Sprawdźmy bardzo ciekawy temat:

Czy zapalanie świeczek na grobach zmarłych ma jakiekolwiek biblijne uzasadnienie?

Zobaczmy wersety.

Stary Testament/Stare Przymierze – czy mamy przykłady zapalania świec za zmarłymi?

„Synowie Izraela będą przynosić oliwę czystą z tłuczonych oliwek, aby świecznik dawał światło zawsze” – Wyjścia 27:20–21.

Celem zapalania świec było:

światło przed obliczem Boga JHWH,
ciągła służba kapłańska,
symbol Bożej obecności.

Inne wersety:

„Każdego zaś ranka będzie spalał Aaron na nim wonne kadzidło, gdy będzie przysposabiał lampy/świece do świecenia. A gdy Aaron zapali o zmierzchu lampy/świece, zapali również kadzidło, które będzie spalane ustawicznie przed JHWH poprzez wszystkie wasze pokolenia” – Wyjścia 30:7–8.

„Niech świecznik… pali się stale…” – Kapłańska 24:2–4.

Lampy, światło, świece paliły się dla Boga.

Sprawdźmy pogrzeby w Starym Testamencie

Ani razu przy pogrzebach:

Abrahama,
Jakuba,
Józefa,
Mojżesza,
Samuela,
Dawida,
Ezechiasza,

– nikt przy ich grobach nie zapalał światła, nie stawiał świec.

W Starym Testamencie nie ma praktyki zapalania świec „za zmarłych”.

Nowe Przymierze/Nowy Testament – czy zapalano świece na grobie?

Nowy Testament jest jeszcze bardziej jednoznaczny: nie ma ani jednego przypadku zapalenia świecy na grobie lub „za duszę”.

Śmierć i pogrzeb w Nowym Testamencie:

Jan Chrzciciel/Zanurzyciel,
Łazarz,
Ananiasz i Safira,
Szczepan,
Tabita/Dorka,

nie podaje przypadku, ani przykładu zapalania świec za zmarłych.

Nowy Testament opisuje pogrzeby bardzo prosto:

owinięcie ciała,
wonności,
pochówek w grobie lub jaskini,
lament.

Kadzidła

Mamy bardzo ciekawe przykłady niebiblijnego używania innej formy świec, czyli kadzideł.

Zobaczmy.

Kadzidło dla Baala i „zastępu niebieskiego”:

„I złożył z urzędu bałwochwalczych kapłanów, których ustanowili królowie judzcy, aby palili kadzidło na wzgórzach w osiedlach judzkich i wokoło Jeruzalemu, jak również tych, którzy palili kadzidło dla Baala, dla słońca, dla księżyca, dla gwiazd zodiaku i dla całego zastępu niebieskiego” – 2 Księga Królewska 23:5.

Kadzidło na wyżynach „jak ludy” (naśladownictwo narodów):

„I spalali tam we wszystkich świątynkach na wyżynach kadzidła jak ludy, które Pan uprowadził przed nimi do niewoli; popełniali złe czyny, pobudzając Pana do gniewu” – 2 Księga Królewska 17:11.

Kadzidło „zastępom niebieskim” i ofiary cudzym bogom:

„I będą domy Jeruzalemu i domy królów judzkich nieczyste jak miejsce Tofet, wszystkie domy, na których dachach spalali kadzidła wszystkim zastępom niebieskim i lali ofiary z płynów cudzym bogom” – Jeremiasza 19:13.

Kadzidło „królowej niebios”:

„Raczej chętnie uczynimy wszystko, co ślubowaliśmy, i będziemy spalać kadzidło królowej niebios i wylewać dla niej ofiary z płynów, jak to czyniliśmy i my, i nasi ojcowie, nasi królowie i nasi książęta w miastach Judy i na ulicach Jeruzalemu, a mieliśmy chleba do syta, byliśmy szczęśliwi i nie zaznawaliśmy złego” – Jeremiasza 44:17.

Kadzidło na górach i pod drzewami (kult miejsc i „cienia”):

„Na szczytach gór składają ofiary, a na pagórkach spalają kadzidła, pod dębem, pod białą topolą i pod terebintem, bo ich cień jest przyjemny. Dlatego wasze córki oddają się nierządowi, a wasze młode kobiety cudzołożą” – Ozeasza 4:13.

Kadzidło cudzoziemskim bogom w domu króla:

„Podobnie uczynił dla wszystkich swoich cudzoziemskich żon, które paliły kadzidła i składały ofiary swoim bogom” – 1 Księga Królewska 11:8.

Słownik nazw;

Baal – tytuł/imię bóstw kananejskich; w biblii skrótowo: obcy kult rywalizujący z Bogiem.
Aszera – związany z obcym kultem symbol (często słup/„święty gaj”), obok którego składano ofiary.
„Zastęp niebieski” – ciała niebieskie/z nieba (słońce, księżyc, gwiazdy) czczone jak bóstwa.
„Królowa niebios” – określenie czczonego bóstwa żeńskiego; biblia traktuje ten kult jako odstępstwo.
Tofet – miejsce kojarzone z hańbą i sądem; obraz zbezczeszczenia przez bałwochwalstwo.

Jak to podsumujemy?

Pismo mówi, aby nie wykraczać ponad to, co jest napisane, aby nie dodawać do nauk Chrystusa żadnych wierzeń. A w pismach biblijnych nie ma informacji o paleniu świec za zmarłymi. Słudzy Boga nie robili takich rzeczy.

Skoro takich praktyk nie ma w Pismach, to skąd wzięła się ta tradycja?

Dawniej składano ofiary bożkom i palono kadzidła. Dzisiaj pali się świece.

Zastanawiałeś się czytelniku, po co się to robi?

Jak ta świeca ma pomóc zmarłym?

Nijak…

Za to może być niebezpiecznym zwyczajem podchodzącym pod te zakazy:

„Niech nie znajdzie się u ciebie… zaklinacz, wywoływacz duchów, ani ten, kto wypytuje zmarłych. Gdyż każdy, kto to czyni, jest obrzydliwością dla JHWH” – Powtórzonego Prawa 18:10–12.

„Nie będziecie się zwracać do wywołujących duchy ani do wróżbitów. Nie będziecie zasięgać ich rady, aby nie splugawić się przez nich. Ja jestem Pan, Bóg wasz” – Kapłańska 19:31.

Czy zapalanie świec „dla duszy” nie jest formą rytuału skierowanego do zmarłych, choćby symbolicznego?

„Czy lud nie ma pytać swego Boga? Dlaczego pytać umarłych w imieniu żywych?” – Izajasza 8:19.

Biblia nigdzie nie nakazuje zapalania świec dla zmarłych.
Najczęściej świeczniki w biblii były zapalane dla Boga, nie dla ludzi po śmierci.
W Pismach nie ma ani jednego przykładu świecy na grobie.
światło w biblii symbolizuje Bożą obecność, prawdę, światłość duchową, a nie upamiętnienie zmarłych.
Wszelkie rytuały kierowane „do zmarłych” (choćby symbolicznie) biblia zalicza do czynów zabronionych.

Co symbolizuje światło w Nowym Przymierzu?

„Niech wasze światło świeci przed ludźmi, aby widzieli wasze dobre uczynki i chwalili Ojca waszego, który jest w niebiosach” – Mateusza 5:16.

„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby nawet umarł — żyć będzie” – Jana 11:25.

„A nie chcę, bracia, abyście byli w niewiedzy co do tych, którzy zasnęli, abyście się nie smucili jak inni, którzy nie mają nadziei” – 1 Tesaloniczan 4:13.