Pamiętajmy, że zasady wiary zostały przekazane przez Chrystusa apostołom. I tylko od nich możemy czerpać wiarę. Wszystko to, co zostało dodane, a czego nie ma w naukach chrystusowych jest bałwochwalstwem.

W Piśmie widać wyraźnie, że człowiek może służyć demonom nie tylko wtedy, gdy świadomie wypowiada ich imiona. Może to robić także wtedy, gdy bierze udział w kulcie bożków, w kulcie ludzi, szuka prowadzenia u medium, wierzy wróżbom, idzie za duchowym zwiedzeniem albo przyjmuje nauki, które odrywają go od prawdy Boga.

Dlatego Biblia tak mocno mówi o baalu, kozłodemonach, wróżbiarstwie, bałwochwalstwie-kłanianiu się obrazom i fałszywych prorokach. Bóg nie zostawia tu miejsca na podwójną drogę. Albo człowiek służy Prawdziwemu Bogu, albo oddaje swoje serce, uwagę i posłuszeństwo złym duchom, demonom, szatanowi.

Zobaczmy, co Bóg mówi o kulcie i naukach demonów.

Oddawanie czci demonom

1. Ofiary duchowym mocom:

„I nie będą już składać swoich ofiar kozłodemonom, za którymi uprawiali duchowy nierząd. Będzie to dla nich ustawą eonową przez ich pokolenia” — Kapłańska 17:7.

Biblia pokazuje tu wprost, że składanie ofiar obcym bytom duchowym jest zdradą wobec Boga. To nie jest „neutralny rytuał”.

2. Ofiary dla demonów, nie dla Boga:

„Składali ofiary demonom, a nie Bogu; nowym bogom, których wcześniej nie znali” — Powtórzonego Prawa 32:17.

Ten werset mówi bardzo jasno: za obcym kultem stoją demony. Ludzie mogą mówić, że to „nowa duchowość”, ale Biblia nazywa to inaczej.

3. Oddawanie dzieci demonom:

„Składali swoich synów i córki demonom” — Psalm 106:37.

Tu widać skrajny owoc służby demonom: niszczenie życia, niewinnej krwi i całkowite odwrócenie od Boga. Innymi słowy, mordowali swoje dzieci dla złych postaci duchowych dla fałszywych ideałów.

4. Zorganizowany kult demonów:

„Jeroboam ustanowił kapłanów dla wyżyn, kozłodemonów i cielców, które zrobił” — 2 Kronik 11:15.

Ten werset pokazuje, że Jeroboam zbudował obcy system kultu: wyżyny, własnych kapłanów, cielce i „kozłowe” byty/bożki. To nie jest opis hodowli kóz, tylko opis bałwochwalstwa.

Co znaczy kozłodemon?

Hebrajskie שָׂעִיר / שְׂעִירִים (sa‘ir / se‘irim) oznacza kozła, włochatego samca kozła, coś szorstkiego, włochatego. Ale ta sama rodzina słów ma też użycie religijne: „satyr”, „demon”, „goat-demon”, kozłowy bożek. 

5. Pogańskie ofiary = uczestnictwo z demonami:

„To, co narody/poganie składają w ofierze, składają demonom, nie Bogu” — 1 Koryntian 10:20.

To jest ważne przesłanie. Mówi nam, aby dokładnie badać nauki Chrystusa, aby nie wierzyć religiom, tylko sprawdzać ich wierzenia. Jeżeli nie będziemy tego robić, to może okazać się, że wierzymy w jakieś doktryny niebiblijne, bierzemy udział w świętach, w uroczystościach religijnych dla demonów.

6. Nie można siedzieć przy stole Pana i demonów:

„Nie można pić kielicha Pana i kielicha demonów; nie można mieć udziału w obu stołach” — 1 Koryntian 10:21.

Biblia nie zostawia tu pola interpretacji. Nie da się służyć Bogu i jednocześnie wchodzić w fałszywe nauki, niebiblijne wierzenia.

7. Ludzie nie chcą przestać czcić demonów:

„Nawet po sądach Bożych ludzie nie odwrócili się od czczenia demonów i bożków” — Objawienie 9:20.

Okazuje się, że do końca realizacji proroctw biblijnych, ludzie będą oddawać cześć demonom i bożkom. To jest kolejne wezwanie do indywidualnego dbania o swoją wiarę, o prawidłowe nauki biblijne.

8. Zakaz wróżb, omenów, czarów i wywoływania zmarłych:

„Niech nie będzie u ciebie nikogo, kto wróży, czaruje, pyta medium, pyta duchów albo zmarłych” — Powtórzonego Prawa 18:10–12.

Biblia traktuje te praktyki jako obrzydliwość, nie jako „niewinną ciekawość”. To jest wejście w duchowy teren zakazany: wróżki, wywoływanie duchów, wróżby, świat zmarłych.

9. Nie pytaj umarłych, pytaj Boga:

„Gdy mówią: pytajcie medium i szeptaczy — czy lud nie ma pytać swojego Boga? Czy żywi mają pytać umarłych?” — Izajasza 8:19.

Dzisiaj byśmy powiedzieli: nie pytajcie zmarłych, wróżek, horoskopów, kart. Takie działania, to zamiana Boga na ciemne moce.

10. Saul szuka medium:

„Saul kazał znaleźć kobietę-medium, aby pójść do niej po radę” — 1 Samuela 28:7.

Saul znalazł się w strachu i rozpaczy. Gdy zobaczył wojsko Filistynów, szukał odpowiedzi od Boga, ale nie otrzymał. Wtedy zrobił coś, co sam wcześniej zakazał w Izraelu: kazał znaleźć kobietę-medium w En-Dor.

Poszedł do niej potajemnie, przebrany, żeby zapytać o radę. To pokazuje, jak nisko upadł król. Sam tekst dalej prowadzi do ogłoszenia nad nim wyroku i zapowiedzi jego klęski.

Saul nie zaufał Bogu, tylko poszedł po informacje do medium. Biblia wyjaśnia tę historię bardzo jasno: Saul umarł z powodu swojej niewierności, bo nie zachował słowa Boga i szukał rady u medium zamiast u Pana.

11. Saul umiera także za to, że pytał medium:

„Saul umarł za swoją niewierność; nie zachował słowa Pana i szukał prowadzenia u medium” — 1 Kronik 10:13.

Za świadome służenie demonom w jakiejkolwiek postaci, za traktowanie ich jako swoich bogów, za pytanie ich o radę, czeka człowieka śmierć. 

12. Izrael wszedł w morderstwa, wróżby i czary:

„Oddawali dzieci przez ogień, uprawiali wróżbiarstwo i czary, i sprzedali się, by czynić zło” — 2 Królewska 17:16–17.

Mamy tutaj: bałwochwalstwo → okultyzm → moralne zepsucie oraz mordowanie dzieci.

13. Manasses – czary, wróżby, media i duchy:

„Praktykował czary, wróżby, magię i radził się mediów oraz spirytystów” — 2 Kronik 33:6.

Manasses jako król wprowadzał lud w duchową ciemność. Łączył bałwochwalstwo z okultyzmem: baal, Aszera, kult nieba, wróżby, czary, media i pytanie duchów. Biblia mówi wprost, że było to zło w oczach Boga. Służenie demonom nie musi wyglądać jak jawny satanizm. Może wyglądać jak „praktyki duchowe”, które Bóg potępia. Nawet niewinne pytanie kart, jest tą praktyką.

14. Duch wróżbiarski w Dziejach Apostolskich:

„Dziewczyna miała ducha wróżbiarskiego i zarabiała dla właścicieli, przepowiadając” — Dzieje 16:16–18.

Mamy ciekawy przykład wróżenia. Kobieta brała za to pieniądze. Okazuje się, że nie miała żadnego talentu, tylko demona, ducha wróżbiarskiego. Łukasz nie używa tu wprost słowa „demon” (daimonion), ale pisze, że dziewczyna miała „πνεῦμα πύθωνα” — pneuma pythōna, czyli „ducha pytona / ducha wróżbiarskiego”, a Paweł rozkazał temu duchowi wyjść z niej w imieniu Jeszu Pomazańca, i duch wyszedł. Stąd wiemy, że to był demon.

15. Nauki demonów:

„Niektórzy odstąpią od wiary, idąc za zwodniczymi duchami i naukami demonów” — 1 Tymoteusza 4:1.

Demony działają nie tylko przez rytuały, ale też przez kłamliwe nauczanie. Służba demonom może mieć formę przyjęcia ich kłamstw. Te kłamstwa to doktryny religijne nauki, których nie ma w Pismach. Przykładem są: imię jezus, matka boska, trójca, modlenie się przez obrazy, modlenie się do tzw. świętych, wyniesionych na ołtarze. Tego nie ma w Biblii.

16. Szatan chce czci dla siebie:

„Diabeł zażądał od Jeszu: upadnij i oddaj mi pokłon” — Mateusza 4:9.

Celem szatana jest przejąć cześć, która należy się Bogu. Chce, aby każdy człowiek na ziemi oddał mu cześć. Dlatego stosuje różne sztuczki, jest pod różnymi religiami, nałogami, sposobem życia, myślenia itd.

17. Mamy służyć tylko Bogu:

„Masz oddawać pokłon Panu, swemu Bogu, i tylko Jemu służyć” — Mateusza 4:10; Łukasza 4:8.

Wbrew pozorom, nie jest to takie łatwe. Trzeba dobrze znać nauki Chrystusa, aby nieświadomie NIE oddawać czci demonom/bożkom. Wszystkie główne religie to robią.

18. Bałwochwalstwo i czary są dziełami ciała:

„Bałwochwalstwo i czary są zaliczone do uczynków ciała” — Galacjan 5:20.

Ile ludzi pyta wróżek, kart, modli się do Boga przez wizerunki, obrazy, krzyże, medaliki? To wszystko jest zabronione.

19. Czary i bałwochwalstwo kończą się sądem:

„Czarownicy i bałwochwalcy/modlący się do obrazów, mają swój dział w jeziorze ognia” — Objawienie 21:8.

 

„Poza są czarownicy, rozpustnicy, mordercy, bałwochwalcy i ci, którzy kochają kłamstwo” — Objawienie 22:15.

Kto świadomie czyni te rzeczy będzie całkowicie unicestwiony, ponieważ wybrał szatana, jego demony, ich wierzenia, ich nauki.

20. Narody są zwodzone przez czary:

„Narody zostały zwiedzione twoją magią/czarami” — Objawienie 18:23.

Bóg informuje nas, że narody oddają cześć fałszywym bogom. Zostały oszukane.

21. Brak skruchy z czarów i nieczystości:

„Ludzie nie odwrócili się od morderstw, czarów, nierządu i kradzieży” — Objawienie 9:21.

Należy bardzo poważnie potraktować swoją wiarę. Jeżeli idziesz za tłumem, za tradycją ludzką, nie sprawdzasz nauk Chrystusa, to na pewno Czytelniku już zostałeś oszukany.

Nie myśl, że jest inaczej.

Osoby, które same nie szukają prawdy biblijnej, nie mają szans na prawdziwe służenie Bogu. Zazwyczaj służą bóstwom, których nie ma w Biblii, jak: jezus, matka boska, trójca, jehowa, jahwe, matka ziemia itd.

Czas na zmianę, czas się obudzić, bo zwiedzenie fałszywych religii jest największym problemem tego świata. Ludzie ślepo wierzą tradycji, religii w której zostali wychowani. Myślą że bóg ich prowadzi, ale nie zastanawiają się: jaki to jest bóg.

Pismo pisze, że wiele jest bogów, ale ten Prawdziwy jest tylko Jeden…

Artykuł Kult demonów pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Dlatego sprawdźmy, czy dzień matki, dzień ojca, dzień babci i dziadzia, są zakazane przez Boga?

Co mówi Biblia?

Przykazanie czci wobec rodziców:

„Czcij/szanuj ojca twego i matkę twoją, aby dobrze ci się działo i aby przedłużyły się twoje dni” – Wyjścia 20:12.

To przykazanie zostało powtórzone w Nowym Przymierzu:

„Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom w Panu… czcij/szanuj ojca twego i matkę” – Efezjan 6:1-3.

Pobożność domowi:

„Dzieci i wnuki mają najpierw okazywać pobożność własnemu domowi i odpłacać rodzicom; to podoba się Bogu” – 1 Tymoteusza 5:4.

Zaniedbanie rodziny jest ciężkim przewinieniem:

„Jeśli ktoś nie troszczy się o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary” – 1 Tymoteusza 5:8.

Nie każdy wyróżniony dzień jest sam w sobie grzechem:

„Jeden uznaje dzień ponad dzień, a drugi uznaje każdy dzień jednakowo. Niech każdy będzie w pełni upewniony w swoim umyśle. Kto zważa na dzień, dla Pana zważa; kto je, dla Pana je, bo dziękuje Bogu. A kto nie je, dla Pana nie je, i dziękuje Bogu” – Rzymian 14:5-6.

Te powyższe wersety są ciekawe, więc zatrzymajmy się na chwilę.

Zobaczmy cały kontekst rozdziału. Paweł zaczyna od słów, aby przyjmować słabego w wierze, nie dla sporów o poglądy, a zaraz potem daje przykład: jeden je wszystko, a drugi je tylko jarzyny. Potem mówi o „dniach”, a dalej znowu wraca do jedzenia i niejedzenia. To pokazuje, że chodzi o sprawy sumienia.

Najbliższy sens może być taki: jedni wyróżniali pewne dni, a inni nie wyróżniali żadnych. Ponieważ w wersecie 6 „dzień” stoi obok „je” i „nie je”, może chodzi o dni związane z postem, wstrzymywaniem się od pewnych pokarmów albo prywatnym oddzieleniem dnia dla Pana. Sam tekst nie podaje nazwy tych dni, ale sam kontekst wiąże je z jedzeniem i sumieniem. 

Paweł nie mówi tu: „wszystkie święta są dobre” ani: „można brać udział w czymkolwiek”. On mówi raczej: w sprawach, które nie są same w sobie grzechem, nie wolno sobie nawzajem narzucać jarzma i osądzać się. Potwierdza to później zdanie: „Królestwo Boże to nie pokarm ani napój, lecz sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” – Rzymian 14:17.

Ten fragment nie uczy, że wolno uczestniczyć w świętach ku czci bożków albo w praktykach skażonych demonami. Paweł w innym miejscu mówi wprost, że ofiary pogan są składane demonom, i że nie można mieć udziału zarazem w stole Pana i w stole demonów. A więc Rzymian 14 nie może być używany do usprawiedliwiania bałwochwalstwa.

Paweł uderza w narzuconą tradycję ludzką:

„Niech nikt was nie osądza z powodu pokarmu, napoju, święta, nowiu czy szabatu” – Kolosan 2:16-17.

Wcześniej Paweł ostrzega przed filozofią, pustym oszustwem i tradycją ludzi żyjących poza Chrystusem. Zaraz po wersecie 17 ostrzega też przed tymi, którzy lubują się w pozornej pokorze i kulcie aniołów. A dalej mówi o ludzkich nakazach typu: „nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj”, które nazywa przykazaniami i naukami ludzi oraz czymś, co ma tylko pozór mądrości. To pokazuje, że cały fragment uderza w religijność ludzką, narzuconą człowiekowi.

Ludzka tradycja nie może unieważniać słowa Boga:

„Opuściliście przykazanie Boga, a trzymacie się tradycji ludzi… unieważniając słowo Boga przez waszą tradycję” – Marka 7:8-13.

Pan Jeszu potępił tradycję, która odbierała pomoc ojcu i matce:

„Wy zaś mówicie: Jeśli człowiek powie ojcu albo matce: Korban, to znaczy: dar, jest tym, co ode mnie mogłoby ci pomóc. I już nie pozwalacie mu nic uczynić dla ojca swego albo matki swojej. Unieważniając słowo Boga przez waszą tradycję, którą przekazaliście. I wiele podobnych rzeczy czynicie”- Marka 7:11-13.

Korban = dar/ofiara zadeklarowana jako oddana Bogu. Jeśli jakaś tradycja religijna prowadzi do zaniedbania rodziców, to według słów Chrystusa taka tradycja jest fałszywa.

Matka ma się radować z prawego życia dzieci:

„Nie gardź matką, gdy się zestarzeje… niech raduje się ta, która cię urodziła” – Przysłów 23:22-25.

Co z tego wynika?

1. Szacunek, cześć dla mamy, taty, babci i dziadka jest biblijna.

Biblia nie nakazuje sługom Boga chłodu wobec rodziny, lecz szacunku, troski, wdzięczności i realnej pomocy. Podarunek, telefon, odwiedziny, posiłek, słowo wdzięczności — to jest dobre i zgodne z Pismem, jeśli wypływa z miłości i czystego sumienia.

2. Gdy święta są ludzkim zwyczajem, a nie nakazem Boga.

Biblia nakazuje czcić rodziców stale, a nie tylko raz do roku. Dlatego nie wolno mówić: „Bóg nakazał obchodzić Dzień Matki” — bo tego Pismo nie mówi. Tu właśnie działa zasada z Marka 7: nie wolno podnosić tradycji ludzi do rangi przykazania Boga.

3. Nie wolno uczestniczyć, gdy widzimy bałwochwalstwo albo presje na sumienie.

Jeśli ktoś miesza święta z kultem obrazów, modłami, obrzędem religijnym wobec obcych bogów, „stołem demonów”, albo każe innym uznać taki dzień za święty jako nakaz Boga — wtedy sługa Boga powinien odmówić. To już nie jest zwykły szacunek rodzinny, lecz przekroczenie granicy.

Największy zarzut do tych świąt to – sługa Boga nie powinien uczestniczyć w świętach zorganizowanych przez świat, bo nie wiadomo czy nie kryją się za tym: bożki, ukryty satanizm, święto na cześć bogów/demonów.

Sługa Boga nie może lekceważyć pochodzenia i treści żadnego święta. Biblia ostrzega przed narodami służącymi swoim bogom, i nie pozwala przenosić tych rytuałów do służby Bogu. Paweł także mówi wprost, aby uciekać od bałwochwalstwa i nie stawać się uczestnikiem „stołu demonów”. To jest twarda granica.

Jednak bądźmy precyzyjni. Biblia nie mówi: wszystko, co organizuje świat, jest automatycznie skażone. Przeciwnie, Paweł podaje przypadek, że jeśli zaprosi cię ktoś z niewierzących i chcesz pójść, możesz jeść, nie badając sprawy; dopiero gdy zostaje jasno powiedziane: „to jest ofiara dla bożka”, wtedy masz odmówić, ale nie ze względu na swoje sumienie, lecz na sumienie osoby, która zwróciła ci uwagę:

„Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne; wszystko wolno, ale nie wszystko buduje. Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra drugiego. Wszystko, co sprzedaje się na rynku mięsnym, jedzcie, niczego nie badając ze względu na sumienie. Albowiem Pana jest ziemia i jej pełnia. Jeśli ktoś z niewierzących zaprasza was, a chcecie iść, jedzcie wszystko, co wam podadzą, niczego nie badając ze względu na sumienie. Lecz jeśli ktoś wam powie: To jest ofiarowane bożkom — nie jedzcie, ze względu na tego, który to ujawnił, i ze względu na sumienie. A mówię: nie o własne sumienie, lecz o sumienie drugiego. Bo dlaczego moja wolność miałaby być sądzona przez cudze sumienie? Jeśli ja z dziękczynieniem uczestniczę, dlaczego mam być oczerniany z powodu tego, za co dziękuję? Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Boga. Nie bądźcie przyczyną potknięcia ani Judejczykom, ani Grekom, ani zgromadzeniu Boga, jak i ja staram się wszystkim we wszystkim dogodzić, nie szukając własnej korzyści, lecz korzyści wielu, aby zostali zbawieni” – 1 Koryntian 10:23-33.

 

„Badajcie wszystko; co dobre — trzymajcie się tego” – 1 Tesaloniczan 5:21.

 

„Od wszelkiej postaci zła się wstrzymujcie” – 1 Tesaloniczan 5:22.

 

„Wszystko, co nie jest z wiary, jest grzechem” – Rzymian 14:23.

Możemy popatrzeć na to w ten sposób: jeśli coś jest jawnie bałwochwalcze — odrzucamy to; jeśli nie wiesz — zbadaj; jeśli po zbadaniu nadal nie masz spokoju sumienia — nie uczestnicz. To nie jest tchórzostwo, tylko posłuszeństwo prawom Chrystusa.

Co więc z Dniem Matki, Babci i Dziadka?

Samo to, że dany dzień został nazwany przez ludzi i funkcjonuje w społeczeństwie, nie czyni go jeszcze kultem bożka. Gdyby jednak w konkretnym obchodzie pojawiły się: modlitwy do zmarłych, kult obrazów, rytuały ku czci innych postaci, praktyki okultystyczne, pijacka rozpusta albo jawne elementy poświęcone bożkom — wtedy sługa Boga ma odmówić. Natomiast zwykłe okazanie czci matce, babci czy dziadkowi nie jest samo w sobie bałwochwalstwem. 

Trzeba też uważać…

Pan Jeszu potępił nie tylko fałszywy kult, ale też ludzką tradycję, która unieważnia przykazanie Boga. W Marka 7 problem polegał na tym, że ludzie zasłonili się religijną tradycją, a przez to przestali realnie pomagać ojcu i matce. To bardzo mocne światło na ten temat: Bóg bardziej patrzy na prawdziwy szacunek/miłość wobec rodziców niż na nazwę dnia w kalendarzu.

Czy sługa Boga ma odrzucić każde święto tylko dlatego, że „świat je zorganizował” albo że „może coś się za tym kryć”.

Tego Biblia nie mówi. Biblia mówi coś dokładniejszego:

• nie wolno uczestniczyć w tym, co jest rzeczywiście związane z bożkami, demonami i obcym kultem;
• z jednej strony powinniśmy badać pochodzenie i treść świąt; a z drugiej strony mamy: „nic nie pytając dla spokoju sumienia”.
• nie wolno w nich uczestniczyć, jeżeli sumienie nas oskarża.

Przed podjęciem decyzji warto jeszcze przeanalizować sobie te wersety i przeczytać tekst z tego tematu:

https://jesu.pl/komunie-wesela-swieta-kiedy-jest-grzech-przeciwko-duchowi-swietemu

„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus; stójcie więc i nie poddawajcie się znowu pod jarzmo niewoli” – Galacjan 5:1.

 

„Zachowujecie dni i miesiące, i pory, i lata. Obawiam się o was, czy może nadaremnie trudziłem się nad wami” – Galacjan 4:10-11.

 

„Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Boga” – 1 Koryntian 10:31.

 

„A nie upodabniajcie się do tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnowienie umysłu, abyście umieli rozpoznać, co jest wolą Boga: co dobre, miłe i doskonałe” – Rzymian 12:2.

 

„Od wszelkiej postaci zła się wstrzymujcie” – 1 Tesaloniczan 5:22.

 

„Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne; wszystko wolno, ale nie wszystko buduje” – 1 Koryntian 10:23.

 

„Baczcie jednak, aby ta wasza wolność nie stała się zgorszeniem dla słabych” – 1 Koryntian 8:9.

 

„Bóg powiedział: Czcij ojca i matkę oraz: Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmiercią umrze” – Mateusza 15:4.

 

„Koroną starych są synowie synów, a chlubą synów są ich ojcowie” – Przysłów 17:6.

 

„Jakiż układ ma świątynia Boga z bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał wśród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą Moim ludem. Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się – mówi Pan – i nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę” – 2 Koryntian 6:16-17. .

Jeszcze na koniec odnieśmy się do wyrazu – czcij:

W Piśmie słowo oznaczające cześć nie zawsze odnosi się wyłącznie do Boga. Biblia każe czcić ojca i matkę, każe uczcić starszego, a nawet mówi: „króla czcijcie”. W tym sensie chodzi o szacunek, poważanie, uznanie czyjejś godności i właściwe traktowanie. Nie jest to bałwochwalstwo.

Trzeba więc odróżnić dwie rzeczy:

• jedna to uczcić człowieka w sposób godny i właściwy.
• Druga to oddać pokłon, uwielbienie i chwałę, które należą się wyłącznie Bogu.

Gdy człowiek przekracza tę granicę i zaczyna dawać stworzeniu to, co należy się Stwórcy, wtedy wchodzi w bałwochwalstwo.

Dlatego nie trzeba bać się samego słowa „cześć”, jeśli rozumiemy je biblijnie. Rodzicom, starszym czy władzy można okazywać cześć w znaczeniu honoru i szacunku. Ale uwielbienie, pokłon i najwyższa chwała należą się tylko Bogu.

To właśnie jest biblijna równowaga.

Artykuł Dzień Matki, Dzień Babci, Dzień Ojca, Dzień Dziadzia. Czy te święta są biblijne? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

A czy zastanawiałeś się czytelniku, kto miałby te przekleństwa, uroki, złorzeczenia zamieniać na udręki/choroby?

Kto miałby te obelgi realizować w twoim imieniu?

Zastanawiałeś się nad tym?

Myślisz, że Bóg to robi?

Zobacz proszę te wersety, czyli, co Bóg myśli  o tym…

„Jeśli nie usłuchasz głosu Pana, Boga twego, i nie będziesz przestrzegał wiernie wszystkich Jego poleceń i praw, które Ja ci dziś daję, to spadną na ciebie wszystkie te przekleństwa i dotkną cię” – Powtórzonego Prawa 28:15.

Gdy człowiek odrzuca drogę Boga, wchodzi w skutki grzechu i oddalenia od Przymierza.

Zobaczmy jeszcze ten, bardzo ciekawy werset:

„A Ja mówię wam: każdy, kto się gniewa(unosi się, pała gniewem) na swego brata, podlega sądowi; a kto powie swemu bratu: Raka(obelga: „pusty”, „bezwartościowy”), podlega Radzie(Sanhedryn, trybunał); a kto powie: Głupcze(obelga: „nierozumny”, „bezmyślny”), podlega ogniowi Gehenny” – Mateusz 5:22.

Na pierwszy rzut oka Czytelniku powiesz, dlaczego za tak błahe słowa, są tak duże kary. Powiedzieć komuś: głupi, nierozumny, bezmyślny to w dzisiejszych czasach jest normalnością. Jednak, nie o nazewnictwa tu chodzi, możemy te słowa zamienić na mocniejsze brzmienie. W tym wersecie chodzi o naszą drogę: od wypowiedzianej pierwszej obelgi, po nienawiść i brak wybaczania.

Przejdźmy tę drogę.

1 – Proces rozpoczyna się od zwyklej pretensji do danej osoby. Być może nas skrzywdziła, a może coś stało się przez przypadek. Nie umiemy tego wyjaśnić i cały czas czujemy gniew do tej osoby. Jeżeli nie zatrzymamy gniewu, nie przerobimy sobie tej sytuacji i nie wybaczymy, to podlegamy sądowi. W innym miejscu Pismo doradza nam, aby wybaczać najpóźniej do zachodu słońca:

„Gniewajcie się, a nie grzeszcie; niech słońce nie zachodzi nad waszym gniewem” – List do Efezjan 4:26.

2 – Kolejny stopień naszej zatwardziałości, to narastający gniew, złość, pretensje. Rzucamy dalsze obelgi, nienawistne słowa. Nie zatrzymujemy się w naszej drodze do upadku. Za takie zachowanie należy się Sanhendryn/Sąd. Dzisiaj trudno sobie to wyobrazić, ale dawniej bogobojne rodziny żyły w społecznościach, w zgromadzeniach. Nad zgromadzeniem czuwali starsi/biskupi. Oni mogli stanowić sąd, czyli radę sądowniczą. Do takich osób kierowano tych, którzy jawnie szerzyli nienawiść:

„A jeśli zgrzeszy twój brat, idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię posłucha, pozyskałeś swego brata.
Jeśli zaś nie posłucha, weź z sobą jeszcze jednego albo dwóch, aby na zeznaniu dwóch albo trzech świadków oparła się każda sprawa.
Jeśli ich nie posłucha, powiedz zgromadzeniu; a jeśli i zgromadzenia nie posłucha, niech ci będzie jak poganin(człowiek z narodów / spoza przymierza) i poborca(celnik / kolaborant)” – Mateusza 18:15–17.

3 – I teraz zaczyna się to, co najgorsze. Osoba ta nie posłuchała najbliższych, nie posłuchała zgromadzenia. Dalej tkwi w swojej nienawiści, w pretensjach, w oskarżeniach, w podsycaniu do buntu, do zła. Przez swoje zachowanie może negatywnie wpływać na innych. Może doprowadzać do rozłamu, do niszczenia innych osób. Jeżeli nie zatrzyma się z tej drogi, to należy usunąć ją ze zgromadzenia. Jeżeli  nigdy nie wybaczy podlega pod gehennę, czyli drugą śmierć.

Innymi słowy, zamiast szybko wybaczyć i pozostawić osąd Bogu, to w swej nienawiści upada duchowo, fizycznie, psychicznie, zdrowotnie…

„Jak pies (zwierzę nieczyste / obraz natury nieopanowanej) wraca do swoich wymiotów (to, co zostało odrzucone jako szkodliwe),
tak głupiec (nierozumny / niezdyscyplinowany duchowo) powtarza swoją głupotę (niemądrość / grzeszny sposób postępowania)” – Przysłów 26:11.

 

„Przydarzyło się im to, co mówi prawdziwe przysłowie: Pies (obraz natury nieprzemienionej) wrócił do swego wymiotu (tego, co wcześniej odrzucił),
a umyta świnia (pozorna czystość zewnętrzna) — do tarzania się w błocie (powrotu do nieczystości / dawnego życia)” – 2 Piotra 2:22.

I na koniec ważne ostrzeżenie:

„Czy nie wiecie, że niesprawiedliwi (nieprawi / bezbożni) Królestwa Boga nie odziedziczą? Nie łudźcie się: ani nierządnicy (rozwiązli / oddani nierządowi), ani bałwochwalcy (czciciele obrazów / służący bożkom), ani cudzołożnicy (zdradzający współmałżonka / łamiący wierność małżeńską), ani zniewieściali (rozmiękli moralnie / zniewieścieni), ani mężczyźni współżyjący z mężczyznami (praktykujący współżycie jednopłciowe / oddani relacjom seksualnym z mężczyznami), ani złodzieje (kradnący / rabujący), ani chciwi (łakomi zysku / żądni majątku), ani pijacy (upijający się / nadużywający alkoholu), ani oszczercy (oczerniający / szkalujący), ani zdziercy (wyzyskiwacze / łupieżcy) Królestwa Boga nie odziedziczą” – 1 Koryntian 6:9-10.

 

„Jawne zaś są uczynki ciała, którymi są: cudzołóstwo (zdrada małżeńska / niewierność małżeńska), nierząd (niemoralność seksualna / współżycie poza małżeństwem), nieczystość (plugawość / moralna zmaza), rozpusta (wyuzdanie / rozwiązłość), bałwochwalstwo (kult obrazów / oddawanie czci czemuś zamiast Bogu), czary (magia / farmacja), wrogość (nieprzyjaźń / nienawiść), spory (waśnie / kłótnie), zazdrość (zawiść / zazdrosność), gniew (wściekłość / rozjątrzenie), kłótnie (awantury / swary), rozłamy (podziały / rozbicie wspólnoty), herezje (stronnictwa / odszczepieńcze nauki), zawiść (zazdrość / złośliwa niechęć), zabójstwa (morderstwa / uśmiercenia), pijaństwo (upijanie się / nałogowe picie), hulanki (rozpasane biesiady / rozpustne zabawy) i tym podobne; o nich wam powiadam, jak już przedtem powiedziałem, że ci, którzy takie rzeczy czynią, Królestwa Boga nie odziedziczą” – Galatów 5:19-21.

Artykuł Uroki – Klątwy. Co stanie się, gdy nie wybaczysz? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Dlaczego ludzie sięgają po wróżby?
Skąd bierze się potrzeba zaglądania w przyszłość, pytania kart, znaków na niebie czy duchów zmarłych?
Czy te praktyki są tylko niewinną tradycją, czy może kryje się za nimi coś więcej?

Czy Biblia dopuszcza wróżby jako „pomoc duchową”?
A może traktuje je jak poważne zagrożenie?
Dlaczego prorocy tak ostro reagowali, gdy Izrael sięgał po amulety, czary, astrologię, czczenie wizerunków?

Czy można łączyć wiarę w Boga z „małymi zabobonami”?
Czy coś takiego jak „neutralna magia” lub „bezpieczna wróżba” w ogóle istnieje?

Sprawdźmy, co mówią na ten temat pisma biblijne.

1 – Zakaz wróżb i magii:

„Nie znajdzie się u ciebie… wróżbita, przepowiadacz, zaklinacz, czarownik, ani czarujący, ani wywołujący duchy… bo obrzydliwością dla Pana jest każdy, kto to czyni” – Powt. Prawa 18:10–12.

Bóg zakazuje wszystkich form wróżb i magii. To nie zabawa, to duchowa zdrada.

2 – Kontakt z medium czyni człowieka nieczystym:

„Nie będziecie się zwracać do wywoływaczy duchów ani do wróżbitów; nie szukajcie ich, aby nie stać się przez nich nieczystymi” – Kapłańska 19:31.

Każdy kontakt z wróżką lub medium sprowadza duchową nieczystość.

3 – Duchowe cudzołóstwo przeciw Bogu:

„A dusza, która zwróci się do wywoływaczy duchów i wróżbitów… wytracę ją spośród jej ludu” – Kapłańska 20:6.

To porzucenie Boga na rzecz obcych duchów. To ciężkie przewinienie.

4 – Wróżby są równoznaczne z porzuceniem Boga:

„Ponieważ porzuciłeś Pana… a zaufałeś czarownikom i wróżbom…” – 2 Kronik 33:6.

Biblia pokazuje, że kto ufa wróżbom, ten odwraca się od Boga.

5 – Bóg zniszczy wszelkie czary:

„I wykorzenię z waszej ręki czary, a wróżbiarzy nie będzie wśród was” – Micheasz 5:12.

W Królestwie Boga nie będzie miejsca dla żadnych form magii.

6 – Zabobony są jak modlitwa do drewna:

„Mój lud pyta drewna, a ich laska im wróży” – Ozeasz 4:12.

Zabobony to błędna, ślepa ufność w martwe rzeczy — Bóg to wyśmiewa, ale i ostrzega.

7 – Astrologia jest bezsilna:

„Ci, którzy przepowiadają z niebios, oglądają gwiazdy… cię nie ocalą. Oto stali się jak plewy, ogień ich spali, nie wyrwą swojej duszy z płomienia” – Izajasza 47:13-14.

Rozdział 47 to Boży wyrok na babilon — centrum starożytnej astrologii, magii, wróżbiarstwa i „mędrców obserwujących niebo”. Babilon był dumny ze swoich astrologów, „dzielących niebo na części”, interpretujących fazy księżyca i układy gwiazd.

8 – Nawrócenie oznacza porzucenie okultyzmu:

„Wielu też spośród tych, którzy uprawiali praktyki magiczne, wynosiło księgi i paliło je wobec wszystkich; i obliczyli ich wartość, i znaleźli pięćdziesiąt tysięcy srebrnych” – Dzieje 19:19.

Wszystko, co należy do okultyzmu należy spalić.

9 – Czarownictwo, trucie ludzi zamyka drogę do Królestwa:

„Uczynki ciała są jawne… czary/farmacja(φαρμακεία)… kto takie rzeczy czyni, Królestwa Bożego nie odziedziczy” – Galatów 5:19–21.

Każda forma magii, zaklęć, podstępnej i trującej farmakologii – wyklucza z Królestwa.

10 – Fałszywa duchowość i „aniołowie światła”:

„Niech was nie potępia ten, kto lubi się umartwiać i oddawać cześć aniołom, których nie widział i bezpodstawnie szczycić się swoim cielesnym sposobem myślenia” – Kolosan 2:18.

11 – Mag określony jako syn diabła:

„Mag Elymas sprzeciwiał się… Paweł powiedział: synu diabła… czy nie przestaniesz wykrzywiać dróg Pana?” – Dzieje 13:8–10.

Magia w biblii jest powiązana bezpośrednio z działaniem diabła.

12 – Czarownicy trafią do jeziora ognia:

„Czarownicy/zajmujący się magią, farmacją (φαρμακοί)… ich udział w jeziorze ognia” – Objawienie 21:8.

To ostateczny los wszystkich praktykujących okultyzm.

13 – Czarownicy nie wejdą do Nowej Jerozolimy:

„Na zewnątrz są… czarownicy/zajmujący się magią, farmacją (φαρμακοί)” – Objawienie 22:15.

W ostatecznym, doskonałym świecie Boga nie ma miejsca dla jakiejkolwiek formy wróżb i magii.

14 – Zaklinanie i przepowiadanie przyszłości zakazane:

„Nie będziecie wróżyć ani czarować” – Kapłańska 19:26.

Bóg zakazuje zarówno wróżenia, jak i „zabiegów magicznych”.

15 – Saul ginie, bo szukał medium:

„Saul umarł za swą niewierność/nieprawość… i za to, że radził się wywoływaczki duchów” – 1 Kronik 10:13.

To pokazuje, że wejście w okultyzm było jedną z przyczyn śmierci Saula.

16 – Szukanie rady u zmarłych to głupota:

„Czy lud nie będzie się radził swego Boga? Czy ma pytać umarłych w imieniu żywych?” – Izajasza 8:19.

Biblia wyśmiewa praktyki kontaktowania się ze zmarłymi. To duchowe oszustwo.

17 – Bóg obala wróżbitów i magów:

„Niweczę wróżby wróżbitów, a magów doprowadzam do szaleństwa” – Izajasza 44:25.

Bóg sam ośmiesza i obala wszelkie moce okultystyczne.

18 – Faraonowi magowie nie potrafili naśladować mocy Boga:

„Magowie egipscy również czynili to swoimi zaklęciami… lecz nie mogli” – Wyjścia 9:11.

Okultyści mają ograniczoną moc; wobec Boga są bezradni.

19 – Niegodziwi słuchają wróżb:

„Niegodziwy słucha warg czarowników” – Przysłów 17:4 (LXX sens: „słucha fałszywych słów, złych języków”).

Biblia pokazuje, że skłonność do wróżb bierze się z duchowego zepsucia.

20 – Król Achaziasz szukał rady u boga Ekronu:

„Czy nie ma Boga w Izraelu, że wy pytacie Baal-Zebuba, boga Ekronu?” – 2 Królewska 1:3.

Pójście do cudzych bogów, to odrzucenie Boga Izraela.

21 – Fałszywi prorocy „wróżą z własnego serca”:

„Wróżą wam marzenia z własnego serca, nie z ust Pana” – Jeremiasza 23:16.

Nie każda „duchowa wizja” pochodzi od Boga. Większość jest z ludzkich wyobrażeń.

22 – Wszyscy kochający okultyzm zostaną ukarani:

„Wyciągnę rękę przeciw czarownikom… i wykorzenię ich spośród ludu” – Zachariasz 13:2.

23 – Fałszywe sny i wróżby zwodzą lud:

„Oto wróżby są oszustwem, a sny opowiadają fałsz” – Zachariasz 10:2.

Biblia mówi jasno: wróżby są kłamstwem.

24 – Apostoł Paweł odrzuca „ducha wróżbiarskiego”:

„Dziewczyna miała ducha wróżbiarskiego… Paweł powiedział: rozkazuję ci w imieniu Jeszu…” – Dzieje 16:16–18.

Dziewczyna miała złego ducha, który dawał jej moc wróżenia.

25 – Ludzie odrzucą zdrową naukę i zwrócą się ku mitom:

„Zwrócą słuch od prawdy, a zwrócą się ku baśniom” – 2 Tymoteusza 4:4.

„Baśnie” to duchowe mity — dzisiejsze horoskopy, zabobony, wróżby.

26 – Kłamliwe znaki i cuda mają zwodzić:

„Pojawi się bezprawny… z mocą szatana, z fałszywymi znakami i cudami” – 2 Tesaloniczan 2:9.

Nie każdy cud jest od Boga; znak może być fałszywy — po to, by zwieść.

27 – Fałszywi prorocy oszukują:

„Widzieli kłamstwo i wróżbę kłamliwą, mówiąc: Pan powiedział…” – Ezechiela 13:6.

Niektóre „prorocze objawienia” to po prostu wróżby udające Słowo Boże.

28 – Bóg niszczy praktykujących czary w Egipcie:

„Dozna wstrząsu duch ożywiający Egipt, a jego zaradność zniweczę. Więc radzić się będą bożków i czarodziejów, wróżów i czarnoksiężników” – Izajasza 19:3.

Upadek narodu prowadzi do desperackiego szukania magii — ale Bóg ją ośmiesza.

29 – Praktyki wróżbiarskie związane z bałwochwalstwem:

„Uprawiali kult w wyżynach… uprawiali wróżby i czary” – 2 Królewska 17:17.

Biblia łączy wróżby z bałwochwalstwem. 

30 – Izraelici mieli zakaz używania amuletów:

„Powiesz: Tak mówi Pan Bóg: Biada tym, które szyją wstążki na wszystkie przeguby rąk i sporządzają zasłony wszelkiego kształtu na głowy, aby usidlać dusze. Łowicie dusze ludu mego, a własne dusze chcecie przy życiu zachować? Bezcześcicie Mnie przed ludem Moim dla garści jęczmienia i kęsa chleba, zabijając dusze, które nie powinny umrzeć, a oszczędzając dusze, które nie powinny żyć, gdy okłamujecie mój lud, który chętnie słucha kłamstwa” – Ezechiela 13:18-19.

Amulety, talizmany, „bransoletki ochronne” — wszystko to wchodzi w kategorię magii.

31 – Fałszywe proroctwa i wróżby to kłamstwo:

„Dlatego że mówią próżność i wróżą kłamstwo…” – Ezechiela 13:9.

„Próżne proroctwo” według Biblii to zwykła wróżba ubrana w kłamliwy język.

32 – Duch buntu prowadzi do wróżb:

„Duch nierządu zwiódł ich i nierząd uprawiali odstępując od Boga” – Ozeasz 4:12.

Zabobony nie są tylko błędem — to efekt działania zwodniczego ducha.

33 – Astrologowie Babilonu upadają:

„Masz już dosyć mnóstwa twoich doradców. Niechaj się stawią, by cię ocalić, owi opisywacze nieba, którzy badają gwiazdy, przepowiadają na każdy miesiąc, co ma się z tobą wydarzyć. Oto będą jak źdźbła słomiane, ogień ich spali. Nie uratują własnego życia z mocy płomieni. Nie będą to węgle do ogrzewania, to nie ognisko, by przy nim posiedzieć” – Izajasza 47:13-14.

34 – Wróżbiarstwo prowadzi do upadku:

„Posążki bóstw natomiast mówią tylko brednie, wróżbici widzą tylko kłamstwa, i złudne są sny, które wyjaśniają, pocieszają zwodniczo. Dlatego pójdą dalej, podobni do trzody błądzącej ciągle, bo nie ma pasterza” – Zachariasz 10:2.

Zabobony osłabiają narody. Bóg pokazuje, że to nie tylko grzech, ale i głupota społeczna.

35 – Wróżbici i złe duchy doprowadzali Judę do grzechu:

„Złe duchy, czarownicy i wróżbici… sprowadzili Judę do grzechu” – 2 Królewska 21:6.

36 – Wróżby wśród Filistynów – pogan:

„Filistyni wróżą, używają znaków wróżebnych” – 1 Samuela 6:2.

Wróżby były znakiem pogan — Izrael miał to odrzucać.

37 – Głupota wróżenia z przedmiotów:

„Wziął strzały… i wróżył nimi” – Ezechiela 21:21.

Wróżenie z przedmiotów (strzały, kamienie, karty, wahadełka) jest starą metodą okultystyczną.

38 – Fałszywy prorok może przepowiadać cuda, aby cię zwieść:

„Jeśli powstanie u ciebie prorok, lub wyjaśniacz snów, i zapowie znak lub cud, i spełni się znak albo cud, jak ci zapowiedział, a potem ci powie: Chodźmy do bogów obcych – których nie znałeś – i służmy im, nie usłuchasz słów tego proroka, albo wyjaśniacza snów. Gdyż Pan, Bóg twój, doświadcza cię, chcąc poznać, czy miłujesz Pana, Boga swego, z całego swego serca i z całej duszy” – Powt. Prawa 13:1–3.

Należy sprawdzać wszystkie osoby, które nauczają wiary. Mogą mówić prawdę. Ale ich weryfikacją będzie to, w co wierzą, a nie tylko to, co mówią.

39 – Bóg nie odpowiada ludziom związanym z okultyzmem:

„Nie odpowiem im, którzy chodzą za swoimi bożkami” – Ezechiela 14:3.

Duchowe bałwochwalstwo, wróżby i zabobony zamykają drogę do Boga.

40 – Sny nie są naszym drogowskazem:

„Podobny do chwytającego cień i goniącego wiatr jest ten, kto się opiera na marzeniach sennych” – Mądrości Syracha 34:2.

41 – Osoby praktykujące magię działają w mocy demonów:

„Czynili znaki, którymi zwodzili mieszkańców ziemi” – Objawienie 13:14.

Biblia pokazuje jasno: wróżby, astrologia, czary i zabobony nie są niewinną ciekawostką ani „inną drogą duchowości”.

To ślepe uliczki. Obiecują wiedzę, a dają złudzenie. Obiecują kontrolę swojego życia, a wprowadzają zniewolenie. Obiecują światło, a prowadzą w ciemność.

Nie potrzebujemy znaków na niebie, kart, horoskopów ani wróżb.

Mamy Słowo Boga, nauki Chrystusa.

I to jest najlepsza ochrona, jaką człowiek może posiadać i praktykować.

Artykuł Wróżby – Zabobony – Czary. Czy pomagają nam? – 41 wersetów pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Czy zapalanie świeczek na grobach zmarłych ma jakiekolwiek biblijne uzasadnienie?

Zobaczmy wersety.

Stary Testament/Stare Przymierze – czy mamy przykłady zapalania świec za zmarłymi?

„Synowie Izraela będą przynosić oliwę czystą z tłuczonych oliwek, aby świecznik dawał światło zawsze” – Wyjścia 27:20–21.

Celem zapalania świec było:

• światło przed obliczem Boga JHWH,
• ciągła służba kapłańska,
• symbol Bożej obecności.

Inne wersety:

„Każdego zaś ranka będzie spalał Aaron na nim wonne kadzidło, gdy będzie przysposabiał lampy/świece do świecenia. A gdy Aaron zapali o zmierzchu lampy/świece, zapali również kadzidło, które będzie spalane ustawicznie przed JHWH poprzez wszystkie wasze pokolenia” – Wyjścia 30:7–8.

 

„Niech świecznik… pali się stale…” – Kapłańska 24:2–4.

Lampy, światło, świece paliły się dla Boga. 

Sprawdźmy pogrzeby w Starym Testamencie 

Ani razu przy pogrzebach:

• Abrahama,
• Jakuba,
• Józefa,
• Mojżesza,
• Samuela,
• Dawida,
• Ezechiasza,

– nikt przy ich grobach nie zapalał światła, nie stawiał świec.

W Starym Testamencie nie ma praktyki zapalania świec „za zmarłych”.

Nowe Przymierze/Nowy Testament – czy zapalano świece na grobie?

Nowy Testament jest jeszcze bardziej jednoznaczny: nie ma ani jednego przypadku zapalenia świecy na grobie lub „za duszę”.

Śmierć i pogrzeb w Nowym Testamencie:

• Jan Chrzciciel/Zanurzyciel,
• Łazarz,
• Ananiasz i Safira,
• Szczepan,
• Tabita/Dorka,

nie podaje przypadku, ani przykładu zapalania świec za zmarłych.

Nowy Testament opisuje pogrzeby bardzo prosto:

• owinięcie ciała,
• wonności,
• pochówek w grobie lub jaskini,
• lament.

Kadzidła

Mamy bardzo ciekawe przykłady niebiblijnego używania innej formy świec, czyli kadzideł.

Zobaczmy.

Kadzidło dla Baala i „zastępu niebieskiego”:

„I złożył z urzędu bałwochwalczych kapłanów, których ustanowili królowie judzcy, aby palili kadzidło na wzgórzach w osiedlach judzkich i wokoło Jeruzalemu, jak również tych, którzy palili kadzidło dla Baala, dla słońca, dla księżyca, dla gwiazd zodiaku i dla całego zastępu niebieskiego” – 2 Księga Królewska 23:5.

Kadzidło na wyżynach „jak ludy” (naśladownictwo narodów):

„I spalali tam we wszystkich świątynkach na wyżynach kadzidła jak ludy, które Pan uprowadził przed nimi do niewoli; popełniali złe czyny, pobudzając Pana do gniewu” – 2 Księga Królewska 17:11.

Kadzidło „zastępom niebieskim” i ofiary cudzym bogom:

„I będą domy Jeruzalemu i domy królów judzkich nieczyste jak miejsce Tofet, wszystkie domy, na których dachach spalali kadzidła wszystkim zastępom niebieskim i lali ofiary z płynów cudzym bogom” – Jeremiasza 19:13.

Kadzidło „królowej niebios”:

„Raczej chętnie uczynimy wszystko, co ślubowaliśmy, i będziemy spalać kadzidło królowej niebios i wylewać dla niej ofiary z płynów, jak to czyniliśmy i my, i nasi ojcowie, nasi królowie i nasi książęta w miastach Judy i na ulicach Jeruzalemu, a mieliśmy chleba do syta, byliśmy szczęśliwi i nie zaznawaliśmy złego” – Jeremiasza 44:17.

Kadzidło na górach i pod drzewami (kult miejsc i „cienia”):

„Na szczytach gór składają ofiary, a na pagórkach spalają kadzidła, pod dębem, pod białą topolą i pod terebintem, bo ich cień jest przyjemny. Dlatego wasze córki oddają się nierządowi, a wasze młode kobiety cudzołożą” – Ozeasza 4:13.

Kadzidło cudzoziemskim bogom w domu króla:

„Podobnie uczynił dla wszystkich swoich cudzoziemskich żon, które paliły kadzidła i składały ofiary swoim bogom” – 1 Księga Królewska 11:8.

Słownik nazw;

• Baal – tytuł/imię bóstw kananejskich; w biblii skrótowo: obcy kult rywalizujący z Bogiem.
• Aszera – związany z obcym kultem symbol (często słup/„święty gaj”), obok którego składano ofiary.
• „Zastęp niebieski” – ciała niebieskie/z nieba (słońce, księżyc, gwiazdy) czczone jak bóstwa.
• „Królowa niebios” – określenie czczonego bóstwa żeńskiego; biblia traktuje ten kult jako odstępstwo.
• Tofet – miejsce kojarzone z hańbą i sądem; obraz zbezczeszczenia przez bałwochwalstwo.

Jak to podsumujemy?

Pismo mówi, aby nie wykraczać ponad to, co jest napisane, aby nie dodawać do nauk Chrystusa żadnych wierzeń. A w pismach biblijnych nie ma informacji o paleniu świec za zmarłymi. Słudzy Boga nie robili takich rzeczy.

Skoro takich praktyk nie ma w Pismach, to skąd wzięła się ta tradycja?

Dawniej składano ofiary bożkom i palono kadzidła. Dzisiaj pali się świece.

Zastanawiałeś się czytelniku, po co się to robi?

Jak ta świeca ma pomóc zmarłym?

Nijak…

Za to może być niebezpiecznym zwyczajem podchodzącym pod te zakazy:

„Niech nie znajdzie się u ciebie… zaklinacz, wywoływacz duchów, ani ten, kto wypytuje zmarłych. Gdyż każdy, kto to czyni, jest obrzydliwością dla JHWH” – Powtórzonego Prawa 18:10–12.

 

„Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów. Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich. Ja jestem Pan, Bóg wasz” – Kapłańska 19:31.

Czy zapalanie świec „dla duszy” nie jest formą rytuału skierowanego do zmarłych, choćby symbolicznego?

„Czy lud nie ma pytać swego Boga? Dlaczego pytać umarłych w imieniu żywych?” – Izajasza 8:19.

1. Biblia nigdzie nie nakazuje zapalania świec dla zmarłych.
2. Najczęściej świeczniki w biblii były zapalane dla Boga, nie dla ludzi po śmierci.
3. W Pismach nie ma ani jednego przykładu świecy na grobie.
4. światło w biblii symbolizuje Bożą obecność, prawdę, światłość duchową, a nie upamiętnienie zmarłych.
5. Wszelkie rytuały kierowane „do zmarłych” (choćby symbolicznie) biblia zalicza do czynów zabronionych.

Co symbolizuje światło w Nowym Przymierzu?

„Niech wasze światło świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebiosach” – Mateusza 5:16.

 

„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby nawet umarł — żyć będzie” – Jana 11:25.

 

„A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili jak inni, którzy nie mają nadziei” – 1 Tesaloniczan 4:13.

Artykuł Czy zapalanie świeczek na grobach jest biblijne? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Mało kto zastanawia się, co naprawdę obchodzono w tym czasie, skąd wzięły się tradycje, zwyczaje, które zamieniono na sylwestrową zabawę. Bóg nie ustanowił Nowego Roku, 31 grudnia / 1 stycznia. Ten kalendarz wywodzi się z Rzymu…

Co tam czczono?

Janusa i Saturnalia, które zamieniono w późniejszym czasie na zabawę sylwestrową.

I. Janus – bóg „początków i przejść”

Kim był janus?

• To rzymskie bóstwo związane z „progami” życia: start/koniec, wejście/wyjście, przejście z jednego etapu do drugiego.
• To typowo rzymska postać kultowa.
• Przedstawia dwie twarze (początek i koniec):
  • jedna twarz symbolicznie „patrzy” w przeszłość (koniec, podsumowanie),
  • druga w przyszłość (przyszłość, prognoza, plan).
• Jest patronem:
  • początkom i zakończeniom (zamknięcie jednego cyklu i otwarcie kolejnego),
  • bramom, drzwiom, przejściom (w sensie dosłownym i symbolicznym),
  • zmianie cykli (czas, rok, projekty, etapy życia),
  • „dobrym początkom” – stąd modlitwy/ofiary przy startach przedsięwzięć.
• Janus był wzywany przy rozpoczęciu działań – miał „otworzyć drogę” i zapewnić pomyślność.
• Ianuarius (styczeń) – to nazwa miesiąca łączona z janusem; to „pogański korzeń” kalendarza.
• W rzymskich zwyczajach przełomu roku pojawiły się działania „na dobry start” (życzenia, dary, rytuały), interpretowane jako forma religijno-społecznego „otwierania” nowego cyklu.
• Początek roku był historycznie łączony z prośbami o powodzenie kierowanymi do bóstw.
• Nawet jeśli współczesny człowiek nie myśli o janusie, to sama symbolika może mieć kontakt z tym bóstwem.

II. Saturnalia – pierwowzór świętowania  

Czym były saturnalia?

• To rzymskie święto ku czci saturna, obchodzone w grudniu (najczęściej w okolicach 17–23 XII).
• Bardzo popularne – postrzegane jako czas „luzu”, zawieszenia normalnych reguł i społecznego rozluźnienia.

Co się wtedy działo?

• Uczty i libacje – jedzenie, picie, biesiadowanie na dużą skalę.
• „Odwrócenie ról”:
  • niewolnicy mogli zasiadać do stołu w sposób nietypowy dla codzienności,
  • przebieranki, maski i klimat „karnawału”.
• Hazard i ryzykowna rozrywka – traktowane jako część atmosfery „wszystko wolno”.
• Pijaństwo – to stały element rzymskich festynów.
• Rozwiązłość – pojawia się obraz święta jako okresu poluzowania norm moralnych.
• Hałas, okrzyki, śpiewy nocne – publiczny, zbiorowy charakter „imprezy”.

Zanim przejdziemy do wniosków zobaczmy wersety i zastanówmy się nad nimi:

Artykuł Bogowie: Janus i Saturnalia, czyli Sylwester i Nowy Rok pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Ciekawe… prawda?

Przeczytajmy wersety i zastanówmy się, czy jest w tych słowach sprzeczność.

Czy można narodzić się i zstąpić z nieba. Być może taka relacja Pisma cię zaskoczy, ponieważ religie zazwyczaj mówią o narodzinach Chrystusa. A tutaj mamy jeszcze informacje o zstąpieniu.

Przejdźmy do wersetów.

1) Zstąpienie z nieba – misja od Ojca

„Bo zstąpiłem z nieba, nie aby czynić wolę Moją, lecz wolę Tego, który Mnie posłał” – Jana 6:38.

Chrystus mówi tutaj o świadomym zstąpieniu z nieba i posłaniu Go przez Ojca do zrealizowania zadania głoszenia Dobrej Nowiny. 

2) Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat

„Wyszedłem od Ojca i przyszedłem na świat, znowu opuszczam świat i idę do Ojca” – Jana 16:28.

Jest tu porządek: od Ojca → na świat → do Ojca. Narodzenie to moment wejścia w ludzką postać, ale wcześniej mamy informacje: „wyszedłem od Ojca”.

3) Słowo stało się ciałem

„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga, a Bogiem było Słowo.
Ono było na początku u Boga.
Wszystko przez Nie się stało, a bez Niego nie stało się ani jedno, co się stało.
W Nim było życie, a życie było światłem ludzi.
A światło świeci w ciemności, a ciemność go nie ogarnęła.
Na świecie był, i świat przez Niego się stał, lecz świat Go nie poznał.
Przyszedł do swoich, a swoi Go nie przyjęli.
A tym, którzy Go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Boga, tym, którzy wierzą w Jego imię.
Którzy narodzili się nie z krwi ani z woli ciała, ani z woli męża, lecz z Boga.
A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas, i ujrzeliśmy Jego chwałę, chwałę jak Jednorodzonego od Ojca, pełnego łaski i prawdy.
Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, On Go objawił” – Jana 1:1–5, 10–14, 18.

Słowo to Chrystus, Słowo było na początku, przez Niego wszystko się stało.

4) Chwała przed istnieniem świata

„A teraz Ty, Ojcze, otocz Mnie chwałą u Siebie, tą chwałą, którą miałem u Ciebie, zanim świat istniał” – Jana 17:5.

Kolejny werset, który mówi, że Chrystus wcześniej był zanim świat powstał.

5) Chrystus był przed Abrahamem

„Zanim Abraham stał się, Ja Jestem” – Jana 8:58.

Syn został stworzony przez Ojca przed powstaniem świata, czyli również przed Abrahamem.

6) Posłany na świat

„Ojciec poświęcił i posłał na świat Tego, o którym wy mówicie: Bluźnisz” – Jana 10:36.

Posłał oznacza, że Chrystus był u Ojca przed posłaniem. 

7) Postać sługi

„Który, istniejąc w postaci Boga, nie uznał bycia równym Bogu za coś do zatrzymania, lecz ogołocił Samego Siebie, przyjmując postać sługi” – Filipian 2:6–7.

Najpierw „istniejąc w postaci Boga”, potem „przyjmując postać sługi”. To opis uniżenia i przyjęcia człowieczeństwa przez Chrystusa.

8) Ten sam wczoraj, dziś i na wieki

„Jeszu Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki” – Hebrajczyków 13:8.

Tożsamość Jeszu jest niezmienna. Był przed założeniem świata, miał chwałę Boga, którą dostał od Ojca, czyli był Bogiem. Następnie uniża się i wciela w rolę człowieka, aby powrócić do chwały Bożej, jako Bóg, Król i Władca. Jest drugą najważniejszą Postacią po Bogu Ojcu.  

9) Początek i koniec

„Ja jestem Alfa i Omega, Pierwszy i Ostatni, Początek i Koniec” – Objawienie 22:13.

Chrystus jest początkiem stworzenia. Jest pierwszym, przez Niego wszystko zostało stworzone. I na Nim kończy się obecny okres panowania człowieka. To Chrystus jest prawowitym władcą Nieba i ziemi. To On będzie ostatnim Królem stworzenia.

Gdy Pan Jeszu mówi, że zstąpił z nieba, a jednocześnie rodzi się jako człowiek, nie zaprzecza Sam Sobie — On odsłania prawdę.

Pismo pokazuje jedną, spójną historię. Chrystus istniał przed stworzeniem świata, był u Ojca, uczestniczył w stworzeniu, w prowadzeniu narodu Izrael, a potem wszedł w ludzką postać, przyjmując ciało i narodzenie. Wszystko po to, aby być blisko człowieka, aby być jednym z nas. Nie przyszedł po to, by osądzić świat, lecz by przynieść życie.

Zstąpienie z nieba i narodzenie w ciele odbywają się w jednym celu: przynieść Dobrą Nowinę o życiu wiecznym. Chrystus nie przyszedł tylko nauczać. Przyszedł, aby powiedzieć człowiekowi, że śmierć nie jest końcem, że plan Boga dla ludzkości jest przepiękny.

To przesłanie jest głębokie, pełne nadziei i radości. Pokazuje Chrystusa jako Tego, który przychodzi, objawia się i prowadzi do życia wiecznego.

Chrystus — Ten sam wczoraj, dziś i na wieki — przyniósł światu światło – Dobrą Nowinę. A kto to światło przyjmuje, ten już teraz dotyka obietnicy życia wiecznego.

Artykuł Czy Chrystus „zstąpił z nieba” czy „narodził się”? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Czy jest sakramentem czy ludzkim dodatkiem?

Czy mamy opis takiej ceremonii w Pismach?

Zobaczmy.

Co to jest bierzmowanie?

Bierzmowanie to sakrament, który — według nauki Kościoła katolickiego — ma:

• umocnić wiernego Duchem Świętym,
• dać „pełnię łaski chrztu”,
• uczynić go „dojrzałym chrześcijaninem”,
• włączyć go pełniej do kościoła.

Dawniej mówiono, że to „sakrament dojrzałości chrześcijańskiej”.

Jak wygląda?

• udziela go zwykle biskup,
• przez namaszczenie krzyżem (olejem),
• i przez nałożenie rąk,
• wypowiadając formułę: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.

Katechizm uczy, że bierzmowanie:

• „pogłębia łaskę chrztu” (KKK 1285),
• „wyciska duchowy znak na duszy” (KKK 1304),
• „udziela pełni Ducha Świętego” (KKK 1288),
• jest jednym z siedmiu sakramentów.

Kościół katolicki łączy to z wydarzeniami z Dziejów Apostolskich, gdzie apostołowie wkładali ręce na nowo wierzących, aby ci otrzymali Ducha Świętego.

Co Biblia mówi o bierzmowaniu?

To pytanie pojawia się bardzo często, ponieważ Kościół katolicki uczy, że bierzmowanie jest sakramentem, który „dopełnia chrzest” i „umacnia wiernego Duchem Świętym”. Jednak kiedy spojrzymy do Nowego Przymierza(Nowy Testament), okazuje się, że Pismo nie zna żadnego sakramentu bierzmowania w takiej formie.

W Biblii istnieje otrzymanie Ducha Świętego, i dzieje się to:

• po otrzymaniu daru wiary,
• czasem przy nałożeniu rąk apostołów,
• czasem bez nałożenia rąk,
• bez oleju i znaku krzyża.

Zobaczmy wersety, które Kościół katolicki interpretuje jako podstawę bierzmowania.

1. Dzieje Apostolskie 8:14–17:

„Apostołowie w Jerozolimie, gdy usłyszeli, że Samaria przyjęła słowo Boże, wysłali do nich Piotra i Jana.
Ci, gdy tam przybyli, modlili się za nimi, aby otrzymali Ducha Świętego.
Wtedy wkładali na nich ręce, a oni otrzymywali Ducha Świętego”.

To najbliżej bierzmowania. Widzimy jedynie, że nowo nawróceni otrzymują Ducha Świętego natychmiast po uwierzeniu.

2. Dzieje Apostolskie 19:5–6:

„A gdy to usłyszeli, zostali zanurzeni w imię Pana Jeszu. A gdy Paweł włożył na nich ręce, Duch Święty zstąpił na nich i mówili językami oraz prorokowali”.

Mamy tutaj napełnienie Duchem Świętym. Dzięki temu widzimy trzy elementy:

• wiara,
• chrzest/zanurzenie,
• natychmiastowy dar Ducha.

3. Dzieje Apostolskie 10:44–48:

„Gdy Piotr jeszcze mówił te słowa, Duch Święty zstąpił na wszystkich, którzy słuchali słowa”.

Tutaj Duch Święty zstępuje bez nałożenia rąk, bez ceremonii. Sam Bóg daje Ducha każdemu, kto wierzy w imię Jeszu.

4. Dzieje Apostolskie 2:1–4:

„A gdy nadszedł dzień Pięćdziesiątnicy, wszyscy byli razem na tym samym miejscu.
I nagle stał się z nieba szum(dźwięk), jakby uderzenie potężnego wiatru, i napełnił cały dom, w którym siedzieli.
I ukazały im się rozdzielające języki jakby ognia, spoczął także na każdym z nich.
I napełnieni zostali wszyscy Duchem Świętym, i zaczęli mówić innymi językami, tak jak Duch dawał im się wypowiadać”.

Jest uroczystość Pięćdziesiątnicy. Zstępuje Duch Święty na wierzących.

5. Galatów 3:2:

„Czy Ducha otrzymaliście przez uczynki prawa, czy przez słuchanie z wiarą?”.

Paweł mówi: Duch Święty przychodzi przez wiarę.

6. Rzymian 8:9:

„Jeśli ktoś nie ma Ducha Chrystusowego, ten do Niego nie należy”.

Duch Święty jest znakiem przynależności do Pana Jeszu.

7. Efezjan 1:13

„W Nim i wy, usłyszawszy słowo prawdy, zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym”.

Nie stało się to przez olej, ani przez sakrament — lecz przez wiarę.

Co z tego wynika?

Biblia uczy, że:

• Duch Święty przychodzi na wierzących przez wiarę,
• czasem podczas nałożenia rąk,
• czasem bez żadnego dotyku,
• czasem przed chrztem/zanurzeniem, czasem po chrzcie/zanurzeniu,
• zawsze w imię Jeszu.

Nie istnieje w Biblii sakrament bierzmowania w dzisiejszym rozumieniu: nie ma oleju, nie ma znaku krzyża, nie ma ceremonii dla młodzieży, nie ma fałszywych imion Chrystusa: jezus, jeszua, dżizas, nie ma obrazów czy innych wizerunków przez których modlą się do Boga.

Nowe Przymierze pokazuje jedną, spójną drogę:

wiara w prawdziwego Chrystusa i w Jego prawdziwe imię → chrzest/zanurzenie → otrzymanie Ducha Świętego.

Kto może przekazywać Ducha Świętego?

Ten kto ma dar Ducha świętego, czyli służy Bogu zgodnie z Jego przykazaniami.

Teraz czytelniku wystarczy sprawdzić swoją religię, czy działa zgodnie z przykazaniami, czy należy do Boga czy do jakiegoś innego bóstwa.

Jak to zrobić?

Odpowiedz sobie na podstawowe pytania.

 1 – Czy w twojej religii posługują się obrazami?

Obrazy, wizerunki Chrystusa, Boga czy ludzi są zakazane w wierze. Nie wolno kłaniać się przed obrazem, nie wolno się do niego modlić. To samo dotyczy innych relikwii: krzyży, medalików, różańców itd.

2 – Czy w twojej religii posługują się jezusem?

Chrystus ani w hebrajskim, ani w aramejskim ani w greckim nie miał na imię: jezus, dżizas czy jeszua. To są imiona wymyślone przez tłumaczy lub przez fałszerzy Pism. Hebrajskie i aramejskie imię to: Jeszu. Greckie imię to: Jesu/Jeszu.

3 – Czy w twojej religii jest Kult Matki boskiej – kult Maryi

Maria/Mariam była wspaniałą kobietą, skoro otrzymała zaszczyt, rodzenia i wychowywania Chrystusa. To było jej zadanie i wywiązała się z niego bardzo dobrze.
Zadanie się skończyło i w dniu śmierci Chrystus nakazał swojemu uczniowi zaopiekować się Maryją.

To jest jedyna rola Maryi w Pismach. Nie jest pośredniczką między Bogiem a ludźmi, nie wolno się do niej modlić, jak i do żadnego apostoła czy świętego.

Dlaczego?

Bo nie ma takich nauk w Pismach biblijnych.

4 – Czy w twojej religii jest trójca?

Jeżeli twoja religia mówi, że Ojciec i Syn to ta sama Postać, to jest to niesamowite kłamstwo:

„A przecież w waszym Prawie jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest wiarygodne. Ja świadczę Sam o Sobie i świadczy o Mnie Ojciec, który Mnie posłał. Wtedy Mu rzekli: Gdzie jest Ojciec Twój? Jeszu odpowiedział: Nie znacie ani Mnie, ani Ojca Mojego. Gdybyście Mnie znali, znalibyście też Ojca Mego” – Jana 8:17-19.

 

„…idę do Ojca, gdyż Ojciec większy jest niż Ja” – Jan 14:28.

Sprawdź proszę podstawowe zasady wiary:

https://jesu.pl/podstawy-wiary-czy-wierzysz-w-to-czesc-1

https://jesu.pl/podstawy-wiary-czy-wierzysz-w-imie-chrystusa-czesc-2

Artykuł Czy bierzmowanie występuje w naukach Chrystusa? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Katechizm Kościoła Katolickiego pisze tak: „Indywidualna i integralna spowiedź z grzechów ciężkich oraz rozgrzeszenie, stanowią jedyny zwyczajny sposób pojednania się z Bogiem i Kościołem. Wymaga to indywidualnego i całościowego (integralnego) wyznania tych grzechów przed kapłanem i uzyskania rozgrzeszenia”.

Co mówią Pisma na ten temat?

Czy konieczna jest spowiedź?

Czy rozgrzeszenie otrzymujemy od człowieka?

1 – Pierwsza wskazówka: Wyznawanie grzechów przed Bogiem

„Jeśli wyznajemy nasze grzechy, wierny jest i sprawiedliwy, aby nam odpuścił grzechy i oczyścił nas z wszelkiej nieprawości” – 1 Jana 1:9.

 

„W Nim mamy odkupienie przez Jego krew, odpuszczenie grzechów, według bogactwa Jego łaski” – Efezjan 1:7.

 

„Niech więc będzie wam wiadomo, mężowie bracia, że przez Tego zwiastuje się wam odpuszczenie grzechów” – Dzieje 13:38.

 

„Wtedy wychodziła do Niego Jerozolima i cała Judea i cała okolica nad Jordanem, i byli przez Niego chrzczeni/zanurzeni w Jordanie, wyznając swoje grzechy” – Mateusza 3:5–6.

Zauważmy tutaj pewną prawidłowość. To Chrystus wybacza nam nasze grzechy, błędy, potknięcia. Wystarczy modlić się i bardzo szczerze mówić o swoich błędach i problemach. Następnie, należy mocno pracować nad sobą, aby eliminować te błędy. To jest podstawowa zasada usuwania naszych grzechów: modlitwa – szczerość – praca nad sobą.

Należy również pamiętać o jednej ważnej zasadzie. Pisma informują nas, że wybaczanie grzechów jest przez Chrystusa, ale również przez Jego imię. Jakie imię? Prawidłowe. Tym imieniem nie jest: jezus, dżizas czy jeszua.

„A każdy, kto w Niego wierzy, otrzymuje odpuszczenie grzechów przez Jego imię” – Dzieje 10:43.

 

„Aby w Jego imieniu głoszona była pokuta i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom” – Łukasza 24:47.

 

„Upamiętajcie się, i niech każdy z was da się ochrzcić/zanurzyć w imię Jeszu Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych, a otrzymacie dar Ducha Świętego” – Dzieje 2:38.

 

„Piszę wam, dzieci, że są wam odpuszczone grzechy ze względu na Jego imię” – 1 Jana 2:12.

 

„Jeden bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi – człowiek Chrystus Jeszu, który wydał Samego Siebie na okup za wszystkich” – 1 Tymoteusza 2:5–6.

Polecam Czytelniku samemu zbadać temat imienia Chrystusa:

https://jesu.pl/chrystus-imie-bog

2 – Druga wskazówka: Wyznanie grzechów jedni drugim

„Wyznawajcie jedni drugim grzechy i módlcie się jedni za drugich, abyście byli uzdrowieni. Wielką moc ma żarliwa modlitwa sprawiedliwego” – Jakuba 5:16.

 

„Wielu też z tych, którzy uwierzyli, przychodziło, wyznając i opowiadając swoje uczynki” – Dzieje 19:18.

 

„Bracia, jeśli by ktoś został zaskoczony w jakimś upadku, wy, którzy jesteście duchowi, naprawiajcie takiego w duchu łagodności, bacząc każdy na siebie samego, abyś i ty nie był kuszony” – Galacjan 6:1.

Wyznawanie grzechów innej osobie jest kolejnym ważnym punktem naszego oczyszczenia z grzechów. Róbmy to szczególnie wtedy, gdy kolejny raz upadamy, gdy nie radzimy sobie z życiem, z problemami. W sytuacji naszego upadku, możemy sobie pomyśleć: „gdzie jest Bóg, dlaczego mi nie pomaga?”. 

A Bóg jest, kocha nas i dał nam kolejne narzędzie do naprawy samego siebie. Bóg mówi do nas: poproś zaufaną osobę, która jest długo w wierze o rozmowę. Przedstaw jej swoje problemy. Posłuchaj, co ci doradzi. Jak będziesz to robił uczciwie z serca, to taka osoba pomodli się za ciebie bo: „Wielką moc ma żarliwa modlitwa sprawiedliwego”.

Proszenie innych o pomoc jest tym, co Bóg chce abyśmy robili. Jeżeli nie radzimy sobie z trudnościami, to nie czekajmy na kolejny upadek, tylko prośmy o pomoc. Ważne jest w takiej sytuacji to, abyśmy słuchali, co ma do powiedzenia osoba, która nam pomaga i naprawiali swoje życie. Trudno pomagać osobie, która popełnia ciągle te same błędy i nie chce się zmieniać.

3 – Trzecia wskazówka: odpuszczamy grzechy innym

„Weźcie Ducha Świętego! Komu grzechy odpuścicie, są im odpuszczone; komu zatrzymacie, są zatrzymane” – Jana 20:22–23.

 

„Jeśli bowiem odpuścicie ludziom ich przewinienia, odpuści i wam Ojciec wasz niebiański; jeśli zaś nie odpuścicie ludziom, i Ojciec wasz nie odpuści wam przewinień” – Mateusza 6:14–15.

 

„Jeśli więc przynosisz dar swój na ołtarz i tam wspomnisz, że brat twój ma coś przeciwko tobie, zostaw tam dar swój przed ołtarzem, a najpierw idź, pojednaj się z bratem swoim, a potem przyjdź i złóż dar swój” – Mateusza 5:23–24.

 

„I przebacz nam nasze winy, jak i my przebaczamy naszym winowajcom” – Mateusza 6:12.

Jak możemy prosić Boga o wybaczenie naszych grzechów, skoro sami nie umiemy wybaczyć innym?

Ktoś nas skrzywdził, obraził, może fizycznie upokorzył. Czujemy się z tym źle, mamy pretensje, nie umiemy wybaczyć takiej osobie.

Co w takiej sytuacji należy zrobić?

Usilnie pracować nad sobą, aby czuć miłość do tej osoby, aby nie czuć urazu.

A co z krzywdą, którą nam ta osoba zrobiła?

Przedstawmy w modlitwie tę sprawę i zostawmy ją Bogu. On sprawiedliwie to oceni i wyciągnie konsekwencje.

4 – Czwarta wskazówka: Poprawa własnego życia

„Pokutujcie więc i nawróćcie się, aby wasze grzechy zostały zgładzone” – Dzieje 3:19.

 

„Jeśli więc ktoś z was grzeszy, niech się nawróci i czyni pokutę, a Pan go przyjmie” – 2 Koryntian 7:10.

 

„A celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu podnieść ku niebu, lecz bił się w piersi, mówiąc: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu” – Łukasza 18:13.

Poprawę własnego życia musimy zacząć od wybaczania innym. Tę sprawę należy przerobić i nauczyć się jej. Jeżeli będziemy czuć niechęć do innych, złość, nienawiść, to jak nam Bóg przebaczy nasze grzechy?

Podsumujmy temat

Zauważmy, że nie ma opisów biblijnych mówiących o pośredniku w wybaczaniu grzechów, jakim jest ksiądz spowiednik. To nie spowiednik wybacza nam grzechy, to nie spowiednik daje nam rozgrzeszenie, to nie spowiednik wyznacza nam pokutę. Nie można klękać przed człowiekiem i modlić się. Człowiek nie jest pośrednikiem. Jedynym pośrednikiem jest Chrystus:

„Jedno/jeden/jedność(1520) bowiem jest Bóg, jeden też pośrednik między Bogiem a ludźmi, człowiek Chrystus Jeszu” – 1 Tymoteusza 2:5.

Religie przekroczyły swoje uprawnienia i zmieniły zasady wybaczania grzechów. Religie uważają, że zasady wiary, jakie przekazał Chrystus i apostołowie są niedokładne, złe, dlatego należy je zmienić.

A Bóg wyraźnie przestrzega, aby: „nie wykraczać ponad to, co napisano” – 1 Koryntian 4:6.

Artykuł Spowiedź. Czy ksiądz może odpuścić grzechy? Co mówi Pismo? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

„A pozostali ludzie, niezabici przez te plagi, nie odwrócili się od dzieł swoich rąk tak, by nie wielbić już demonów ani bożków złotych, srebrnych, spiżowych, kamiennych, drewnianych, które nie mogą ani widzieć, ani słyszeć, ani chodzić” – Objawienie Jana 9:20.

Co to oznacza?

Część ludzi świadomie odrzuci Boga i świadomie wybierze swoje bożki, obrazy, bałwochwalstwo, a nawet demony, jak informuje powyższy werset.

Przekaz Boga w Starym i w Nowym Testamencie jest wyraźny: nie wolno modlić się do Boga przez obrazy, figurki, krzyże, medaliki, różańce.

Za takie zachowanie część Izraelitów poniosła śmierć. Zrobili sobie Boga w postaci posągu. Ktoś może powiedzieć: „dlaczego Boże ich ukarałeś, zrobili sobie posąg i modlili się do Ciebie. Przecież nie modlili się do tego posągu, tylko do Ciebie Boże”.

Bóg na to nie pozwala. Nie wolno Boga przedstawiać na żadnych wizerunkach. Za złamanie tego zakazu, zostało zabitych tysiące Izraelitów.

Czy Bóg Starego Testamentu był okrutny?

Nie. Takie prawo istniało w Starym i w Nowym Testamencie. Jeżeli o tym nie wiedziałeś Czytelniku, to znaczy, że ukryli przed tobą tę prawdę.

Za takie same odstępstwa, Chrystus będzie karał ludzi na Sądzie Bożym…

Zobaczmy tę historię opisaną w Księdze Wyjścia 32:1–35.

Izrael robi posąg Boga JHWH

„A lud widząc, że Mojżesz zwleka z zejściem z góry, zebrał się wokół Aarona i powiedzieli do niego: Wstań, uczyń nam bogów, którzy pójdą przed nami, bo nie wiemy, co się stało z tym Mojżeszem, mężem, który nas wyprowadził z ziemi Egiptu” – Wyjścia 32:1.

Aaron zebrał złote kolczyki i sporządził odlew cielca (młodego byka, młodego wołu, bożka w kształcie byka), symbolizującego siłę i obfitość czczoną w religiach pogańskich.

„I wziął je z ich rąk, ukształtował rylcem i uczynił z tego cielca odlanego. A widząc to Aaron kazał postawić ołtarz przed nim i powiedział: jutro będzie uroczystość ku czci JHWH. Wstawszy wcześnie rano, dokonali całopalenia i złożyli ofiary biesiadne. I usiadł lud, aby jeść i pić, i wstali, żeby się bawić” – Wyjścia 32:4-6.

Aaron zbudował ołtarz i zapowiedział święto, próbując połączyć bałwochwalstwo z Bogiem JHWH.

Co na to Bóg?

„JHWH rzekł wówczas do Mojżesza: zstąp na dół, bo sprzeniewierzył się lud twój, który wyprowadziłeś z ziemi egipskiej. Bardzo szybko odwrócili się od drogi, którą im nakazałem, i utworzyli sobie posąg cielca ulanego z metalu i oddali mu pokłon, i złożyli mu ofiary, mówiąc: Izraelu, oto twój bóg, który cię wyprowadził z ziemi egipskiej” – Wyjścia 32:7–8.

Bóg nie zaakceptował tej uroczystości pomimo, że Izraelici byli bardzo pewni siebie, mówili, że ten posąg to bóg, który wyprowadził ich z Egiptu.

Było to kłamstwo… posąg nie był bogiem JHWH. Był zwykłym cielcem ulanym z metalu.

Rozbicie tablic i rozprawa z bałwochwalstwem

Mojżesz po rozmowie z Bogiem wrócił do ludu, widząc cielca-posąg, rozbił tablice przymierza, a następnie unicestwił bałwana:

„Wziął posąg cielca, którego uczynili, spalił go w ogniu, starł na proch, rozsypał po wodzie i dał pić synom Izraela. I powiedział Mojżesz do Aarona: Cóż ci uczynił ten lud, że sprowadziłeś na niego tak wielki grzech?” – Wyjścia 32:20-21.

Co stało się dalej?

„Zatrzymał się Mojżesz w bramie obozu i zawołał: Kto jest za JHWH, do mnie! A wówczas przyłączyli się do niego wszyscy synowie Lewiego. I rzekł do nich: Tak mówi JHWH, Bóg Izraela: Każdy z was niech przypasze miecz do boku. Przejdźcie tam i z powrotem od jednej bramy w obozie do drugiej i zabijajcie: kto swego brata, kto swego przyjaciela, kto swego krewnego. Synowie Lewiego uczynili według rozkazu Mojżesza, i zabito w tym dniu około trzech tysięcy mężów” – Wyjścia 32:26-28.

Mojżesz zgodnie z zasadą wolnej woli, pozwolił Izraelitom wybrać, czy stoją po stronie Boga, czy po stronie kultu demonicznego – bałwochwalstwa. Na wezwanie „Kto jest po stronie JHWH, do mnie!” przybyli synowie Lewiego i na rozkaz Mojżesza ukarali bałwochwalców. Tego dnia zginęło około trzech tysięcy ludzi.

Modlitwa o przebaczenie

„Nazajutrz zaś tak powiedział Mojżesz do ludu: Popełniliście ciężki grzech; ale teraz wstąpię do JHWH, może otrzymam przebaczenie waszego grzechu. I poszedł Mojżesz do JHWH, i powiedział: oto niestety lud ten dopuścił się wielkiego grzechu, gdyż uczynił sobie boga ze złota. Przebacz jednak im ten grzech, a jeśli nie, to wymaż mię natychmiast z Twej księgi, którą napisałeś. Pan powiedział do Mojżesza: Tylko tego, który zgrzeszył przeciw Mnie, wymażę z mojej księgi. Idź teraz i prowadź ten lud, gdzie ci rozkazałem, a Mój anioł pójdzie przed tobą. A w dniu Mojej kary ukarzę ich za ich grzech” – Wyjścia 32:33.

Jaką karę dostali Izraelici, którzy zreflektowali się i stanęli po stronie Boga?

„I rzeczywiście JHWH ukarał/poraził/dotknął plagą lud za to, że uczynił sobie złotego cielca, wykonanego pod kierunkiem Aarona” – Wyjścia 32:35.

Podsumowanie

Religie, tradycja, ukrywają przed ludźmi prawdziwe znaczenie tej historii. Ukrywają bardzo ważny fakt.

Zobacz czytelniku:

„Żaden rozpustnik, nieczysty ani chciwiec — to jest bałwochwalca/czciciel obrazów — nie ma dziedzictwa w Królestwie Chrystusa i Boga” – Efezjan 5:5.

Zobacz artykuł: https://objawieniejana.pl/zycie-w-krolestwie-boga

Kara, jaką dostali Izraelici nie jest wymysłem Boga Starego Testamentu. Zakaz modlenia się do Ojca i Syna przez obrazy, medaliki, krzyże, posągi jest bałwochwalstwem. Bałwochwalstwo to czczenie obrazów. Zakaz bałwochwalstwa występuje w Starym i w Nowym Testamencie.

Jest to duże przewinienie wobec Boga. Osoby, które świadomie czczą obrazy, czeka śmierć. Osoby, które robią to nieświadomie, muszą się poprawić i zmienić to niebiblijne zachowanie.

Religie i przekazywana tradycja chce nam wmówić, że bałwochwalstwo to modlenie się do wizerunków przedstawiających zwierzęta.

To tylko część prawdy…

„12I przemówił do was Pan Bóg wasz spośród ognia…15Baczcie pilnie – skoro nie widzieliście żadnej postaci w dniu, w którym mówił do was Pan spośród ognia na Horebie, 16abyście nie postąpili niegodziwie i nie uczynili sobie rzeźby przedstawiającej podobiznę mężczyzny lub kobiety…” – Księga Powtórzonego Prawa 4:12-16.

 

„I tak podając się za mądrych, stali się głupimi. Majestat nieprzemijającego Boga zamienili na obrazy przedstawiające zniszczalnego człowieka, ptaki, zwierzęta czworonożne i płazy” – Rzymian 1:22-23 (bwp).

Przemyśl sobie Czytelniku te wersety.

Jeżeli naprawdę traktujesz wiarę, jako coś ważnego, jako coś najważniejszego w swoim życiu, to dołożę kolejne wersety:

https://jesu.pl/czy-wolno-modlic-sie-do-boga-przez-obrazy-krzyze-figurki

Artykuł Za bałwochwalstwo zostało zabitych tysiące Izraelitów pochodzi z serwisu Jesu.pl.