Czy wierność naprawdę ma sens?
Czy Bóg rzeczywiście widzi nasze wybory, podejmowane decyzje?
Czy ponosimy konsekwencje za czynienie dobra i zła?
Poniższe fragmenty, to przykłady ludzi, którzy stanęli przed wyborem i doświadczyli konsekwencji swoich decyzji.
To ważne stwierdzenie: konsekwencje.
Warto żyć w pełnej świadomości i rozumieć, że nasze czyny, zachowania, słowa nie idą w próżnie. Będziemy za wszystko rozliczeni. Często konsekwencją naszej głupoty, będzie kiepskie życie, a konsekwencją pracy nad sobą, nad rozwijaniem pięknych wartości, będzie spokój ducha i codzienna radość.
Zobaczmy wybrane przykłady, w jaki sposób i za co Bóg wynagradzał wiernych Mu ludzi.
1. Abraham – posłuszeństwo → błogosławieństwo i majętność:
„I zawołał anioł JHWH z nieba po raz drugi do Abrahama, mówiąc: Przysiągłem na Siebie Samego — mówi JHWH — ponieważ to uczyniłeś i nie odmówiłeś Mi swego syna, swego jedynego, Będę ci błogosławił i bardzo rozmnożę twoje potomstwo jak gwiazdy na niebie i jak piasek na brzegu morza. Ponieważ usłuchałeś Mojego głosu” – Rodzaju 22:15–18.
Jaka nagroda?
„JHWH bardzo pobłogosławił Abrahama, tak że stał się bogaty; dał mu owce i bydło, srebro i złoto” – Rodzaju 24:35.
2. Józef – wierność w próbie → władza i chwała:
„On jednak odmówił i powiedział: Jakże mógłbym uczynić to wielkie zło i zgrzeszyć przeciwko Bogu? I chociaż mówiła do Józefa dzień po dniu, nie usłuchał jej” – Rodzaju 39:8–10.
Jaka nagroda?
„Wtedy faraon powiedział do Józefa: Ponieważ Bóg objawił ci to wszystko, nie ma nikogo tak rozumnego i mądrego jak ty. Ty będziesz nad moim domem, a cały mój lud będzie posłuszny twoim rozkazom” – Rodzaju 41:39–41.
Józef zostaje sprowadzony do Egiptu i sprzedany Potifarowi, urzędnikowi faraona, dowódcy straży. Choć Józef jest niewolnikiem, Bóg jest z nim: jego praca przynosi powodzenie, a dom Potifara doświadcza błogosławieństwa. Potifar widzi to wyraźnie, więc obdarza Józefa zaufaniem i ustanawia go zarządcą całego domu — praktycznie wszystko oddaje w jego ręce, zostawiając sobie jedynie sprawy osobiste.
Z czasem żona Potifara zaczyna Józefa natarczywie nakłaniać do grzechu. W końcu dochodzi do próby wymuszenia: kobieta chwyta go za szatę, gdy Józef znalazł się w domu przy pracy, a domownicy nie byli w pobliżu. Józef wybiera ucieczkę: wyrywa się i zostawia szatę w jej ręku, byle nie ulec. To właśnie ta pozostawiona szata staje się narzędziem fałszywego oskarżenia.
Żona Potifara woła domowników i buduje narrację, że Józef chciał ją znieważyć; pokazuje szatę jako „dowód”. Gdy Potifar wraca, powtarza mu tę samą wersję, podsycając gniew. Potifar, poruszony oskarżeniem, każe Józefa uwięzić — trafia do więzienia, gdzie trzymano więźniów królewskich.
3. Hiob – wytrwałość i wierność → podwójne błogosławieństwo:
„I JHWH przywrócił powodzenie Hioba, gdy modlił się za swoich przyjaciół. JHWH dał Hiobowi dwa razy tyle, ile miał przedtem. Przyszli do niego wszyscy jego bracia i wszystkie jego siostry oraz wszyscy dawni znajomi i jedli z nim chleb w jego domu. Okazywali mu współczucie i pocieszali go z powodu całego nieszczęścia, które JHWH sprowadził na niego. Każdy dał mu jedną monetę i jeden złoty pierścień. JHWH błogosławił ostatnie dni Hioba bardziej niż jego początek. Miał czternaście tysięcy owiec, sześć tysięcy wielbłądów, tysiąc par wołów i tysiąc oślic. Miał także siedmiu synów i trzy córki. W całej ziemi nie znaleziono kobiet tak pięknych jak córki Hioba, a ich ojciec dał im dziedzictwo między ich braćmi. Potem żył Hiob jeszcze sto czterdzieści lat i oglądał swoich synów i wnuków aż do czwartego pokolenia. I umarł Hiob stary i nasycony dniami” – Hiob 42:10–17.
Trudno jest omówić całość próby, jaką przechodził Hiob, dlatego polecam Czytelniku – przeczytaj ją. Ta historia to niesamowita lekcja dla nas, jak żyć, jak przekładać wiarę i wartości ponad wszystko. Choć w pierwszym ujęciu wydaje się, że prawa osoba cierpi, ma gorsze życie od bogatych, to tak naprawdę jest odwrotnie.
4. Daniel – wierność Bogu mimo zakazu → wywyższenie:
„Daniel zaś, gdy dowiedział się, że podpisano ten dokument, wszedł do swego domu, a okna w jego górnej izbie były otwarte w kierunku Jerozolimy; trzy razy dziennie klękał, modlił się i wysławiał swojego Boga, jak to czynił przedtem” – Daniela 6:11.
Jaka nagroda?
„Wtedy król wywyższył Daniela i dał mu wiele darów, ustanowił go władcą nad całą prowincją Babilonu” – Daniela 6:29.
Daniel jest wysokim urzędnikiem w państwie Medów i Persów. Jego przeciwnicy nie mogą znaleźć na niego żadnej winy. Postanawiają więc uderzyć w jego wiarę, a nie w kompetencje. Doprowadzają do wydania dekretu: przez 30 dni nikt nie może modlić się do żadnego boga ani człowieka, tylko do króla. Prawo Medów i Persów było nieodwołalne – nawet król nie mógł go cofnąć. Daniel wie, że łamie prawo państwowe i że grozi mu kara śmierci (jama lwów).
5. Dawid – sprawiedliwość i zaufanie → królestwo i chwała:
„JHWH oddaje każdemu według jego sprawiedliwości i wierności. Dziś JHWH oddał cię w moje ręce, lecz nie podniosłem ręki przeciwko pomazańcowi JHWH. Jak twoje życie było dziś drogie w moich oczach, tak niech moje życie będzie drogie w oczach JHWH” – 1 Samuela 26:23–24.
Jaka nagroda?
„I poznawał Dawid, że JHWH utwierdził go jako króla nad Izraelem i że wywyższył jego królestwo ze względu na swój lud, Izraela” – 2 Samuela 5:12.
Dawid, mając realną możliwość zabicia Saula, świadomie rezygnuje z odwetu i oddaje sprawę w ręce Boga. Uznaje, że Bóg jest jedynym Sędzią, który odpłaca według sprawiedliwości i wierności, a on sam nie podniesie ręki na pomazańca Boga.
6. Salomon – właściwa motywacja serca → mądrość, bogactwo i chwała:
„A Salomon powiedział: Dałeś wielką łaskę Swojemu słudze Dawidowi, mojemu ojcu, ponieważ postępował przed Tobą w prawdzie, sprawiedliwości i prawości serca. Daj więc Swojemu słudze serce rozumne, aby umiał sądzić Twój lud” – 1 Królewska 3:6–9.
Jaka nagroda?
„Ponieważ prosiłeś o to, a nie prosiłeś dla siebie o długie życie ani o bogactwo, ani o życie twoich wrogów, daję ci serce mądre i rozumne, a ponadto daję ci także bogactwo i chwałę, jakich nie miał żaden król przed tobą ani po tobie nie będzie miał” – 1 Królewska 3:11–13.
Salomon, mimo wielkiej mądrości i początkowej bliskości z Bogiem, pozwolił, aby bożki/fałszywe kulty odwróciły jego serce, a to doprowadziło do bałwochwalstwa:
„Gdy Salomon się zestarzał, jego żony skłoniły jego serce ku innym bogom, i jego serce nie było już w pełni oddane PANU, jego Bogu, jak serce Dawida, jego ojca” – 1 Królewska 11:4.
7. Ezechiasz – zaufanie Bogu w kryzysie → ocalenie i sława.
Gdy Rab-Szaki publicznie lżył Boga i zastraszał Judę, Ezechiasz nie odpowiedział pychą ani siłą. Zwrócił się do JHWH, prosząc, aby On sam zgromił bluźnierstwo:
„Tak mówi Ezechiasz: Ten dzień jest dniem ucisku, nagany i hańby… Może JHWH, twój Bóg, usłyszy wszystkie słowa Rab-Szakiego i zgromi go za słowa, którymi lżył Boga żywego” – 2 Królewska 19:3–4.
Jaka nagroda?
Tej samej nocy JHWH odpowiedział bez udziału armii ludzkiej: Jego anioł pobił 185 000 Asyryjczyków w obozie:
„Tej nocy wyszedł anioł JHWH i pobił w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy. A gdy rano wstali, oto wszyscy oni byli martwymi trupami” – 2 Królewska 19:35.
Skutkiem była całkowita klęska wroga i ocalenie Jerozolimy, a także wywyższenie imienia JHWH— narody przynosiły dary do Jerozolimy i królowi:
„I tak JHWH ocalił Ezechiasza… a wielu przynosiło dary JHWH do Jerozolimy i kosztowności Ezechiaszowi” – 2 Królewska 19:36–37.
8. Rut – lojalność i czystość → zabezpieczenie i błogosławieństwo.
Rut, choć mogła wrócić do swojego kraju i dawnego życia, wybiera zostać przy Noemi i związać się z Bogiem Izraela całym sercem:
„Nie nalegaj na mnie, abym cię opuściła… Dokąd ty pójdziesz, tam ja pójdę, gdzie ty zamieszkasz, tam ja zamieszkam; twój lud będzie moim ludem, a twój Bóg moim Bogiem” – Rut 1:16–17.
Jaka nagroda?
Bóg widzi jej wierność i obiecuje pełną zapłatę oraz schronienie:
„Niech JHWH wynagrodzi twój czyn i niech będzie pełna twoja zapłata od JHWH, Boga Izraela, do którego przyszłaś, aby się schronić pod Jego skrzydłami” – Rut 2:12.
Potem ta zapłata staje się widoczna dla wszystkich – dom, mąż i dziecko:
„Boaz pojął Rut za żonę… I JHWH sprawił, że poczęła i urodziła syna” – Rut 4:13.
9. Noe – posłuszeństwo wbrew światu → ocalenie i przymierze
„Noe uczynił wszystko tak, jak mu rozkazał Bóg, tak uczynił” – Rodzaju 6:22.
Jaka nagroda?
„Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, mówiąc: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się” – Rodzaju 9:1.
Ziemia była pełna nieprawości i zła. Noe trwał przy Bogu. Nie płynął z nurtem epoki, z nurtem światowego stylu, lecz szedł drogą, jaką wyznaczył Bóg. Nie było to łatwe, ponieważ wokół niego żyli ludzie zachwyceni obecnym życiem. To życie musiało być naprawdę podłe, okropne, bestialskie, skoro Bóg zdecydował się to wszystko usunąć.
Wierność Noego, posłuszeństwo, mocna wiara w plan Boga, nie były tylko słowami, ale stylem życia, czymś co codziennie pielęgnował i pokazywał.
Codzienne „chodzenie z Bogiem” nie jest łatwe w świecie okrytym satanizmem…
Zapraszam do komentowania, wyrażania swojej opinii: