku Boży, uciekaj od tego wszystkiego, a podążaj za sprawiedliwością, pobożnością, wiarą, miłością, cierpliwością, łagodnością.
Staczaj dobry bój wiary, uchwyć się życia eonowego(wiecznego), do którego też zostałeś powołany i złożyłeś dobre wyznanie wobec wielu świadków.
Nakazuję ci przed obliczem Boga, który wszystko ożywia, przed obliczem Chrystusa Jeszu, który przed Poncjuszem Piłatem złożył dobre wyznanie,
abyś zachował przykazanie bez skazy i bez nagany aż do przyjścia Pana naszego Jeszu Chrystusa.
Które we właściwym czasie pokaże błogosławiony i jedyny władca, Król królów, Pan panów,
jedyny, który ma nieśmiertelność, który mieszka w światłości niedostępnej, którego nikt z ludzi nie widział i widzieć nie może; jemu niech będzie cześć i moc eonowa(wieczna). Amen.
Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela,
aby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi,
gromadząc sobie skarby [jako] dobry fundament na przyszłość, aby otrzymać życie eonowe(wieczne).
Tymoteuszu! Strzeż tego, co ci powierzono, unikaj pospolitej, pustej mowy i sprzecznych twierdzeń, błędnej, rzekomej nauki,
do której niejeden przystał i od wiary odpadł. Łaska niech będzie z tobą. Amen” – 1 Tymoteusza 6:6-21. 

„Lepiej mieć mało – z bojaźnią Pańską, niż z niepokojem – wielkie bogactwo” – Przysłów 15:16. 

„Ten, kto złoto miłuje, nie ustrzeże się winy, a ten, kto goni za zyskami, przez nie zostanie oszukany. Wielu złoto doprowadziło do upadku, a zguba ich stała się jawna” – Syracha 31:5-6. 

„Jeśli zaś ktoś posiada dobra tego świata, a widzi brata w potrzebie i zamyka przed nim serce swoje, jakże w nim może mieszkać miłość Boga?” – 1Jana 3:17.

„Ty mówisz, że jestem bogaty/obfitujący w cnoty chrześcijańskie i w dobra wieczne(4145) i wzbogaciłem się/uzyskałem wieczne dobra duchowe, błogosławieństwa(4147), i niczego mi nie potrzeba, a nie wiesz, że ty jesteś nieszczęśliwy/cierpiący udręki i godzien pożałowania/nędzny, i proszący o jałmużnę/pozbawiony honoru, wpływów, pozycji(4434) i ślepy/ślepy na umyśle, i nagi/odkryty/odsłonięty” – Objawienie 3:17. 

„Nie gromadźcie sobie skarbów na ziemi, gdzie je mól i rdza niszczą i gdzie złodzieje podkopują i kradną;
ale gromadźcie sobie skarby w niebie, gdzie ani mól, ani rdza nie niszczą i gdzie złodzieje nie podkopują i nie kradną.
Albowiem gdzie jest skarb twój tam będzie i serce twoje” – Mateusza 6:19-21. 

„Tak więc każdy z was, kto się nie rozstaje/nie porzuci/nie wyrzeka się wszystkiego, co do niego należy, nie może być moim uczniem” – Łukasza 14:33. 

„Nie kochający pieniądze/nie chciwi – zadawalajcie się tym, co posiadacie; Sam bowiem powiedział: nie porzucę cię ani cię nie opuszczę” – Hebrajczyków 13:5. 

„Umiem się ograniczyć, umiem też żyć w obfitości; wszędzie i we wszystkim jestem wyćwiczony; umiem być nasycony, jak i głód cierpieć, obfitować i znosić niedostatek” – Filipian 4:12.  

„Kto ufa bogactwu – upadnie, jak liście zazielenią się prawi” – Przysłów 11:28. 

„Powiedział też do nich: uważajcie i strzeżcie się wszelkiej chciwości/skąpstwa, życie bowiem i korzystanie z bogactwa nie polega na opływaniu w dostatki” – Łukasz 12:15. 

„Nie zaniedbujcie też dobroczynności/czynieniu dobra i wzajemnej pomocy/wspólnoty; takie bowiem ofiary podobają się Bogu” – Hebrajczyków 13:16.

„Wszystko pokazałem wam, że w ten sposób się trudząc, trzeba wspierać słabych i pamiętać o Słowach Pana Jeszu, że sam powiedział: więcej szczęścia jest w dawaniu niż w braniu” – Dzieje 20:35.

„Człowiek uczynny dozna nasycenia, obfitować będzie, kto bliźnich napoi” – Przysłów 11:25. 

„Będzie bowiem tak jak z człowiekiem, który odjeżdżając, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek.
I dał jednemu pięć talentów, a drugiemu dwa, a trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał.
A ten, który wziął pięć talentów, zaraz poszedł, obracał nimi i zyskał dalsze pięć.
Podobnie i ten, który wziął dwa, zyskał dalsze dwa.
A ten, który wziął jeden, odszedł, wykopał dół w ziemi i ukrył pieniądze pana swego.
A po długim czasie powraca pan owych sług i rozlicza się z nimi.
I przystąpił ten, który wziął pięć talentów, przyniósł dalsze pięć talentów i rzekł: Panie! Pięć talentów mi powierzyłeś. Oto dalsze pięć talentów zyskałem.
Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego.
Potem przystąpił ten, który wziął dwa talenty, i rzekł: Panie! Dwa talenty mi powierzyłeś, oto dalsze dwa talenty zyskałem.
Rzekł mu pan jego: Dobrze, sługo dobry i wierny! Nad tym, co małe, byłeś wierny, wiele ci powierzę; wejdź do radości pana swego.
Wreszcie przystąpił i ten, który wziął jeden talent, i rzekł: Panie! Wiedziałem o tobie, żeś człowiek twardy, że żniesz, gdzieś nie siał, i zbierasz, gdzieś nie rozsypał.
Bojąc się więc, odszedłem i ukryłem talent twój w ziemi; oto masz, co twoje.
A odpowiadając, rzekł mu pan jego: sługo zły i leniwy! Wiedziałeś, że żnę, gdzie nie siałem, i zbieram, gdzie nie rozsypałem.
Powinieneś był więc dać pieniądze moje bankierom/wekslarzom/wymieniającym pieniądze/pośrednikom, a ja po powrocie odebrałbym, co moje, z zyskiem.
Weźcie przeto od niego ten talent i dajcie temu, który ma dziesięć talentów.
Każdemu bowiem, kto ma, będzie dane i obfitować będzie, a temu, kto nie ma, zostanie zabrane i to, co ma.
A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów” – Mateusza 25:14-30. 

Przemyśl sobie Czytelniku te myśli. Przeczytaj proszę lub posłuchaj jeszcze raz tych wersetów.

Jakie myśli ci się nasuwają?

Jakie wnioski? Podziel się proszę nimi w komentarzu.

Ja swoje przemyślenia przedstawię w następnym artykule.

Artykuł Co Bóg mówi do bogaczy, do osób majętnych? – część 1 pochodzi z serwisu Jesu.pl.