15 – Ile trwały święta Izraelitów: Pascha-Przaśniki-Omer-Pięćdziesiątnica?

15.1 Pascha – 14 awiw – trwała 1 dzień:

„A czternastego dnia tego miesiąca o zmierzchu jest Pascha dla JHWH” – Kapłańska 23:5.

Pascha trwała od wieczora z 13 na 14 do wieczora z 14 na 15 awiw.

15.2 Święto Przaśników – trwało 15–21 awiw – 7 dni:

„A piętnastego dnia tego miesiąca jest święto Przaśników dla JHWH; przez siedem dni będziecie jedli przaśniki” – Kapłańska 23:6.

„Przez siedem dni będziecie jeść przaśniki” – Wyjścia 12:15.

Przaśniki trwały siedem dni, od wieczora 14 na 15 do wieczora 21 na 22 awiw.

15.3 Omer — dzień snopa pierwocin; według pierwszego sposobu liczenia – 16 Awiw, w drugim po cotygodniowym szabacie:

„I przyniesiecie snop pierwocin waszego żniwa do kapłana” – Kapłańska 23:10.

 

„A kapłan będzie nim kołysał przed JHWH, aby był przyjęty za was; nazajutrz po szabacie kapłan będzie nim kołysał” – Kapłańska 23:11.

 

„Nie będziecie jedli chleba ani prażonego ziarna, ani świeżych kłosów aż do tego właśnie dnia, aż przyniesiecie dar waszego Boga” – Kapłańska 23:14.

 

„I będziecie liczyć sobie od dnia po szabacie, od dnia, w którym przynieśliście snop kołysania; siedem pełnych szabatów” – Kapłańska 23:15.

Pascha przypada 14 Awiw, a pierwszy dzień Przaśników przypada 15 Awiw.

Tutaj pojawiają się dwa sposoby rozumienia słowa „szabat” z Kapłańskiej 23:11:

• Pierwszy sposób liczenia

Jeżeli „szabat” rozumiemy jako świąteczny odpoczynek pierwszego dnia Przaśników, czyli 15 Awiw, wtedy „nazajutrz po szabacie” wypada 16 Awiw.

W takim przypadku Omer, czyli snop pierwocin żniwa, był składany 16 Awiw. Od tego dnia wolno było spożywać nowe zboże i od tego dnia rozpoczynało się liczenie siedmiu tygodni do Pięćdziesiątnicy.

• Drugi sposób liczenia

Jeżeli „szabat” rozumiemy jako cotygodniowy szabat, czyli siódmy dzień tygodnia, wtedy Omer był składany nazajutrz po tym szabacie, czyli pierwszego dnia tygodnia.

W takim przypadku data Omeru nie była zawsze taka sama. Mogła przypadać na różne dni miesiąca Awiw, zależnie od tego, kiedy wypadał cotygodniowy szabat w czasie Święta Przaśników.

Wspólne dla obu sposobów liczenia jest to, że Omer był dniem pierwocin żniwa. Od tego dnia wolno było spożywać nowe zboże i od tego dnia rozpoczynało się liczenie siedmiu tygodni do Pięćdziesiątnicy.

15.4. Liczenie od Omeru – 7 tygodni = 49 dni 

„I będziecie liczyć od dnia następującego po sabacie, od dnia, w którym przynieśliście snop kołysania, siedem pełnych tygodni” – Kapłańska 23:15.

„Aż do dnia następującego po siódmym sabacie będziecie liczyć pięćdziesiąt dni” – Kapłańska 23:16.

W tekście greckim Septuaginty sens brzmi: „do jutra po siódmym szabacie policzycie pięćdziesiąt dni”.

Jak liczyć pierwszym sposobem?

Jeżeli Omer jest dniem 1, to:

• 16 Awiw Omer – dzień 1,
• 17 Awiw – dzień 2.
• 18 Awiw – dzień 3,
  …
• dzień 49 = siódmy szabat (7 × 7),
• dzień 50 = dzień następny po siódmym szabacie = Pięćdziesiątnica.

15.5 Pięćdziesiątnica – 50 dzień – trwał 1 dzień:

„Potem złożycie nową ofiarę z pokarmów dla JHWH” – Kapłańska 23:16.

 

„Będziesz obchodził święto tygodni, pierwocin żniwa pszenicy” – Wyjścia 34:22.

Pięćdziesiątnica była jednodniowym świętem, przypadającym na pięćdziesiąty dzień liczenia, gdy dzień Omeru jest dniem pierwszym.

15.6 Cała sekwencja w skrócie:

• Pascha – 14 awiw – 1 dzień.
• Przaśniki – 15–21 awiw – 7 dni.
• Omer – 16 awiw – początek liczenia pierwszym sposobem.
• 7 tygodni żniw – 49 dni.
• Pięćdziesiątnica – 50 dzień – 1 dzień.

Liczenie od Omeru do Pięćdziesiątnicy obejmowało pięćdziesiąt dni. Cały wiosenny ciąg zaczynał się Paschą 14 Awiw, więc od Paschy do Pięćdziesiątnicy trwał nieco ponad pięćdziesiąt dni.

16 – Co dokładnie oznaczała: Pascha → Przaśniki → Omer→ 7 Tygodni → Pięćdziesiątnica?

16.1 Znaczenie Paschy

„Tej nocy przejdę przez Egipt, zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej od człowieka aż do bydła i odbędę sąd nad wszystkimi bogami Egiptu – Ja, Pan. A krew będzie wam znakiem na domach, w których będziecie; gdy ujrzę krew, ominę(H6452 פָּסַח pasach— ominąć / oszczędzić / „pascha-ominięcie”) was. Ten dzień będzie wam pamiątką i będziecie go obchodzić jako święto dla JHWH; przez wasze pokolenia będziecie go obchodzić jako ustanowienie wieczne” – Wyjścia 12:12-14.

 

„To jest ofiara (H2077 זֶבַח — ofiara/rzeźna ofiara) Paschy (H6453 פֶּסַח — Pascha) dla JHWH, który ominął (H6452 פָּסַח pasach — ominąć/oszczędzić; „pascha-ominięcie”) domy synów Izraela w Egipcie, gdy poraził Egipcjan, a nasze domy ocalił” – Wyjścia 12:27.

 

„Strzeż miesiąca Awiw i obchodź Paschę dla JHWH, Boga twego, bo w miesiącu Awiw wyprowadził cię JHWH, Bóg twój, z Egiptu nocą” – Księga Powtórzonego Prawa 16:1.

Pascha 14 awiw ogólnie odbywała się na pamiątkę wyjścia z Egiptu, a szczególnie była pamiątką ominięcia, uratowania Izraelitów przed śmiercią. Ci, którzy posłuchali nakazu, oznaczyli swoje drzwi krwią. Dzięki temu uratowali pierworodnych przed śmiercią. Na pamiątkę tego sądu i ocalenia, odbywała się Pascha.

W Pismach Nowego Przymierza mamy kontynuację tego tematu:

„Albowiem na naszą Paschę został ofiarowany Mesjasz” – 1 Koryntian 5:7.

 

„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” – Jana 1:29.

 

„Wiedząc, że nie rzeczami przemijającymi — srebrem lub złotem — zostaliście wykupieni z waszego marnego sposobu życia, odziedziczonego po ojcach, lecz drogocenną krwią Pomazańca, jak baranka bez skazy i bez zanieczyszczenia” – 1 Piotra 1:18–19.

• Krew na drzwiach → ratowała przed śmiercią ciała.
• Krew Chrystusa → ratuje przed śmiercią wieczną.

Izrael został wybawiony dzięki krwi baranka paschalnego, wierzący w Chrystusa zostali wykupieni dzięki krwi Pomazańca.

„Jeśli nie będziecie jedli ciała Syna Człowieczego i nie będziecie pili Jego krwi, nie macie w sobie życia” – Jana 6:53.

 

„Kto spożywa Moje ciało i pije Moją krew, ma życie wieczne” – Jana 6:54.

Pascha była pamiątką ocalenia przez krew, zapowiedzią ofiary Pana Jeszu i momentem przejścia od śmierci do życia. Dzisiaj nie obchodzimy Paschy, tylko Pamiątkę śmierci Chrystusa. Dlatego nie kopiujemy tego, co robili Izraelici. Organizujemy Pamiątkę w taki sposób, jak robił to Chrystus i apostołowie.

„Następnie wziął chleb, odmówiwszy dziękczynienie połamał go i podał mówiąc: To jest Ciało Moje, które za was będzie wydane: to czyńcie na Moją pamiątkę!” – Ewangelia wg Łukasza 22:19.

16.2 Znaczenie Przaśników

„Przez siedem dni będziecie jedli przaśniki; usuniecie zakwas z waszych domów” – Wyjścia 12:15.

 

„Nie będzie widziany u ciebie zakwas przez siedem dni” – Powtórzonego Prawa 16:4.

 

„Nie będziecie jeść nic kwaszonego” – Wyjścia 12:20.

 

„Pierwszego dnia będzie święte zgromadzenie i siódmego dnia święte zgromadzenie” – Wyjścia 12:16.

 

„Nie będziecie wykonywać żadnej pracy” – Kapłańska 23:7–8.

 

„I opowiesz synowi swemu w owym dniu: To jest z powodu tego, co JHWH uczynił dla mnie, gdy wychodziłem z Egiptu” – Wyjścia 13:8.

 

„A gdy syn twój zapyta: Co to znaczy? – odpowiesz mu…” – Wyjścia 13:14.

Przaśniki były czasem świadomego zatrzymania się, oczyszczenia i duchowego resetu. Usunięcie zakwasu z domów symbolizowało usunięcie starego sposobu myślenia, grzechu, fałszu i złych nawyków. Siedem dni bez zakwasu uczyło prostoty, pokory i zależności od Boga, a jednocześnie przypominało, że wyjście z Egiptu oznaczało całkowite zerwanie z dawnym życiem.

Był to coroczny czas odnowy serca, umysłu i zachowań/postawy, aby Izrael nie tylko wspominał cud wybawienia, ale realnie wracał do czystości i posłuszeństwa wobec JHWH. Jedzenie chleba bez zakwasu przypominało prostotę, pośpiech wyjścia z Egiptu oraz oddzielenie od dawnego życia. Był to czas pamięci, oczyszczenia i nauki dla następnego pokolenia. Izraelici mieli przekazywać wiedzę całemu pokoleniu, o tym, co wydarzyło się w Egipcie.

Nowe Przymierze powołuje się na mechanizm duchowy tego święta:

„Usuńcie stary zakwas, abyście byli nowym zaczynem, ponieważ jesteście przaśni” – 1 Koryntian 5:7.

 

„Świętujmy więc nie w starym zakwasie złości i przewrotności, lecz w przaśnikach szczerości i prawdy” – 1 Koryntian 5:8.

 

„Strzeżcie się kwasu faryzeuszów i saduceuszów” – Mateusza 16:6.

 

„Strzeżcie się kwasu faryzeuszów, którym jest obłuda” – Łukasza 12:1.

Przaśniki oznaczają życie w szczerości, prawdzie i czystości, wolne od zakwasu grzechu, fałszu i obłudy. Izraelici mieli przekazywać prawdę o całym procesie i sensie wyjścia z Egiptu. My mamy przekazywać prawdę o sensie śmierci Chrystusa, o Jego naukach, o życiu w Nowym Jeruzalem.

Czyli:

Pascha → zbawienie, uratowanie.
Przaśniki → przemiana życia, szerzenie prawdy biblijnej.

16.3 Znaczenie Omeru

Co dokładnie robili?

Przynosili omer — snop pierwocin żniwa — do kapłana:

„Przyniesiecie snop pierwocin waszego żniwa do kapłana” – Kapłańska 23:10.

Kapłan „kołysał/podnosił” snop przed JHWH nazajutrz po szabacie:

„Nazajutrz po sabacie kapłan będzie nim kołysał” – Kapłańska 23:11.

Do dnia złożenia tego daru obowiązywał zakaz jedzenia nowego zboża:

„Aż do tego samego dnia nie będziecie jedli chleba ani prażonego ziarna, ani świeżego ziarna, aż przyniesiecie ofiarę waszego Boga” – Kapłańska 23:14.

Pierwociny są „najlepszym początkiem” — przynoszone do domu JHWH:

„Najlepsze pierwociny twej ziemi przyniesiesz do domu JHWH” – Wyjścia 23:19.

Pierwociny składa się przed JHWH jako akt dziękczynienia i uznania Jego władzy nad ziemią:

„Weźmiesz pierwociny wszystkich plonów… i położysz je przed JHWH” – Powtórzonego Prawa 26:2.

Omer (snop) to pierwszy snop, to pierwsza część żniwa, oddzielona dla JHWH jako znak, że całe żniwo należy do Boga. Zanim ten snop zostanie przyniesiony i „kołysany” przed JHWH, nie wolno było korzystać z nowego plonu. Dopiero po tym obrzędzie lud mógł jeść z nowego ziarna.

Pierwociny to pierwsza, najlepsza część plonu/żniwa, oddzielona dla Boga jako:

Artykuł Pascha-Przaśniki-Omer-Pięćdziesiątnica. Wiosenne święta Izraela – część 7 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Czy możemy precyzyjnie wyliczyć, kiedy zmartwychwstał Chrystus?

Czy jest możliwość poznania dnia tygodnia?

Czy jest możliwość poznania daty?

14 – Znamy datę zmartwychwstania Chrystusa. W jakim dniu tygodnia zmartwychwstał Chrystus?

14.1 Wzbudzenie Chrystusa:

„Po szabacie, gdy świtało ku pierwszemu dniowi tygodnia…” – Mateusza 28:1.

„Gdy minął szabat…” – Marka 16:1.

„Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem…” – Marka 16:2.

„Gdy został wzbudzony wczesnym rankiem pierwszego dnia po szabacie…” – Marka 16:9.

„Pierwszego dnia tygodnia, bardzo wcześnie rano…” – Łukasza 24:1.

„Pierwszego dnia tygodnia Mariam z Magdali przyszła rano do grobu…” – Jana 20:1.

„Wieczorem, tego pierwszego dnia tygodnia…” – Jana 20:19.

Z powyższych wersetów wynika, że Chrystus zmartwychwstał, czyli został wzbudzony: pierwszego dnia tygodnia po szabacie. Wtedy Mariam z Magdali przyszła do grobu.

W takim razie nasuwa się logiczne pytanie: kiedy był szabat? Odpowiedź na to pytanie da nam jasny przekaz.

14.2 W którym dniu tygodnia był szabat?

„W siódmym dniu Bóg ukończył swe dzieło, które uczynił; i odpoczął siódmego dnia od wszelkiego swego dzieła, które stworzył. I Bóg błogosławił siódmy dzień, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego swego dzieła, które Bóg stworzył i uczynił” – Rodzaju 2:2-3.

 

„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie swoje prace; Ale siódmy dzień jest szabatem PANA, twego Boga” – Wyjścia 20:8-10.

 

„Przez sześć dni robić będziecie; ale w dzień siódmy sabat odpocznienia, zgromadzenie święte, żadnej roboty czynić nie będziecie; sabat Pański jest we wszystkich mieszkaniach waszych” – Kapłańska 23:3.

Szabat był siódmym dniem tygodnia. Był dniem odpoczynku. Mógł wypadać w sobotę lub niedzielę, a nawet w inny dzień naszego tygodnia.

Pamiętajmy, jak świat zmienił pierwszy dzień roku. Obecnie jest w zimie, 1 stycznia. Bóg Izraelitom dał pierwszy miesiąc roku na wiosnę, kiedy jęczmień był dojrzały, czyli marzec-kwiecień, naszego kalendarza.

Domyślnie przyjmujemy, że szabat był w sobotę albo w niedzielę. Jeżeli przeczytasz źródła żydowskie, to będą mówić o szabacie w sobotę, jednak to nie jest stwierdzenie biblijne.

Dlatego zróbmy analizę dla obu wariantów.

Wariant 1 — jeśli „szabat” (dzień siódmy) wypadał w sobotę

Dzień 1 — 14 awiw

Pascha Chrystusa, przygotowanie, ofiara i złożenie do grobu:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia tego miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha PANA” – Kapłańska 23:5.

 

„Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał” – Łukasza 22:15.

 

„A gdy już nastał wieczór, ponieważ było Przygotowanie, to jest dzień przed szabatem” – Marka 15:42.

Dzień 2 — 15 awiw

Szabat, odpoczynek:

„A piętnastego dnia tego miesiąca będzie Święto Przaśników dla PANA” – Kapłańska 23:6.

 

„Potem wróciły i przygotowały wonności oraz maści. W szabat zaś odpoczywały według przykazania” – Łukasza 23:56.

Dzień 3 — 16 awiw

Pierwszy dzień tygodnia, pusty grób, świadectwo zmartwychwstania:

„Po szabacie, gdy świtało ku pierwszemu dniowi tygodnia, przyszła Mariam Magdalena i druga Mariam obejrzeć grób” – Mateusza 28:1.

 

„Bardzo wcześnie rano, pierwszego dnia po szabacie, gdy wzeszło słońce, przyszły do grobu” – Marka 16:2.

 

„A pierwszego dnia tygodnia Mariam Magdalena rano, gdy jeszcze było ciemno, przyszła do grobu i zobaczyła, że kamień został odjęty od grobu” – Jana 20:1.

 

„Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało” – Łukasza 24:21.

 

„Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem” – 1 Koryntian 15:4.

Wariant 2: jeśli „szabat” (dzień 7) wypadał w niedzielę, to:

Dzień 1: sobota (Pascha Chrystusa, przygotowanie, ofiara i złożenie do grobu).

Dzień 2: niedziela (szabat, odpoczynek).

Dzień 3: poniedziałek (pierwszy dzień tygodnia, grób pusty). Zmartwychwstanie.

Podsumowanie

Jak szabat wypadał w sobotę, to zmartwychwstanie Chrystusa było w niedzielę.

Jak szabat wypadał w niedzielę, to zmartwychwstanie Chrystusa było w poniedziałek.

Znamy datę zmartwychwstania Chrystusa

Z datą zmartwychwstania Pana Jeszu jest dużo łatwiej.

Zobaczmy.

Chrystus trzeciego dnia zmartwychwstał:

„…zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem” – 1 Koryntian 15:4.

 

„Mówiąc, że trzeba, aby Syn Człowieka został wydany w ręce ludzi grzesznych i został ukrzyżowany, i trzeciego dnia powstał” – Łukasza 24:7.

 

„Tego Bóg wzbudził trzeciego dnia i sprawił, aby stał się jawny / widzialny” – Dzieje 10:40.

Łukasza 24:1 mówi, że kobiety przyszły do grobu pierwszego dnia tygodnia, a Łukasza 24:21 dodaje, że tego właśnie dnia uczniowie mówią: „dziś już trzeci dzień, jak to się stało”.

Skoro pierwszy dzień tygodnia jest nazwany trzecim dniem od tych wydarzeń, to rachuba wygląda tak:

• Dzień 1 z trzech = Pascha Pana Jeszu + śmierć i złożenie do grobu.
  
• Dzień 2 z trzech = szabat.
  
• Dzień 3 z trzech = pierwszy dzień tygodnia, gdy grób jest już pusty.

Pascha Chrystusa odbyła się 14 awiw, czyli:

14 awiw — pierwszy dzień,
15 awiw — drugi dzień,
16 awiw — trzeci dzień.

Stąd mamy wniosek, że Chrystus zmartwychwstał 16 awiw.

W roku 2026 zgodnie z prawidłowymi obliczeniami, Pamiątka śmierci odbyła się 14 awiw, czyli 1 kwietnia, zmartwychwstanie Chrystusa nastąpiło 16 awiw, czyli 3 kwietnia:

https://jesu.pl/pamiatka-smierci-19-letni-cykl-zydowski-czesc-2/#jak-wyznaczano-awiw-6punkt

W tamtym czasie opisanym w biblii, zmartwychwstanie Chrystusa nastąpiło 16 awiw, była to niedziela lub poniedziałek, w zależności od tego czy szabat był w sobotę czy w niedzielę.

W obecnym czasie możemy dalej brać pod uwagę datę zmartwychwstania 16 awiw, ale dzień tygodnia będzie różnie wypadał, w zależności od daty nowiu księżyca, czyli pierwszego awiw na przełomie marca i kwietnia.

Artykuł Znamy datę zmartwychwstania Chrystusa. Czy znamy dzień? – część 6 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Nie mamy wersetu, który mówiłby, ile razy mamy obchodzić Pamiątkę śmierci Chrystusa: czy raz na rok, czy raz na miesiąc, czy raz w życiu. 

Być może niektórzy dojdą do wniosku, że nie trzeba obchodzić Pamiątki w określonym czasie, bo nie wiemy, jak często to robić.

Na wszystkie wątpliwości i pytania mamy odpowiedź w Pismach.

Zobaczmy te wersety.

13 – Ile razy obchodzimy Pamiątkę?

13.1 – Nakaz spożywania ciała i picia krwi:

„Na to rzekł im Jeszu: amen, amen, powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego i pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, ten ma życie eonowe(wieczne), a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Albowiem Ciało Moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew Moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, we Mnie mieszka, a Ja w nim. Jak Mnie posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto Mnie spożywa, żyć będzie przeze Mnie” – Jana 6:53-57.

13.2 – Nakaz godnego jedzenia i picia:

„Niech więc człowiek bada samego siebie i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha. Kto bowiem je i pije niegodnie, sąd własny je i pije, nie rozróżniając Ciała Pańskiego” – 1 Koryntian 11:28-29.

13.3 – Ustanowienie Pamiątki śmierci:

„A wziąwszy chleb, podziękowawszy, złamał i dał im, mówiąc: To jest ciało Moje, za was dawane; to czyńcie ku Mojej Pamiątce. Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest Nowym Przymierzem w Mojej krwi, która za was jest wylewana” — Łukasza 22:19-20.

 

“A gdy nadeszła pora, zajął miejsce przy stole, a apostołowie z Nim. I rzekł do nich: Gorąco pragnąłem spożyć tę wieczerzę paschalną z wami przed Moją męką/cierpieniem; powiadam wam bowiem, iż nie będę jej już spożywał, aż nastąpi spełnienie w Królestwie Bożym.

I wziął kielich, i podziękował, rzekł: Weźcie go i rozdzielcie między sobą; powiadam wam bowiem, iż odtąd nie będę pił z owocu winorośli, aż przyjdzie Królestwo Boże” – Łukasza 22:14-18.

13.4 – Jakie nakazy dotyczyły Paschy, którą Chrystus zamienił na Pamiątkę?

Pascha w wyznaczonym czasie:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, między dwoma wieczorami, jest Pascha dla JHWH” – Kapłańska 23:5.

Pascha jako pamiątka na pokolenia:

„Ten dzień będzie wam pamiątką i będziecie go obchodzić jako święto dla JHWH; przez wasze pokolenia będziecie go obchodzić jako ustanowienie wieczne” – Wyjścia 12:14.

Rytm coroczny wprost nazwany:

„Będziesz zachowywał to postanowienie w jego czasie, z roku na rok” – Wyjścia 13:10.

13.5 –  Jak często robimy Pamiątkę:

„Podobnie i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest Nowym Przymierzem w Mojej Krwi; to czyńcie, ilekroć / ile razy, za każdym razem / jak często tylko pijecie, na Moją Pamiątkę” – 1 Koryntian 11:25.

„Bo ilekroć / ile razy, za każdym razem / jak często jecie ten chleb i pijecie ten kielich, śmierć Pana ogłaszacie, aż przyjdzie” – 1 Koryntian 11:26.

Czy mamy inne wersety na temat tej uroczystości?

Tutaj mamy wspomnienie o ucztach miłości, jakie czynili słudzy Boga. Były one dla wszystkich ludzi, dlatego przychodzili tam również ci niegodni:

„To są ukryte rafy na waszych ucztach miłości, ucztując z wami bez bojaźni, pasąc samych siebie, chmury bez wody, unoszone przez wiatry; drzewa jesienne, bezowocne, podwójnie umarłe, wykorzenione” – Judy 1:12.

Tutaj mamy kilka informacji o łamaniu chleba w zgromadzeniach:

„I trwali w nauce wysłanników i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” – Dzieje 2:42.

 

„I każdego dnia trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali pokarm z radością i prostotą serca” – Dzieje 2:46.

 

„W pierwszym dniu tygodnia, gdy byliśmy zgromadzeni, aby łamać chleb, Paweł przemawiał do nich, mając nazajutrz odjechać, i przedłużył mowę aż do północy” – Dzieje 20:7.

 

„Gdy więc schodzicie się razem, nie jest to spożywanie Wieczerzy Pana. Bo podczas jedzenia każdy bierze wcześniej własną wieczerzę; i jeden jest głodny, a drugi pijany. Czy nie macie domów, aby jeść i pić? Albo lekceważycie zgromadzenie Boga i zawstydzacie tych, którzy nic nie mają?” – 1 Koryntian 11:20-22.

 

„Tak więc, moi bracia, gdy schodzicie się, aby jeść, czekajcie jedni na drugich. Jeśli ktoś jest głodny, niech je w domu, abyście się nie schodzili ku sądowi” – 1 Koryntian 11:33-34.

 

„Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest wspólnotą Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest wspólnotą Ciała Chrystusa?” – 1 Koryntian 10:16.

Co wynika z tych wersetów?

Do rozważenia tego tematu należy wziąć całość wiedzy na temat Paschy i Pamiątki śmierci Chrystusa:

https://jesu.pl/pamiatka-smierci-awiw-i-biblijny-rytm-czasu-czesc-1

Podzieliłbym ten sporny temat na dwie grupy:

1 – obowiązkowa Pamiątka obchodzona raz w roku 14 awiw dla zanurzonych w prawidłowe imię Jeszu. Rozumiana jako coroczne wspomnienie ustanowione w kontekście Paschy 14 awiw. Bóg nakazał Paschę raz w roku, 14 awiw. Jeszu obchodzi ją dokładnie w czasie wyznaczonym przez Boga i właśnie wtedy ustanawia Pamiątkę Swojej śmierci. Dlatego najspójniejszym biblijnie wnioskiem jest, że Pamiątka również powinna być obchodzona raz w roku, przez uczniów należących do Chrystusa, a nie przez osoby przypadkowe.

 

2 – organizowanie spotkań z osobami bez zanurzenia. Możemy je nazwać łamaniem chleba czy Wieczerzą Pana. Na tych spotkaniach przekazujemy bardzo ważne informacje na temat: trójcy, imienia Chrystusa, życia wiecznego, prawdziwej przyczyny śmierci Chrystusa itd. Organizowane są w dowolnej ilości w miesiącu, czy w roku:

„Bo ilekroć / ile razy, za każdym razem / jak często jecie ten chleb i pijecie ten kielich, śmierć Pana ogłaszacie, aż przyjdzie” – 1 Koryntian 11:26.

Odpowiedzmy sobie na najczęściej zadawane pytanie: skoro nie ma daty w Nowym Przymierzu (Nowym Testamencie), to czy obowiązuje nas pierwszy punkt, czyli organizowanie Pamiątki raz w roku 14 awiw?

Zobaczmy, jaka jest sekwencja, jaka jest kolejność przeprowadzonej wieczerzy paschalnej przez Chrystusa i apostołów, na której Syn Boga ogłosił Pamiątkę śmierci.

Pan Bóg nakazuje Izraelitom, co roku obchodzić Paschę. Podaje szczegółową datę: 14 awiw. Skoro Bóg podaje datę oraz godzinę: po zachodzie słońca, to znaczy, że jest to coś ważnego, coś narzuconego nam przez Boga. Skoro jest tak precyzyjna data, to nie ma tutaj dowolności. Chyba nikt poważny nie powie Bogu: nie interesuje mnie ta data, ja sobie wyznaczyłem Pamiątkę na 15 awiw. A ktoś inny powie: data jest nieważna, tylko uczestnictwo w Pamiątce.

Aby rozstrzygnąć, kto ma rację, wystarczy zbadać, co zrobił Chrystus.

Chrystus swoim przykładem nakazał zrobić Paschę 14 awiw o zachodzie słońca, czyli dokładnie o takim czasie, jaki Bóg nakazał czynić Izraelitom. Chrystus obchodził Paschę w czasie wyznaczonym przez Boga, a Pamiątka została ustanowiona w tym właśnie kontekście.

Skoro druga najpotężniejsza Postać na świecie, nie lekceważy tej daty: 14 awiw, to jak my słudzy Boga możemy to robić?

Chrystus dokładnie w tym czasie zrobił Paschę, którą zamienił na Pamiątkę, a my słudzy Boga, naśladujemy naszego Pana Jeszu i ogłaszamy to wszystkim narodom:

„I powiedział do mnie: musisz znowu prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami” – Objawienie 10:11.

Artykuł Ile razy obchodzimy Pamiątkę? – część 5 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Co ciekawe, nie każdy może w niej uczestniczyć.

Zobaczmy wersety.

1 – Godnie uczestniczyć w Pamiątce

1.1 – Mamy badać siebie:

„Niech więc człowiek bada samego siebie i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha” – 1 Koryntian 11:28.

Można ten werset oddać także tak:

„Niech więc człowiek bada / doświadcza / sprawdza / wypróbowuje samego siebie, i tak — po takim rozeznaniu — niech je z chleba i pije z kielicha”.

1.2 – Mamy zachować godność:

„Kto bowiem je i pije niegodnie, sąd własny je i pije, nie rozróżniając Ciała Pańskiego” – 1 Koryntian 11:29.

Można ten werset oddać także tak:

„Bo kto spożywa i pije, nie uznając należycie świętości ciała Pana, ten przez swoje uczestnictwo ściąga sąd na samego siebie”.

Podsumujmy te synonimy:

• badać siebie = doświadczać, sprawdzać, wypróbowywać, rozeznawać siebie.
• być niegodnym = niestosowne zachowanie, bez uszanowania, lekceważąco, nie w sposób święty. Greckie anaxiós oznacza „w sposób niegodny / niestosowny”.
• rozróżniając ciało = rozeznając, odróżniając, uznając świętość ciała Pana. Greckie diakrinō niesie sens rozróżnienia i rozeznania.

Godnie spędzić Pamiątkę to znaczy:  w prawdzie, z bojaźnią Bożą, z wdzięcznością i z badaniem siebie samego, czy jesteśmy godni. Sługa Pana Jeszu nie ma podchodzić do chleba i kielicha lekko, zwyczajnie, obojętnie. Ma stanąć przed Bogiem szczerze, osądzić siebie, prosić o wybaczenie i pamiętać, że ogłasza śmierć Pana, aż On przyjdzie.

Zobaczmy jeszcze inne, wybrane wersety, które mówią o godnym służeniu Bogu.

2 – Co jeszcze czynić, aby być godnym Pamiątki?

2.1 Rozumna służba:

„Proszę więc was, bracia, przez miłosierdzie Boże, abyście składali wasze ciała jako ofiarę żywą, świętą, przyjemną Bogu, to jest wasza rozumna służba” – Rzymian 12:1.

2.2 Służba z czcią i bojaźnią:

„Przeto okażmy się wdzięcznymi, my, którzy otrzymujemy królestwo niewzruszone, i oddawajmy cześć Bogu tak, jak Mu to miłe: z nabożnym szacunkiem i bojaźnią” – Hebrajczyków 12:28.

2.3 Postępowanie godne Pana:

„Abyście postępowali w sposób godny Pana, by podobać Mu się we wszystkim, w każdym dobrym uczynku wydając owoc i wzrastając w poznawaniu Boga” – Kolosan 1:10.

2.4 Postępowanie godne powołania:

„Napominam was tedy ja, więzień w Panu, abyście postępowali, jak przystoi na powołanie wasze” – Efezjan 4:1.

2.5 Życie godne dobrej nowiny Chrystusa:

„Tylko postępujcie jak przystoi na ewangelię Chrystusa, abym czy przyjdę i zobaczę was, czy nie przyjdę, słyszał o was, że trwacie w jednym duchu, jednomyślnie walcząc o wiarę ewangelii” – Filipian 1:27.

2.6 Duchowe ofiary miłe Bogu:

„I wy sami, jak żywe kamienie, jesteście budowani w duchowy dom, stanowicie święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jeszu Chrystusa” – 1 Piotra 2:5.

2.7 Służcie Panu z bojaźnią:

„Służcie Panu z bojaźnią i radujcie się Jemu z drżeniem” – Psalm 2:11.

2.8 Kto nie wejdzie do Królestwa Bożego:

„Albo czy nie wiecie, że niesprawiedliwi (nieprawi, żyjący wbrew sprawiedliwości Boga) Królestwa Boga nie odziedziczą? Nie łudźcie się: ani nierządni (dopuszczający się niemoralności seksualnej, współżyjący poza przymierzem małżeńskim), ani bałwochwalcy (oddający cześć wizerunkom, modlący się przez obrazy), ani cudzołożnicy (łamiący wierność małżeńską), ani zniewieściali (moralnie słabi, oddający się rozwiązłości), ani mężczyźni współżyjący ze sobą, ani złodzieje, ani chciwi (żądni więcej, zachłanni), ani pijacy (nadużywający alkoholu), ani oszczercy (znieważający, obrażający słowem), ani zdziercy (rabusie, wyzyskujący) Królestwa Boga nie odziedziczą” – 1 Koryntian 6:9–10.

3 – Czy mogę uczestniczyć w Pamiątce?

Zauważmy, kto uczestniczył w Paschy Chrystusa, którą Pan Jeszu przekształcił na Pamiątkę Swojej śmierci?

Byli to uczniowie Chrystusa, osoby zanurzone w prawidłowe imię: Jeszu/Jesu. To imię w grece piszemy Jesu, a wymawiamy z hebrajskiego i greckiego: Jeszu/Jesu. Nie ma innego imienia Chrystusa, które jest godne wiary. Jezus, dżizas i inne, to nazwy nadane Chrystusowi przez ludzi, przez religie. Innymi słowy, odrzucili imię, które dał Bóg Ojciec, a wprowadzili własne imiona.

Skoro chcemy godnie kopiować/naśladować Pamiątkę Chrystusa, to trzeba fizycznie pokazać, że jestem Jego uczniem, przez zanurzenie w wodzie. Tak jak to robili wszyscy uczniowie Chrystusa:

„Czy nie wiecie, że my wszyscy, którzy zostaliśmy zanurzeni w Chrystusa Jeszu, w śmierć Jego zostaliśmy zanurzeni?” – Rzymian 6:3.

Drugim ważnym punktem jest: grzech przeciwko Duchowi świętemu. Kto zrobił to, nie może godnie uczestniczyć w Pamiątce. Taka osoba została odrzucona przez Boga.

Za co?

Za świadome szerzenie fałszywych nauk, czyli poznała prawdę i wybiera kłamstwa: jezusa, naukę o trójcy, obrazy i inne fałszywe wierzenia. Karmi tymi naukami inne osoby. To jest działanie przeciwko Duchowi świętemu. Również dokonywanie rozłamów, skłócanie sług Boga. Kto robi to świadomie, dla własnych korzyści, ten działa przeciwko Duchowi świętemu:

https://jesu.pl/grzech-przeciw-duchowi-swietemu

W rzeczy samej, nie jest tak łatwo zgrzeszyć, grzechem śmiertelnym.

Wszystkie inne grzechy, potknięcia, nasze słabości, Bóg wybacza. Warunek jest prosto przedstawiony w Pismach: trzeba być szczerym wobec Boga, wszystko mówić w modlitwach, wybaczyć każdej osobie, nie czuć do nikogo urazu i… kochać.

Bo miłość zakrywa grzechy, wypełnia prawo…

„Przede wszystkim miejcie gorliwą miłość jedni dla drugich, bo miłość zakrywa mnóstwo grzechów” – 1 Piotra 4:8.

 

„Nienawiść wznieca kłótnie, a miłość zakrywa wszystkie grzechy” – Przysłów 10:12.

 

„Miłość nie wyrządza zła bliźniemu. Tak więc wypełnieniem prawa jest miłość” – Rzymian 13:10.

 

„Całe bowiem prawo wypełnia się w tym jednym słowie, mianowicie: Będziesz miłował swego bliźniego jak samego siebie” – Galacjan 5:14.

Przeanalizuj sobie Czytelniku to najważniejsze święto w roku. Ważna jest ta wiedza, ponieważ cały rok(od Pamiątki do Pamiątki), całe życie, powinniśmy godnie służyć Bogu:

https://jesu.pl/pamiatka-smierci-awiw-i-biblijny-rytm-czasu-czesc-1

Artykuł Czy jestem GODNY wziąć udział w Pamiątce śmierci Chrystusa? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

11 – Kiedy Chrystus obchodził Paschę?

11.1 Pan Jeszu obchodził Paschę prawidłowo, tak jak nakazał Bóg:

• Pan Jeszu obchodził Paschę w nocy,
• przed pojmaniem,
• przed dniem ukrzyżowania.

„Pomazaniec został złożony w ofierze jako nasza Pascha” – 1 List do Koryntian 5:7.

 

„Pan Jeszu tej nocy, której został wydany, wziął chleb” – 1 Koryntian 11:23.

To jest kluczowa informacja: „tej nocy”, nie „następnej”, nie „po święcie”.

11.2 Pan Jeszu wprost mówi, że spożywa tę Paschę przed Swoją śmiercią:

„Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał” – Łukasza 22:15.

• Pan Jeszu nazywa ucztę bezpośrednio – Paschą,
• nie mówi o symbolu ani zapowiedzi,
• wydarzenie ma miejsce przed Jego męką.

11.3 Pascha Chrystusa odbywa się wieczorem:

„A gdy zapadł wieczór, zasiadł do stołu wraz z dwunastoma” – Mateusza 26:20.

• Wieczór oznacza początek 14 awiw, zgodnie z opisem z Wyjścia 12.

11.4 Po tej nocy Pan Jeszu zostaje pojmany, a Pascha judaizmu dopiero nadchodzi:

„Aby się nie skalać, lecz aby móc spożyć Paschę” – Jana 18:28.

• Pan Jeszu Paschę już spożył,
• przywódcy judaizmu jeszcze jej nie jedli.

11.5 Pan Jeszu umiera w czasie zabijania baranków paschalnych:

„A gdy nadeszła godzina szósta(dwunasta), ciemność na całej ziemi się stała, aż do godziny dziewiątej(piętnastej).
O godzinie dziewiątej(piętnastej) zawołał Jeszu donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachtani? Co się wykłada: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie zostawiłeś(opuścił)?” – Marka 15:33.

„Był to dzień Przygotowania Paschy” – Jana 19:14.

• dzień przygotowania Paschy to 14 awiw,
• w tym czasie zabijano baranki w Świątyni.

11.6 Pan Jeszu nie łamie żadnego przepisu paschalnego.

Chrystus rozpoczyna Paschę 14 awiw po zachodzie słońca, robi to zgodnie z zasadami, jakie Bóg dał Izraelitom.

Paschę zamienia na Pamiątkę śmierci. Dlatego obowiązuje nas to, co robił Chrystus z apostołami na tej uroczystości, czyli:

• rozpoczęcie Pamiątki 13/14 awiw po zachodzie słońca,
• modlitwy przed spożyciem chleba i wina,
• opowiadanie o śmierci Chrystusa, czytanie pisma,
• końcowa modlitwa i pieśń. 

11.7 Gdzie faktycznie pojawia się sprzeczność z judaizmem?

Sprzeczność istnieje między:

• Paschą biblijną opisaną w Wyjścia 12 i Kapłańskiej 23, a praktyką świątynno-rabiniczną I wieku.
• Pan Jeszu zachowuje zasady Boga.
• Przywódcy religijni zachowują tradycję.

Przypomnijmy: jakie były wytyczne Boga do obchodzenia Paschy?

Pascha miała odbyć się 14 Awiw (zmierzch):

„W miesiącu pierwszym, czternastego dnia tegoż miesiąca o zmierzchu jest Pascha Pana” – Księga Kapłańska 23:5.

15 Awiw to kolejne święto – Przaśniki:

„A piętnastego dnia tegoż miesiąca jest święto Przaśników Pana” – Księga Kapłańska 23:6.

Zabicie baranka miało nastąpić 14 Awiw (zmierzch):

„Będziecie go przechowywać do czternastego dnia tego miesiąca; i zabije go całe zgromadzenie zboru izraelskiego o zmierzchu/między dwoma wieczorami” – Księga Wyjścia 12:6.

Baranka należało spożyć tej nocy, czyli 14 awiw:

„3…niech wezmą sobie każdy baranka według domów swoich ojców, baranka na dom”.

„7I wezmą z krwi, i pomarzą oba odrzwia i nadproże w domach, w których będą go jeść. 8Mięso jego upieczone na ogniu spożyją podczas tej nocy; jeść je będą z przaśnikami i gorzkimi ziołami”.

„10I nic z niego nie pozostawicie do rana; a co z niego pozostanie do rana, spalicie w ogniu”.

„22…a wy nie wychodźcie nikt z drzwi swego domu aż do rana”– Księga Wyjścia 12:3, 7–8, 10, 22.

Później Bóg wybierał miejsce składania Paschy:

„Nie będziesz mógł składać Paschy w którymkolwiek ze swoich miast…
Lecz na miejscu, które wybierze Pan, twój Bóg… tam złożysz ofiarę Paschy…” – Powtórzonego Prawa 16:5-6.

Chrystus nakazał apostołom przygotować Paschę:

„Nadszedł dzień Przaśników, kiedy należało ofiarować Paschę.
I posłał Piotra i Jana, mówiąc: Idźcie i przygotujcie nam Paschę, abyśmy ją jedli” – Łukasza 22:7-8.

Chrystus zamienia Paschę na Pamiątkę śmierci:

„I wziąwszy chleb, podziękowawszy, połamał i dał im, mówiąc: To jest ciało Moje, które za was jest wydawane; to czyńcie na Moją pamiątkę” – Łukasza 22:19.

 

„Podobnie i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest nowym przymierzem w Mojej krwi; to czyńcie, ilekroć pijecie, na Moją pamiątkę” – 1 Koryntian 11:25.

 

„Ilekroć bowiem jecie ten chleb i pijecie ten kielich, śmierć Pana ogłaszacie, aż przyjdzie” – 1 Koryntian 11:26.

12 – Dlaczego Judaizm spożywał Paschę dzień później?

12.1 – Według świadectwa biblijnego Judaizm spożywał Paschę później, czyli w nocy z 14 na 15 awiw. W rzeczywistości był to już 15 awiw.

Gdy Pan Jeszu jest już pojmany i sądzony nad ranem, Judaizm dopiero zamierza spożyć Paschę: „…aby się nie skalać, lecz aby móc spożyć Paschę” – Jana 18:28.

Skoro noc Wieczerzy Chrystusa była wcześniej, ich Pascha wypada później.

12.2 – Wieczerza Pana Jeszu była nocą poprzedzającą dzień Jego śmierci:

„Pan Jeszu tej nocy, w której został wydany, wziął chleb…” – 1 Koryntian 11:23.

Wieczerza = noc przed dniem śmierci.

12.3 – Dzień śmierci to „Dzień Przygotowania”:

„A był dzień Przygotowania, i zbliżał się szabat” – Łukasza 23:54.

Śmierć Chrystusa następuje w Dniu Przygotowania. Pascha Judaizmu jest po tej nocy, skoro rano „jeszcze nie jedli”.

12.4. Jan wyraźnie odróżnia Paschę Chrystusa od Paschy judaizmu:

„A przed świętem Paschy, wiedząc Jeszu, że nadeszła Jego godzina…” – Jana 13:1.

Wieczerza Chrystusa jest przed oficjalnym świętem Paschy, które Judaizm dopiero obchodzi:

• Noc 13/14 – Pan Jeszu spożywa Paschę (Wieczerza).
• Dzień 14 – Pan Jeszu umiera (Dzień Przygotowania).
• Noc 14/15 – Judaizm spożywa Paschę.

„Bo nasza Pascha, Chrystus, została ofiarowana” – 1 Koryntian 5:7.

Podsumowanie:

Według biblii Judaizm spożywa Paschę w nocy z 14 na 15 awiw, podczas gdy Pan Jeszu spożył Paschę zgodnie z nakazem Boga, w nocy z 13 na 14.

Dlaczego Judaizm postąpił niezgodnie z Pismem?

1. Judejczycy mieli inną Paschę niż Chrystus:

„…aby się nie skalać, lecz aby móc spożyć Paschę” – Jana 18:28.

Gdy Pan Jeszu był już pojmany i sądzony nad ranem, Judejczycy dopiero planowali Paschę.

2. Judaizm odrzucił nauki Chrystusa:

„Badacie Pisma, bo sądzicie, że w nich macie życie wieczne; a one składają świadectwo o Mnie” – Jana 5:39.

Problemem nie był brak Pisma, lecz odrzucenie Tego, o którym Pismo mówi.

3. Tradycje i procedury stawiali ponad Słowo Boga:

„Unieważniliście słowo Boga przez waszą tradycję” – Mateusza 15:6.

Judejczycy zachowali swój porządek, ale naruszyli porządek Pisma (czas Paschy).

4. Nie rozpoznali Mesjasza:

„…nie rozpoznałaś czasu swojego nawiedzenia” – Łukasza 19:44.

Gdy Pascha (baranek) stała przed nimi w osobie Pana Jeszu, oni zachowali rytuał, a odrzucili prawdę.

5. Strach przed ludźmi zmienił decyzje:

„Bali się bowiem ludu” – Marka 11:18.

Decyzje czasowe i proceduralne były podporządkowane polityce i presji, nie posłuszeństwu Bogu.

6. Zachowali „czystość”, łamiąc sprawiedliwość:

„…aby się nie skalać, lecz aby móc spożyć Paschę” – Jana 18:28.

 

„Wydali Go na ukrzyżowanie” – Jana 19:16.

Dbali o rytualną czystość, a jednocześnie wydali Sprawiedliwego, Syna Boga.

7. Pascha miała się wypełnić w Chrystusie:

„Albowiem nasza Pascha, Chrystus, została ofiarowana” – 1 Koryntian 5:7.

Judaizm postąpił niezgodnie z Pismem, ponieważ:

• postawili tradycję i procedurę ponad Słowo Boga,
• nie chcieli przyjąć Pana Jeszu jako Mesjasza, o którym Pisma świadczyły,
• zachowali rytuał, a odrzucili prawdę,
• dbali o czystość zewnętrzną, łamiąc zasady Boga.

Judaizm nie zbłądził z powodu braku Pisma, lecz dlatego, że – mając wiedzę – odrzucili Tego, który był Synem Boga.

Lekcja z tego jest dla nas bardzo ważna. Nie wolno obchodzić Pamiątki dzień później czy kilka dni później. Powinniśmy obchodzić Pamiątkę śmierci dokładnie wtedy, kiedy robił to Chrystus z uczniami.

Chyba nie chcemy stać po stronie faryzeuszy i saduceuszy czyli: plemienia żmijowego…

Artykuł Chrystus obchodził Paschę prawidłowo. Judaizm Nie. Dlaczego? – część 4 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

8 – Jak dzisiaj obliczyć datę Pamiątki?

Sprawdzamy, kiedy na przełomie marca – kwietnia wypada nów księżyca. Nów określał początek miesiąca. W rozdziałach 6 i 7  omówiliśmy, jak dokładnie wyliczyć 1 awiw, czyli pierwszy dzień miesiąca. Teraz przechodzimy do kolejnych obliczeń. Skoro znamy już datę nowiu: 19 marca, czyli 1 awiw, to teraz zgodnie z nakazem biblijnym obliczamy 14 awiw:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, wieczorem będziecie jeść przaśne aż do wieczora dnia dwudziestego pierwszego tego miesiąca” – Wyjścia 12:18.

 

„W pierwszym miesiącu/nowiu(chôdesz, Strong H2320), czternastego dnia miesiąca, między dwoma wieczorami, jest Pascha dla JHWH. A piętnastego dnia tego miesiąca/nowiu(chôdesz, Strong H2320) jest Święto Przaśników dla JHWH – przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby” – Kapłańska 23:5-6.

Wbrew pozorom wyliczenie daty nie jest tak prostą sprawą. Problem polega na tym, że można liczyć na dwa sposoby. Osoby, które nie będą tego rozumiały, raz wyliczą dobrze datę, a raz źle.

W jaki sposób obliczamy 14 dni?

Mamy dwa sposoby obliczania pierwszego dnia Awiw.

• Pierwszy sposób – (dzień jeden/dzień pierwszy – liczenie wieczorami): obliczanie biblijną matematyką – wieczorami. 
• Drugi sposób – (dzień zero – liczenie dniami): obliczanie dzisiejszą matematyką – dniami. 

Zobaczmy to na rysunku:

9 – Dwa sposoby liczenia daty Pamiątki: dzień 1 – dzień 0

Przeanalizujemy te dwie metody.

9.1 Pierwszy sposób (dzień jeden/dzień pierwszy – liczenie wieczorami): obliczanie biblijną matematyką – wieczorami. 

Metoda ta polega na tym, że liczymy biblijną metodą, czyli wieczorami. Jeżeli nów księżyca wypada 19 marca, to wieczór dziewiętnasty jest dniem pierwszym, 20 marca to dzień drugi, 21 marca to dzień trzeci itd. Takim sposobem liczenia Pamiątka wypada: 1 kwietnia.

9.2 Drugi sposób (dzień zero – liczenie dniami): obliczanie dzisiejszą matematyką – dniami. 

Metoda ta polega na tym, że liczymy dniami. Jeżeli nów księżyca wypada 19 marca, to dzień pierwszy mamy 20 marca, dzień drugi 21 marca, dzień trzeci 22 marca. Takim sposobem liczenia Pamiątka wypada: 2 kwietnia.

Metoda liczenia wieczorami jest zgodna z nakazami biblijnymi, ponieważ doba zaczynała się od wieczora.

Metoda liczenia dniami jest obecną metodą światową. Dzisiaj dzień zaczyna się po północy. Dlatego przy tej metodzie nie jest liczony dzień nowiu, jest to dzień zero. Liczenie zaczyna się od kolejnego dnia, po dniu nowiu.

W zasadzie tu nie może być sprzeczności.

Skoro Chrystus obchodził Paschę 14 awiw po zachodzie słońca, to znaczy, że korzystał z metody pierwszej, czyli liczenie wieczorami. Metoda druga: liczenie dniami z dniem zerowym jest obecną matematyką.

Wybór pierwszej metody jest oczywisty, ponieważ kopiujemy to, co robił Chrystus. Pamiętajmy, że dzień/doba biblijna zaczyna się od wieczora:

• • • biblia nie zna pojęcia „dzień 0”, liczy dni od wieczora, jako pierwszy, drugi, trzeci itd. Porządek stworzenia to: „I stał się wieczór, i stał się poranek — dzień jeden” – Rodzaju 1:5.

Zobaczmy jeszcze tabele. Pamiątka (14 Awiw) – porównanie dwóch metod liczenia (ostatnie 5 lat + 1).

9.3 – Czy pełnia księżyca jest problemem?

Jak Pamiątka wypadnie w pełni księżyca, to oznacza, że należy ją przesunąć o jeden dzień?

Pełnia księżyca jak i nów księżyca to fazy, które stworzył Bóg. Nawet jak sataniści odprawiają wtedy swoje rytuały, to nie jest nasz problem. Nie wolno przesuwać terminu Pamiątki, tylko dlatego, że świat ma wtedy swoje święto. Byłaby to samowolka i stawianie się nad Bogiem.

Zobaczmy, kiedy wypada pełnia 1 i 2 kwietnia 2026:

Uwaga: różnice wartości między źródłami wynikają z odmiennych algorytmów i/lub momentu dobowego, dla którego liczony jest procent oświetlenia tarczy.

I jeszcze porównanie do ubiegłego roku.

Pełnia. Procent oświetlenia Księżyca — 11 i 12 kwietnia 2025:

Uwaga: różnice wartości między źródłami wynikają z odmiennych algorytmów i/lub momentu dobowego, dla którego liczony jest procent oświetlenia tarczy.

10 – Nów księżyca – dowód biblijny

W rozdziale 7 szczegółowo rozważaliśmy nów księżyca. Odpowiedzieliśmy na pytania: czy nów jest wtedy, gdy jest brak księżyca czy nów jest wtedy, gdy pojawia się sierp oraz, która metoda jest lepsza do sprawdzania nowiu, czy procent naświetlenia księżyca, czy koniunkcja.

Dodajmy jeszcze do naszych rozważań ten werset. Jest on bardzo ważny, ponieważ określa, czym jest nów księżyca:

„Zadmijcie(dmuchnijcie) w róg(szofar/trąbę) w nowiu(chôdesz, H2320: nów/początek miesiąca), w pełni/w zakrycie(keseh, H3677: pełnia/czas wyznaczony/przykrycie/zakrycie), w dniu naszego święta” – Psalmy 81:3.

Bardzo ciekawy jest wyraz: 3677. Najczęściej tłumaczony jest jako pełnia, ale ten wyraz pochodzi od 3680, który oznacza – zakrycie:

• H3677 כֶּסֶא/כֶּסֶה (kese/keseh) — „pełnia (księżyca) / czas wyznaczony (święta)” (etym.: pochodzi od H3680 „przykryć”) → PNP: „keseh: pełnia / czas wyznaczony”.
• H3680 כָּסָה (kasah) — „przykryć / zakryć / ukryć” → PNP: „kasah: przykryć/ukryć”.

Z tego wynika, że tłumaczenie tego wersetu może być również takie:

„Zadmijcie w trąbę w nów w zakrycie(zasłona, ukrycie – H3677), na dzień naszego święta” – Psalm 81:3.

Jest to bardzo ciekawy dowód biblijny, który mówi nam, że nów to zakrycie księżyca, a nie wychodzący księżyc.

Nów księżyca jest pierwszym dniem Awiw. Używamy wyraz „dzień”. Równie dobrze możemy używać wyrazu: „doba”. Dzień czy doba obecnego kalendarza rozpoczyna się po północy. Dzień/doba biblijna, rozpoczyna się wieczorem po zachodzie słońca. Dlatego nów księżyca jest pierwszym wieczorem, pierwszym dniem, od którego liczymy 14 awiw.

Kolejna ważna wskazówka, to ustalanie dnia nowiu. Jeżeli będziemy używali narzędzia, jakim jest procent oświetlenia księżyca, to serwisy internetowe podają różne daty. Problem jest w tym, że procent naświetlenia księżyca jest niedokładną datą, różnie liczoną przez serwisy internetowe.

Dokładniejszym narzędziem wyliczania nowiu księżyca jest: koniunkcja księżyca.

Astronomiczna koniunkcja księżyca ze słońcem następuje 19 marca 2026 o godzinie 01:23 UTC.

Po uwzględnieniu lokalnych stref czasowych nów księżyca jest:

• Warszawa (CET = UTC+1): 19.03.2026 02:23 noc.
• Jerozolima (IST = UTC+2): 19.03.2026 03:23 noc.
• Nowy Jork (EDT = UTC−4): 18.03.2026 21:23 noc.

 Innymi słowy, nów księżyca wypada 19 marca i ten dzień jest pierwszym dniem wyliczania 14 awiw:

https://jesu.pl/pamiatka-smierci-19-letni-cykl-zydowski-czesc-2/#Punkt-7

Jest to ważna sprawa, ponieważ Bóg podał nam precyzyjną datę: 14 awiw. Dlatego nie możemy źle wyliczyć Pamiątki i wyznaczyć ją na 15 awiw czy inną datę, tylko dlatego, że źle liczymy.

Można jeszcze powiedzieć w ten sposób: tak naprawdę najważniejszy jest udział duchowy w Pamiątce, a nie obliczanie daty.

Tak, ale…

Skoro Bóg dał nam datę 14 awiw, a Chrystus to uszanował i właśnie wtedy zrobił Paschę wieczorem czternastego, którą zamienił na Pamiątkę śmierci, to nie możemy tego zlekceważyć, tylko podporządkować się zasadom Bożym:

„Z tego powodu, kto by jadł chleb i pił z kielicha Pańskiego niegodnie/lekceważąco, winien będzie ciała i krwi Pana” – 1 Koryntian 11:27.

Artykuł Pamiątka śmierci. Ważna data Pamiątki. Ważny czas Boga — część 3 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

4 – Bóg dał Izraelowi Kalendarz księżycowy

4.1 – Podstawą kalendarza księżycowego są znaki na niebie:

„Niech będą światła na sklepieniu nieba (…) na znaki, pory, dni i lata” – Rodzaju 1:14.

4.2 Początek roku to miesiąc AWIW:

„Ten miesiąc będzie wam początkiem miesięcy, pierwszym miesiącem roku” – Wyjścia 12:2.

 

„Dziś wychodzicie, w miesiącu awiw” – Wyjścia 13:4.

4.3 Rok zaczyna się wiosną, gdy:

• jęczmień jest w stanie awiw (niedojrzały, ale uformowany),
• można z niego zrobić pierwociny (pierwsze, najwcześniejsze plony oddane JHWH).

4.4 Miesiące są wyznaczane przez księżyc:

„Uczynił księżyc na oznaczanie czasów” – Psalm 104:19.

Każdy miesiąc:

• zaczyna się od nowiu,
• trwa 29 – 30 dni,
• liczony od wieczora do wieczora.

Rok „księżycowy” (liczony samymi miesiącami księżyca) trwa około 354 dni: to 12 miesięcy po ok. 29,53 dnia każdy.

5 – Rok przestępny – 19-letni cykl żydowski

Zobaczmy, czy powinniśmy dodawać jeden miesiąc, czyli rozróżniać lata przestępne. Wtedy Pamiątka powinna odbyć się miesiąc później.

W judaizmie rabinicznym obowiązuje stały 19-letni cykl kalendarzowy. To jest tzw. cykl metoński: 19 lat ≈ 235 miesięcy księżycowych. W obrębie cyklu 19-letniego, lata przestępne to: 3, 6, 8, 11, 14, 17 i 19. W roku przestępnym dodają dodatkowy miesiąc przed Adarem: ten dodany miesiąc nazywa się zwykle Adar I, a „normalny” Adar w roku przestępnym, bywa nazywany Adar II. Obliczali to w ten sposób, że brali numer roku (w ich rachubie) i liczyli resztę z dzielenia przez 19.

Zróbmy przykład.

Według rachuby żydowskiej, mają teraz rok 5786.

• 5786 ÷ 19 daje resztę 10, więc nie jest przestępny (jest tylko jeden Adar).

Zróbmy szczegółowe obliczenia dla przyszłego roku: 5787.

Krok 1: rok dzielą przez 19 i biorą resztę:

• 5787 ÷ 19 = 304 i reszta 11 (ta reszta jest stąd, że 19×304 = 5776, a 5787−5776 = 11).

Krok 2: sprawdzają, czy reszta jest „przestępna”:

Lata przestępne w cyklu to: 3, 6, 8, 11, 14, 17, 19 (a reszta 0 oznacza „rok 19”).

Ponieważ reszta jest 11, to 5787 jest rokiem przestępnym (ma 13 miesięcy).

Wtedy dodają dodatkowy miesiąc Adar: pojawia się Adar I i Adar II (zamiast jednego Adaru).

Układ miesięcy w roku przestępnym (skrótowo):
Tiszri, Cheszwan, Kislew, Tevet, Szwat, Adar I, Adar II, Nisan, Ijar, Siwan, Tammuz, Aw, Elul.

Ten stały, 19-letni cykl z 7 latami „13-miesięcznymi” powstał w około 358/359 po Chrystusie — w tradycji podaje się, że miał go „upublicznić” Hillel II, w roku 4119 AM (AM to skrót od łacińskiego Anno Mundi — czyli „roku świata”).

Czy ten cykl nas obowiązuje przy obliczaniu daty Pamiątki?

Zwróćmy uwagę na fakty:

• w biblii nie ma podziału na lata przestępne.
• W biblii nie występuje drugi Adar.
• W biblii początek roku zależy od miesiąca awiw – od dojrzałości zboża, a nie od cyklu liczbowego.
• Nie ma wersetu, gdzie Izraelici dodawali dodatkowy miesiąc. Na wiosnę czekali na jęczmień, który powinien być w fazie awiw, czyli gotowy na snop pierwocin. Dodawanie dodatkowego miesiąca wprowadzili dużo później w IV wieku (358/359 po Chr.), a pełne dopięcie reguł to X wiek, lata około 922–924 po Chr.

Z tych powodów nie powinniśmy kopiować wierzeń judaizmu, czyli żydów. Przez całe wieki wprowadzali swoje zasady obchodzenia paschy. Nie interesuje nas dodawanie trzynastego miesiąca, przesuwanie 1 awiw o miesiąc, czy 19-letni cykl kalendarzowy. Tego nie ma w biblii. Gdyby Bóg chciał wprowadzić takie zmiany, to by je przekazał.

„Strzeż(shāmar, H8104: pilnuj/dochowuj) miesiąca(chôdesz, H2320: miesiąc / nów-początek-miesiąca) Awiw(H24: awiw / wiosenna-dojrzałość-kłosa) i obchodź(‘āsāh, H6213: czyń/urządzaj/obchodź) Paschę(pesaḥ, H6453: Pascha / przejście) dla JHWH, twojego Boga(’ĕlōhîm, H430: Bóg/Najwyższy), bo w miesiącu(chôdesz, H2320) Awiw JHWH, twój Bóg wyprowadził cię z Egiptu nocą(lāylāh, H3915: nocą/w nocy)” – Powtórzonego Prawa 16:1.

6 – Jak wyznaczano 1 awiw?

1 krok: sprawdzano jęczmień w ziemi Izraela,
→ czy jest w stanie awiw (gotowy na snop pierwocin – pierwsze, najwcześniejsze plony oddane JHWH).

2 krok: obserwowano nów księżyca,
→ czy księżyc jest całkowicie niewidoczny.

3 krok: kiedy pojawił się nów księżyca
→ ogłaszano 1 awiw.

7 – Kiedy jest nów księżyca? 0% czy sierp?

Czy nów księżyca jest wtedy, gdy widać podświetlony sierp?

Czy nów księżyca jest wtedy, gdy cały księżyc jest niewidoczny?

7.1 Nów księżyca był uroczyście ogłaszany:

„Na początki waszych miesięcy/nowiu(chôdesz, Strong H2320) będziecie dmuchać w trąby nad waszymi całopaleniami” — Liczb 10:10.

 

„A w dniu nowiu/miesiąca(chôdesz, Strong H2320) będziecie składać całopalenie dla JHWH” — Liczb 28:11.

חָדַשׁ (chadash) — Strong H2318: odnowić/uczynić nowym → stąd sens „odnowienia” miesiąca.

Znaczenia (zakres):

1) „miesiąc” (okres czasu)
Sens: cały miesiąc liczony w cyklu księżycowym.

2) „nów / początek miesiąca / dzień nowiu”
Sens: moment lub dzień „odnowienia” miesiąca, rozpoznawalny jako początek nowego miesiąca (zwyczajowo obchodzony).

Czyli przy 1 Awiw:

• ogłaszano początek miesiąca,
• trąbiono publicznie,
• składano ofiary Bogu.

7.2 Pierwszy sierp, czyli sierp przybywający jest już drugą fazą księżyca.

Dawniej Izraelici obserwowali księżyc. Możemy analizować i dyskutować, czy bardziej oczywistą, widoczną dla wszystkich formą nowiu, było całkowity brak księżyca, czy wyjście księżyca i zobaczenie podświetlonego sierpa.

Można domniemywać, że brak księżyca był tą fazą, najbardziej widoczną i oczywistą dla wszystkich. Każdy mógł zaobserwować to zjawisko.

Natomiast zobaczenie podświetlonego sierpa już nie było tak oczywiste. Jeden kapłan powie: już widać, inny: poczekajmy jeszcze bo nie widać sierpa dokładnie.

Jak dzisiaj ustalamy nów księżyca?

Dzisiaj nie obserwujemy księżyca, jak robili to Izraelici. Nie czekamy na pojawienie się plonów. Próbujemy dokonać obliczenia najdokładniejszego terminu, jakim jest 14 awiw. Bazujemy na stronach internetowych, które podają fazy księżyca, procent faz księżyca, naświetlenie księżyca i koniunkcje.

Przejdźmy do analizy tego tematu.

Mamy następujące fazy księżyca:

Zwróćmy uwagę na fakt: nów księżyca jest od zera do jednego procenta, czyli wtedy, kiedy księżyc jest niewidoczny. W sytuacji kiedy księżyc wychodzi z zaćmienia i jest widoczny sierp, mamy już drugą fazę księżyca, czyli sierp przybywający. 

Takie wnioski są zgodne z tym, co Bóg stwarzał. Przeanalizujmy to.

7.3 Nów i Pełnia

Bóg stwarza świat w parach i przeciwieństwach:

• światło ↔ ciemność,
• dzień ↔ noc,
• maksimum ↔ minimum.

„Niech będą światła na sklepieniu nieba dla znaków i pór wyznaczonych” – Rodzaju 1:14.

Pełnia to maksimum światła – 100%, jednoznaczne światło.

Nów to przeciwieństwo maksimum, 0%, jednoznaczny brak światła księżyca.

Jeśli pełnia = 100%, to nów = 0%.

To jest:

• logiczne,
• symetryczne,
• zgodne z porządkiem stworzenia.

Bóg nie tworzy rzeczy „mniej więcej”. Pełnia nie jest „prawie pełnią”. Nów nie jest „prawie nowiem”.

To są punkty graniczne cyklu, nawet jeśli człowiek: nie mierzy ich zegarkiem, nie zna procentów.

Bóg stworzył cykl księżyca z dwoma punktami skrajnymi:

• pełnia (100%),
• nów (0%).

Nów jako brak światła jest widzialny i oczywisty dla wszystkich.

1 Awiw ogłaszano w czasie nowiu, niezależnie od tego, czy trwał on jedną czy dwie noce. 

Skoro Bóg stworzył cykl księżyca precyzyjnie, a pełnia jest jego maksimum (100%), to nów — jako przeciwieństwo pełni — jest minimum (0%); brak księżyca jest widoczny dla wszystkich i wystarczający do rozpoczęcia 1 Awiw.

Miesiąc awiw rozpoczynał się na przełomie naszego kalendarza: marca/kwietnia. 

7.4 Koniunkcja, czas UTC i rzeczywisty moment nowiu – marzec 2026

Możemy zauważyć na stronach internetowych dwie daty naświetlenia księżyca i jedną datę koniunkcji. Z niektórych stron internetowych wynika, że nów księżyca jest 18 marca, ale koniunkcja 19 marca:

Dla zachowania globalnej precyzji do wyznaczania tego momentu, stosuje się czas UTC (Coordinated Universal Time) — międzynarodowy czas wzorcowy, oparty na zegarach atomowych, który stanowi wspólny punkt odniesienia dla całego świata, niezależnie od stref czasowych.

Astronomiczna koniunkcja księżyca ze słońcem następuje 19 marca 2026 o godzinie 01:23 UTC:

• USNO (U.S. Naval Observatory): 2026 Mar 19 01:23 (Universal Time).
• timeanddate (tabela faz dla UTC): Mar 19 01:23 (UTC).

W tym czasie jest dokładny moment nowiu księżyca dla wszystkich państw świata. Teraz należy dodać/odjąć strefy czasowe.

Po uwzględnieniu lokalnych stref czasowych nów księżyca jest:

• Warszawa (CET = UTC+1): 19.03.2026 02:23 noc.
• Jerozolima (IST = UTC+2): 19.03.2026 03:23 noc.
• Nowy Jork (EDT = UTC−4): 18.03.2026 21:23 noc.

Dlaczego bierzemy pod uwagę do wyznaczania nów księżyca: koniunkcje, a nie „0% oświetlenia”?

1) Koniunkcja to definicja nowiu (astronomia).

U.S. Naval Observatory (USNO) definiuje astronomiczny nów jako moment, gdy słońce i księżyc mają tę samą geocentryczną długość ekliptyczną. To jest jedna, unikalna chwila (możliwa do podania co do minuty/sekundy) – niezależna od miejsca, zmienia się tylko zapis przez strefy czasowe.
Źródło definicji (USNO): aa.usno.navy.mil/faq/moon_phases
oraz
aa.usno.navy.mil/faq/crescent.

2) „% oświetlenia” w wielu serwisach nie jest liczone w chwili koniunkcji.

Przykład: timeanddate w tabeli miesięcznej podaje, że „Illumination is calculated at lunar noon”, więc te procenty są wartością dzienną, a nie „w sekundzie nowiu”. Dlatego możesz widzieć „0%” już 18 marca, mimo że dokładny nów (koniunkcja) wypada lokalnie 19 marca (Warszawa/Jerozolima) – albo nadal 18 marca wieczorem (Nowy Jork).

3) Zaokrąglenia robią „0%” i „1%” w różne dni.

Serwisy dzienne często zaokrąglają. Jeśli realnie jest np. 0,4% – pokażą 0%. Jeśli jest 0,6% – pokażą 1%. To tłumaczy, czemu MoonGiant może mieć 18.03 „0%”, a 19.03 „1%”, mimo że nów (definicja) jest określony przez koniunkcję 19 marca.
(MoonGiant sam opisuje nów jako moment „same ecliptic longitude”): moongiant.com/phase/3/19/2026.

Podsumujmy

Bez względu na to czy weźmiemy czas UTC 01:23, czy poszczególne strefy czasowe, to dla Warszawy, Jerozolimy i Nowego Jorku, nów księżyca wypada 19 marca. I to jest 1 awiw.

Zauważmy, że Paschę obchodzimy 14 awiw po zachodzie słońca, czyli bierzemy pod uwagę czas biblijny, gdzie doba zaczynała się od wieczora. Tak samo robimy z nowiem księżyca. Dla Warszawy i Jerozolimy nów księżyca jest po zachodzie słońca i po północy. Dla Nowego Jorku i czasu UTC, nów księżyca jest przed północą, ale po zachodzie słońca, czyli według czasu biblijnego mamy cały czas datę: 19 marca nowiu księżyca.

I od tego dnia liczymy 14 dni, ponieważ Pamiątka śmierci Chrystusa odbywa się 14 awiw po zachodzie słońca. Dokładnie wtedy Chrystus obchodził paschę. Na tej uroczystości nakazał nam obchodzić święto: Pamiątkę Swojej śmierci.

Wbrew pozorom, obliczenie 14 awiw nie jest takie proste. Osoba, która nie będzie rozumiała, że istnieją dwie metody obliczania, błędnie obliczy tę datę. W takiej sytuacji raz wyjdzie jej jeden dzień do przodu, a raz jeden dzień do tyłu. Raz trafi dobrze, raz trafi źle.

Z tych dwóch metod tylko jedna jest prawidłowa. Zapraszam do następnego artykuły, gdzie dokładnie to przeanalizujemy.

…

P.S. Największy problem występuje przy określeniu czy nów to brak księżyca, czy nów to pojawiający się sierp. Nów to dokładny moment, kiedy księżyc jest „w jednej linii” ze słońcem (koniunkcja). To jest jedna konkretna chwila i to ją podają efemerydy(obliczone dane). A % oświetlenia na stronach internetowych to zwykle tylko przybliżenie „jak blisko nowiu jesteśmy” — czasem liczone dla całego dnia i jeszcze zaokrąglane. Dlatego może pokazać „0%” dzień wcześniej. Sierp, który zaczyna się pojawiać po nowiu, to już kolejny etap — tylko że na początku bywa tak cienki, że prawie go nie widać. Jeśli pytanie brzmi „kiedy jest nów?”, to najuczciwiej brać koniunkcję, bo to jest definicja astronomiczna i jedna chwila dla całego świata (zmienia się tylko zapis przez strefy). A jeśli pytanie brzmi „kiedy ludzie zaczynają widzieć księżyc?”, to wtedy mówimy o pierwszym sierpie — ale to już nie jest nów, tylko coś po nowiu i zależy od pogody, miejsca i warunków widoczności.

Artykuł Pamiątka śmierci. 19-letni cykl żydowski — część 2 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

1 – Co to jest Pamiątka śmierci Chrystusa?

Pamiątka śmierci Chrystusa jest najważniejszym świętem w roku dla każdego chrześcijanina-chrystusowca, dla każdej osoby służącej Bogu. Jeżeli popatrzymy na święta pod względem tego, co mówi biblia, to jest to jedyne święto, jakie nakazał czynić Bóg. Inne święta, które obchodzą religie i świat, są wymyślone przez ludzi, nie mają nic wspólnego z nakazami Boga.

Warto sobie uświadomić ten podstawowy fakt biblijny. Wiele osób podąża za tradycją, religią i nie interesuje ich biblia. Dla nich najważniejsze jest to, co mówi świat, to, co mówią główne religie, to. co narzuca najbliższa rodzina.

Inne osoby, widząc ten fałsz światowych religii myślą, że to ustanowił Bóg, dlatego ich wiara słabnie. Prawda jest inna. Religie wymyślają święta i nakazy, których nie ma w naukach Chrystusa.

Jedną z tych prawd jest najważniejsze święto dla nas, czyli Pamiątka śmierci Chrystusa. Wcześniej nazywała się: Pascha. Chrystus zamienił Paschę na Pamiątkę.

Jedną z ważniejszych rzeczy tego święta jest prawidłowe obliczenie daty. Bóg dał nam bardzo precyzyjną datę: 14 awiw po zachodzie słońca, między dwoma wieczorami.

Przejdźmy teraz wiele zagadnień, aby obalić mity i kłamstwa, a pozostawić prawdę. Skoro Bóg dał nam konkretną datę, to znaczy, że jest ważna, dlatego w tym temacie powinniśmy być jednomyślni i prawidłowo ją obliczyć. Następnie godnie przeżyć to wielkie święto.

Mamy sporo zagadnień, więc zaczynajmy pierwszą część.

2 – Dzień rozpoczyna się NIE od 12 w nocy, tylko od wieczora.

2.1 – Bóg tak ustalił „dzień”:

„I nastał wieczór, i nastał poranek – dzień jeden” – Rodzaju 1:5.

Wniosek: dzień składa się z wieczoru i poranka, w tej kolejności.

2.2 – Dzień zaczyna się od wieczoru:

„A ziemia była bezładem i pustkowiem, i ciemność była nad powierzchnią otchłani” – Rodzaju 1:2.

Wniosek: ciemność i wieczór były przed światłem.

2.3 – Światło nie rozpoczyna dnia:

„I nazwał Bóg światłość dniem, a ciemność nazwał nocą” – Rodzaju 1:5.

Wniosek: noc i dzień tworzą jedną dobę.

2.4 – „Wieczór + poranek” to pełna doba:

„I nastał wieczór, i nastał poranek – dzień drugi” – Rodzaju 1:8.

Wniosek: to stały wzorzec ustanowiony przez Boga.

2.5 – Poranek nie rozpoczyna dnia:

„I nastał wieczór, i nastał poranek” – Rodzaju 1:5.

Wniosek: poranek dopełnia dobę rozpoczętą wieczorem.

2.6 – Ta sama zasada obowiązuje w Prawie:

„Od wieczora do wieczora będziecie obchodzić wasz sabat” – Kapłańska 23:32.

Wniosek: sabat zaczynał się wieczorem.

2.7 – Zastosowanie do Paschy i Pamiątki:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, między wieczorami jest Pascha dla JHWH” – Kapłańska 23:5.

Wniosek: 14 dzień miesiąca zaczyna się wieczorem.

2.8 – Potwierdzenie w słowach Pana Jeszu:

„Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał” – Łukasza 22:15.

Wnioski:

• Pascha/Pamiątka Chrystusa odbyła się wieczorem po zachodzie słońca.
• Bóg liczy dobę: od wieczora → poranek → dzień → do wieczora.

3 – Pierwszy miesiąc to – 1 Awiw

3.1 – Miesiąc oznacza nów, jest związany z cyklem księżyca:

„Zadmijcie w róg przy nowiu/miesiącu(chôdesz, Strong H2320), przy pełni, w dzień naszego święta” — Psalm 81:4.

 

„Na początki waszych miesięcy/nowiów(chôdesz, Strong H2320) będziecie dmuchać w trąby nad waszymi całopaleniami i nad ofiarami waszych ofiar pokojowych; i będą wam one pamiątką przed waszym Bogiem” — Liczb 10:10.

Z tego wynika, że:

• miesiące zaczynają się od nowiu,
• początek miesiąca był ogłaszany publicznie (trąby),
• wyraz „miesiąc” w przekładach biblijnych tłumaczony jest na: miesiąc. A ten wyraz o numerze strong 2320 oznacza również – nów:

חֹדֶשׁ – chôdesz – Strong H2320 miesiąc, nów:

• nowy, odnowiony,
• miesiąc,
• nów (jako początek miesiąca),
• miesiąc jako jednostka czasu,
• początek miesiąca wyznaczany nowiem,
• cykl księżycowy.

3.2 – Nów jest znakiem początku miesiąca:

„A w dniu nowiu/miesiąca(chôdesz, Strong H2320) będziecie składać całopalenie dla JHWH” – Liczb 28:11.

Ofiary składane są „w dniu nowiu”.

3.3 – Bóg ustanowił pierwszy miesiąc roku.

a – pierwszy miesiąc:

„Ten miesiąc/nów(chôdesz, Strong H2320) będzie wam początkiem miesięcy; będzie on dla was pierwszym z miesięcy roku” – Wyjścia 12:2.

b – Bóg podaje nazwę miesiąca:

„Dziś wychodzicie, w miesiącu/nowiu(chôdesz, Strong H2320) Awiw” – Wyjścia 13:4.

„Dziś wychodzicie” → ten sam moment czasowy, co Pascha z Wyjścia 12:2.

To jest ten sam miesiąc, który w Wyjścia 12:2 został nazwany „pierwszym miesiącem”, tutaj zostaje nazwany: Awiw.

c – ustalenie daty Paschy. Bez prawidłowego wyznaczenia 1 awiw nie wyznaczymy prawidłowo 14 dnia:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, wieczorem będziecie jeść przaśne aż do wieczora dnia dwudziestego pierwszego tego miesiąca” – Wyjścia 12:18.

 

„W pierwszym miesiącu/nowiu(chôdesz, Strong H2320), czternastego dnia miesiąca, między dwoma wieczorami, jest Pascha dla JHWH. A piętnastego dnia tego miesiąca/nowiu(chôdesz, Strong H2320) jest Święto Przaśników dla JHWH – przez siedem dni będziecie jedli tylko przaśne chleby” – Kapłańska 23:5-6. 

W hebrajskim występują dwa zwroty czasu: „wieczorem” oraz „między dwoma wieczorami” (pora zmierzchu). Przeanalizujmy to, kiedy należało spożyć paschę.

Artykuł Pamiątka śmierci. Awiw i biblijny rytm czasu— część 1 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

„I oto zasłona świątyni została rozdarta na dwoje, od góry do dołu, i ziemia się zatrzęsła, i skały popękały, i groby się otworzyły, i wiele ciał świętych, którzy zasnęli, zostało wzbudzonych; i wyszli z grobów po Jego zmartwychwstaniu(wzbudzeniu), i weszli do świętego miasta, i ukazali się wielu.
A setnik i ci, którzy z nim byli i strzegli Jeszu, ujrzawszy trzęsienie ziemi i to, co się działo, przerazili się bardzo i rzekli: Zaiste, ten był Synem Bożym” – Mateusza 27:51-54.

Podobne relacje znajdują się w:

„A zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół” – Marka 15:38.

„Słońce się zaćmiło, a zasłona świątyni rozdarła się przez środek” – Łukasza 23:45.

Czym była zasłona świątyni?

Zasłona oddzielała Miejsce Święte od Miejsca Najświętszego, gdzie znajdowała się Arka Przymierza. Według Prawa Mojżeszowego, tylko arcykapłan mógł wejść tam raz w roku – w Dniu Przebłagania – aby złożyć ofiarę za grzechy całego ludu (Kpł 16:2,34 – Hebr 9:7).

Co oznaczała zasłona?

a) Koniec prawa mojżeszowego

Rozdarcie zasłony oznaczało, że system Starego Przymierza został wypełniony i zakończony. Ofiara Chrystusa – jednorazowa i doskonała – zastąpiła wszystkie krwawe ofiary ze zwierząt. Nie była już potrzebna żadna ludzka interwencja kapłana, by zbliżyć się do Boga. Prawo mojżeszowe zostało zastąpione prawem miłości.

„A staje się to jeszcze bardziej rzeczą oczywistą, jeśli na podobieństwo Melchisedeka powstaje inny Kapłan, który stał się nim nie według przepisów prawa, dotyczących cielesnego pochodzenia, ale według mocy niezniszczalnego życia.
Tak bowiem świadczy: Ty jesteś Kapłanem na wieki według porządku Melchizedeka.
Zostało więc zniesione(usunięte) poprzednie przykazanie z powodu jego słabości i nieużyteczności.
Prawo bowiem nie uczyniło niczego doskonałym, ale [na jego miejsce] została wprowadzona lepsza nadzieja, przez którą zbliżamy się [do] Boga.
A stało się to nie bez złożenia przysięgi. Tamci bowiem zostali kapłanami bez przysięgi,
natomiast Ten został nim na podstawie przysięgi Tego, który do niego mówi: Przysiągł Pan i nie pożałuje, Tyś Kapłanem na wieki.
O tyle też Jeszu stał się poręczycielem lepszego przymierza” – Hebrajczyków 7:15-22.

„Taki właśnie potrzebny był nam Arcykapłan: święty, niewinny, niesplamiony, odłączony od grzeszników i wywyższony ponad niebiosa; który nie musi codziennie, jak inni arcykapłani, składać ofiar najpierw za własne grzechy, następnie za grzechy ludu; uczynił to bowiem raz na zawsze, gdy ofiarował Samego Siebie” – Hebrajczyków 7:26-27.

„8 Nikomu nic winni nie bądźcie, prócz miłości wzajemnej; albowiem kto miłuje bliźniego, zakon wypełnił.

9 Przykazania bowiem: Nie będziesz cudzołożył, nie będziesz zabijał, nie będziesz kradł, nie będziesz pożądał — i wszystkie inne — streszczają się w tym jednym:
Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.

10 Miłość bliźniemu złego nie wyrządza; przeto miłość jest wypełnieniem zakonu” – Rzymian 13:8-10 (Biblia Warszawska).

b) – Wejście do świątyni Boga

Poniższe myśli w wersetach z Hebrajczyków są bardzo głębokie i mają wiele wątków. Są duchowym „przejściem” od Starego Przymierza do Nowego. Pokazują, że dzięki śmierci i krwi Chrystusa, mamy bezpośredni i śmiały dostęp do Boga – nie przez zasłonę, ale przez Jego ciało, które zostało „rozdarte” za nas.

Teraz mamy nową drogę, mamy wejście do świątyni Boga.

„Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jeszu mamy wejście(wstęp) do świątyni drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało Swoje, oraz Kapłana wielkiego nad domem Bożym, wejdźmy na nią ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą; trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest Ten, który dał obietnicę; i uważajmy jedni na drugich w celu pobudzenia się do miłości i dobrych uczynków, nie opuszczając wspólnych zebrań naszych, jak to jest u niektórych w zwyczaju, lecz dodając sobie otuchy, a to tym bardziej, im lepiej widzicie, że się ten dzień przybliża.
Bo jeśli otrzymawszy poznanie prawdy, rozmyślnie grzeszymy, nie ma już dla nas ofiary za grzechy, lecz tylko straszliwe oczekiwanie sądu i żar ognia, który strawi przeciwników.
Kto łamie prawo(zakon) Mojżesza, ponosi śmierć bez miłosierdzia na podstawie zeznania dwóch albo trzech świadków;
o ileż sroższej kary, sądzicie, godzien będzie ten, kto Syna Bożego podeptał i zbezcześcił krew przymierza, przez którą został uświęcony, i znieważył Ducha łaski!” – Hebrajczyków 10:19-29.

I kolejne wersety:

„I zasłona będzie wam oddzielać między miejscem świętym a miejscem najświętszym” – Wyjścia 26:33.

 

„Powiedz Aaronowi, twojemu bratu, aby nie wchodził w każdym czasie do miejsca świętego, do wnętrza zasłony, przed przebłagalnię, która jest nad arką, aby nie umarł” – Kapłańska 16:2.

 

„Duch Święty przez to pokazuje, że droga do miejsca świętego nie była jeszcze ujawniona, dopóki stał pierwszy przybytek” – Hebrajczyków 9:8.

 

„Mając więc, bracia, śmiałość do wejścia do miejsca świętego przez krew Jeszu, drogą nową i żywą, którą otworzył nam przez zasłonę, to jest przez Swoje ciało” – Hebrajczyków 10:19-20.

 

„Przystępujmy więc z odwagą do tronu łaski, abyśmy otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę ku pomocy w czasie potrzeby” – Hebrajczyków 4:16.

Co śmierć Chrystusa oznacza dla nas dzisiaj?

• Nie potrzebujemy ziemskich pośredników – Chrystus jest jedynym Pośrednikiem (1 Tm 2:5).
• Jesteśmy wezwani do życia w świętości, ponieważ Bóg zamieszkał nie w świątyni z kamienia, ale w nas – jesteśmy świątynią Ducha Świętego (1 Kor 6:19).

Rozdarcie zasłony świątyni to nie tylko znak towarzyszący śmierci Chrystusa. Bóg otworzył nową drogę przez ofiarę Chrystusa. Dawna bariera została usunięta – każdy człowiek, niezależnie od pochodzenia, może teraz przyjść do Boga przez wiarę i osiągnąć zbawienie, które jest dostępne tylko w prawdziwym Imieniu Chrystusa.

Rozdarciu zasłony towarzyszyło:

• zaćmienie słońca (Łk 23:45),
• trzęsienie ziemi i pękanie skał (Mt 27:51),
• zmartwychwstanie świętych (Mt 27:52-53).

Wszystkie te znaki wskazywały, że śmierć Chrystusa nie była zwykłą egzekucją, a dziełem odkupienia ludzkości.

Potężne proroctwa wypowiedziane na krzyżu

“A gdy nadeszła godzina szósta(dwunasta), ciemność na całej ziemi się stała, aż do godziny dziewiątej(piętnasta).

O godzinie dziewiątej(piętnasta) zawołał Jeszu donośnym głosem: Eloi, Eloi, lama sabachtani? Co się wykłada: Boże mój, Boże mój, czemu Mnie zostawiłeś(opuściłeś)?

A niektórzy z tych, co stali obok, gdy to usłyszeli, mówili: Oto Elija(Eliasza) woła.

I przybiegł jeden, napełnił gąbkę octem, włożył ją na trzcinę i dał mu pić, mówiąc: Poczekajcie, zobaczymy, czy przyjdzie Elija(Eliasz), aby Go zdjąć.

Jeszu zaś zawołał donośnym głosem i wydał ostatnie tchnienie.

Wtedy zasłona świątyni rozdarła się na dwoje, od góry aż do dołu.

A setnik, który stał naprzeciw, gdy zobaczył, że w taki sposób wydał ostatnie tchnienie, powiedział: Ten człowiek naprawdę był Synem Boga” – Marka 15:33-39. Jeszu.org

Chrystus umiera i wypowiada słowa: „Eloi, Eloi, lama sabachtani? Co się wykłada: Boże mój, Boże mój, czemu Mnie zostawiłeś(opuściłeś)?”. Można odnieść wrażenie, że Pan Jeszu wykrzykuje żal do Boga Ojca, a nawet oskarżenie, że Go opuścił.

Jak to możliwe, że Syn Boga, druga najważniejsza Postać we wszechświecie, nie rozumie Swojego posłannictwa?

Tak naprawdę to za tymi słowami, kryje się tajemnica wielkiego przesłania do całego świata, do wszystkich narodów, pokoleń. To przesłanie zostało napisane w Psalmie:

„…Psalm Dawidowy. Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? Daleko od mego Wybawcy słowa mego jęku” – Psalm 22:1.

Psalm 22 jest przypisany Dawidowi – i zawiera wyznania człowieka prześladowanego, opuszczonego, wyszydzonego, ale ufającego Bogu. Takie sytuacje miały miejsce w życiu Dawida – był ścigany, zdradzany, opuszczony, czasem wydawało się, że nawet przez Boga.

Jednak… pewne opisy nie dotyczą Dawida tylko Chrystusa:

„…Przebodli ręce i nogi moje” – Psalm 22:16.

„Rozdzielają między siebie moje szaty i o suknię moją los rzucają” – Psalm 22:19 – dosłownie spełnione na Chrystusie (Mt 27:35).

Tutaj mamy ważny przekaz Chrystusa, który umiera na krzyżu. Wypowiadając słowa: „Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?”, przekazuje całemu światu proroctwa zapisane w Objawieniu Jana. To Chrystus jest prawowitym Władcą i Królem narodów:

„Ubodzy będą jeść i nasycą się, wysławiać będą JHWH ci, którzy Go szukają. Niech wasze serca żyją na wieki!

Wspomną sobie i wrócą do JHWH wszystkie krańce ziemi, i oddadzą Mu pokłon wszystkie rodziny narodów.

Bo do JHWH należy królestwo, i On panuje nad narodami.

Pokłonią się przed Nim wszyscy, którzy śpią w ziemi, zegną się przed Nim wszyscy, którzy zstępują do prochu, a moja dusza żyć będzie dla Niego.

Potomstwo będzie Mu służyć, będzie opowiadać o JHWH pokoleniu przyszłemu.

Przyjdą i ogłoszą Jego sprawiedliwość ludowi, który się narodzi, że On to uczynił” – Psalm 22:26–31.

Kim jest JHWH?

https://jesu.pl/jhwh-ja-kim-sa

Artykuł Tajemnice śmierci Chrystusa: Rozdarcie zasłony… Boże Mój, czemu Mnie opuściłeś… pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Zobaczmy godziny drogi krzyżowej Chrystusa, jakie podaje większość Biblii:

• Trzecia godzina – Chrystus został powieszony na krzyżu.
• Szósta do dziewiątej godziny – zapadła ciemność.
• Dziewiąta godzina – Chrystus umiera, mówiąc „Wykonało się”.
• Wieczorem – Józef odbiera ciało Chrystusa od Piłata i składa do grobu.

„O godzinie dziewiątej Jeszu zawołał donośnym głosem: Eloi, Eloi, lema sabachtani? To w tłumaczeniu znaczy: Boże Mój, Boże Mój, dlaczego Mnie opuściłeś?… Jeszu zaś zawołał donośnym głosem i wydał ostatnie tchnienie” – Marka 15:34 i 37

 

„A gdy Jeszu skosztował octu, rzekł: Wykonało się! I skłoniwszy głowę, oddał tchnienie” – Jana 19:30.

W rzeczywistości, trzecia godzina ukrzyżowania Chrystusa, to była dziewiąta rano, a śmierć Chrystusa to trzecia po południu.

Czas judejski – biblijny sposób liczenia doby i godzin, był nieco odmienny od obowiązującego obecnie systemu czasowego.

„A była godzina trzecia (około 9:00 rano), gdy go ukrzyżowali” – Marka 15:25.

 

„A od godziny szóstej (około 12:00 w południe) aż do dziewiątej (około 15:00) ciemność ogarnęła całą ziemię” – Mateusza 27:45.

 

„A było około godziny szóstej (około 12:00 w południe) i ciemność ogarnęła całą ziemię aż do godziny dziewiątej (około 15:00)… Gdy to powiedział, skonał” – Łukasza 23:44-46.

 

„A był to dzień Przygotowania Paschy, około szóstej godziny (około 12:00 w południe — jeśli liczyć godziny dnia)” – Jana 19:14.

Czas judejski

Cykl czasu judejskiego można zrozumieć w kilku krokach:

1 – Doba zaczyna się wieczorem

W tradycji judejskiej nowy dzień rozpoczyna się po zachodzie słońca (w przybliżeniu koło godziny 18:00). Dlatego święta czy szabaty zaczynają się po zachodzie słońca. Wtedy zaczyna się nowy dzień.

2 – Dzień dzieli się na 12 godzin

Od świtu (około 6:00 rano) do zachodu słońca (około 18:00) liczy się 12 „godzin”, ale nie były one tak równo odmierzane zegarem, jak dzisiaj:

„Odpowiedział Jeszu: Czy dzień nie ma dwunastu godzin?…” – Jana 11:9.

Pierwsza godzina lub pierwszy cykl godzinowy, zaczyna się o 6-7 rano, druga godzina/drugi cykl godzinowy, to 7-8 rano, trzecia godzina lub trzeci cykl godzinowy, to koło 9:00 itd.

Jeszcze można trochę inaczej przedstawić ten cykl czasowy:

• na naszą około 7 rano mówili: „godzina pierwsza”.
• Na naszą około 8 rano mówili: „godzina druga”.
• Na naszą około 9 rano mówili: „godzina trzecia” itd.

3 – Noc też dzieli się na 12 części

Od zachodu do świtu istniały „straże nocne”, często określane również w podziale na 3 lub 4 warty. W sumie noc także pojmowano jako 12-godzinny przedział/cykl.

Przypowieść o robotnikach

Gdy czytamy, że coś wydarzyło się „o godzinie trzeciej” w ciągu dnia, oznacza to mniej więcej 9:00 rano.

„Godzina szósta” to południe (12:00), a „godzina dziewiąta”, to 15:00.

Taki podział był naturalny w starożytnej Judei, gdzie nie korzystano z zegarków elektronicznych, a czas wyznaczało słońce.

Właśnie dlatego w tekstach biblijnych pojawiają się sformułowania typu „trzecia godzina” czy „dziewiąta godzina” zamiast 9:00 czy 15:00.

I jeszcze raz dajmy skrócone podsumowanie śmierci Chrystusa i cyklu czasowego:

Taki podział czasu możemy zauważyć w przypowieści o robotnikach w winnicy (Mateusz 20:1–17).

• Wczesny ranek (około 6:00 rano) – właściciel zatrudnia pierwszych robotników (Mt 20,2).
  → To jest „pierwsza godzina” dnia pracy.
• Godzina trzecia (około 9:00 rano) – zatrudnia kolejnych robotników (Mt 20,3).
• Godzina szósta (około 12:00, południe) – zatrudnia następnych (Mt 20,5).
• Godzina dziewiąta (około 15:00) – znów zatrudnia robotników (Mt 20,5).
• Godzina jedenasta (około 17:00) – ostatni robotnicy zostają zatrudnieni, na ostatnią godzinę pracy (Mt 20,6).
• Wieczór (około 18:00) – następuje wypłata, wszyscy otrzymują taką samą zapłatę (Mt 20,8).

O której godzinie umarł Chrystus?

Poniżej przedstawiam przybliżone godziny drogi do śmierci Chrystusa.

Pewne punkty chronologii podane wprost w Ewangeliach to: trzecia godzina, szósta godzina i dziewiąta godzina dnia. Pozostałe godziny poniżej są rekonstrukcją orientacyjną:

Podsumowanie

Godziny, jakie podają wersety biblijne, czyli godzina 9 śmierci Chrystusa, to nie jest godzina 21:00 obecnego czasu. Godzina 9:00, to godzina 15:00. Obie godziny, czy oba czasy wskazują na tę samą porę dnia, jedynie używa się innych cyfr do określenia tego czasu.

Niektóre religie błędnie przyjęły czas śmierci Chrystusa o 21:00. O godzinie 21:00 było już po zachodzie słońca, wtedy odbywała się Pascha. Dlatego Biblia pisze, że spieszyli się z uśmierceniem skazanych, aby zdążyć na Paschę: 

„Ponieważ był to dzień Przygotowania, aby więc ciała nie pozostawały przez szabat na krzyżu, albowiem dzień tego szabatu był uroczysty, Judejczycy prosili Piłata, aby im połamano golenie i zdjęto je.
Przyszli więc żołnierze i połamali golenie pierwszemu i drugiemu, którzy z Nim byli ukrzyżowani;
a gdy podeszli do Jeszu i ujrzeli, że już umarł, nie połamali goleni Jego;
lecz jeden z żołnierzy włócznią przebił bok Jego i zaraz wyszła krew i woda” – Jana 19:31-34.

Jeszcze omówmy pewną kwestię sporną…

Kwestia sporna z Marka i Jana

Marek 15:25 mówi:

„A była godzina trzecia, gdy Go ukrzyżowali” – Marka 15:25.

Czyli przy zwykłym liczeniu godzin dnia: około 9 rano.

Jana 19:14 mówi:

„A był dzień Przygotowania Paschy, około godziny szóstej. I powiedział Judejczykom: Oto Król wasz” – Jana 19:14.

Tu Pan Jeszu jest jeszcze przed Piłatem, jeszcze przed samym wyprowadzeniem na ukrzyżowanie; a „około szóstej godziny” przy tym sposobie liczenia oznaczałoby około południa.

Na czym dokładnie polega problem?

Jeżeli u Marka i u Jana liczymy godziny tak samo:

• 3 godzina = około 9 rano,
• 6 godzina = około 12 w południe,

to wychodzi takie napięcie:

• u Marka: o 3 godzinie – koło 9 rano –  Pan Jeszu już jest ukrzyżowany,
• u Jana: o 6 godzinie – około 12 w południe –  Pan Jeszu jeszcze stoi przed Piłatem.

To jest ten jeden przypadek, gdzie mamy kwestię sporną.

Jak to się zwykle wyjaśnia?

Są dwie główne drogi:

1. Jan liczy według innego systemu godzin.

Wtedy „około szóstej godziny” u Jana rozumie się nie jako południe, ale około 6 rano. W takim układzie wszystko zaczyna się dobrze składać:

• około 6 rano – Piłat i wydanie wyroku u Jana,
• około 9 rano – ukrzyżowanie u Marka.

2. Jan podaje godzinę bardzo przybliżoną albo odnosi ją do innego momentu sceny.

To rozwiązanie też bywa podawane, ale jest słabsze, bo tekst Jana wprost wiąże tę godzinę z momentem przed wydaniem na ukrzyżowanie.

Artykuł O której godzinie NAPRAWDĘ umarł Chrystus? pochodzi z serwisu Jesu.pl.