Duch i tchnienie... Bóg daje życie, ale może je zabrać... - 3 część

Spis Treści

1. Czy reinkarnacja jest prawdziwa? (1 część)
2. Bogacz po śmierci zrozumiał, że nie ma powrotu. (1 część)
3. Z czego tak naprawdę składa się postać człowieka? (2 część)
4. Duch i tchnienie. Co to jest? (3 część)
5. Duch człowieka. Jak go chronić? (4 część)
6. Dusza człowieka. Czy można ją zabić? (5 część)

4 – Duch i tchnienie. Co to jest? – (3 część)

Duch i tchnienie są bardzo blisko związane, ale nie są dokładnie tym samym pojęciem.

W hebrajskim występują dwa różne słowa:

רוּחַ / ruach — duch, wiatr, poruszenie, oddech, wewnętrzna siła życia.
נְשָׁמָה / neshamah — tchnienie, dech życia, oddech dany przez Boga.

Duch i tchnienie są bliskie, bo oba dotyczą życia danego przez Boga. Ale nie są tym samym słowem.

W greckim sprawa wygląda trochę inaczej. Greckie πνεῦμα / pneuma jest bardzo szerokim słowem. Może oznaczać ducha, wiatr albo oddech. Dlatego w grece czasem jedno słowo obejmuje zakres, który w hebrajskim jest wyrażony przez różne pojęcia.

Greka ma jednak także osobne słowo πνοή / pnoē, które oznacza oddech, tchnienie, podmuch. Dlatego nie można powiedzieć: „w greckim mamy jedno słowo: pneuma”.

W hebrajskim duch i tchnienie są wyraźniej rozróżnione jako dwa słowa, a w grece ich znaczenia częściej się zbliżają, szczególnie przez szerokie słowo pneuma.

Zobaczmy wersety.

4.1 Bóg tchnął w człowieka tchnienie życia:

„I ukształtował JHWH Bóg człowieka z prochu ziemi, i tchnął w jego nozdrza tchnienie życia, i stał się człowiek istotą żyjącą” — Rodzaju 2:7.

W tym wersecie występuje נִשְׁמַת חַיִּים / nishmat chayyim — tchnienie życia.

To jest początek życia człowieka w ciele. Ciało zostało ukształtowane z prochu, ale człowiek stał się istotą żyjącą dopiero wtedy, gdy Bóg tchnął w niego tchnienie życia.

Tchnienie życia pochodzi od Boga i ożywia ciało człowieka.

4.2 Duch jest w człowieku, a tchnienie Wszechmocnego daje rozumienie:

„Lecz duch jest w człowieku, a tchnienie Wszechmocnego daje im rozumienie” — Hioba 32:8.

Tu występują dwa pojęcia:

רוּחַ / ruach — duch.
נִשְׁמַת / nishmat — tchnienie.

Autor nie używa jednego słowa dwa razy. Używa dwóch słów.

Sens wersetu jest taki: człowiek ma w sobie ducha, ale prawdziwe rozumienie nie pochodzi tylko z doświadczenia, lat życia ani ludzkiej mądrości. Rozumienie daje tchnienie Wszechmocnego. Elihu mówi to w kontekście starszych ludzi, którzy mówili przed nim. On wcześniej uważał, że starsi powinni mieć mądrość. Potem zobaczył, że sam wiek nie wystarcza.

4.3 Bóg daje tchnienie i ducha:

„Tak mówi Bóg, JHWH, który stworzył niebiosa i je rozpostarł, rozciągnął ziemię i to, co z niej wyrasta; który daje tchnienie ludowi na niej i ducha tym, którzy po niej chodzą” — Izajasza 42:5.

Tu znowu mamy dwa słowa:

נְשָׁמָה / neshamah — tchnienie.
רוּחַ / ruach — duch.

Bóg daje tchnienie ludowi i ducha tym, którzy chodzą po ziemi.

To pokazuje, że człowiek nie ma życia sam z siebie. Jego życie, oddech, duch pochodzą od Boga.

4.4 Bóg może zabrać ducha i tchnienie:

„Gdyby skierował ku sobie swoje serce, gdyby zabrał do Siebie jego ducha i jego tchnienie, wtedy zginęłoby razem wszelkie ciało, a człowiek wróciłby do prochu” — Hioba 34:14-15.

Tu znowu występują dwa słowa:

duch — ruach.
tchnienie — neshamah.

Jeśli Bóg zabiera ducha i tchnienie, ciało ginie, a człowiek wraca do prochu. Werset pokazuje, że życie człowieka nie jest niezależne. Człowiek żyje, ponieważ Bóg podtrzymuje jego życie.

Jest o co walczyć, ponieważ można żyć naprawdę bardzo długo, czyli wiecznie. Osoby które świadomie wybiorą kłamstwa religii, kłamstwa świata – zostaną unicestwione, czyli zostanie im zabrany duch.

4.5 Duch wraca do Boga:

„I wróci proch do ziemi, jak był, a duch wróci do Boga, który go dał” — Kaznodziei 12:7.

Tu jest mowa o duchu — ruach.

Ciało wraca do ziemi. Duch wraca do Boga.

Ten werset nie mówi: „tchnienie wróci do Boga”, ale „duch wróci do Boga”. To pokazuje, że duch człowieka jest czymś więcej niż sam mechaniczny oddech, czyli tchnienie.

4.6 Ciało bez ducha jest martwe:

„Jak bowiem ciało bez ducha jest martwe, tak i wiara bez uczynków jest martwa” — Jakuba 2:26.

W grece jest tu πνεῦμα / pneuma.

To słowo może oznaczać ducha, ale ma też związek z oddechem i życiem. W tym wersecie sens jest prosty: ciało bez ducha jest martwe.

To pasuje do hebrajskiego obrazu: gdy Bóg zabiera ducha i tchnienie, ciało wraca do prochu.

Duch jest związany z życiem ciała, ale nie należy go sprowadzać tylko do powietrza w płucach.

4.7 Bóg daje wszystkim życie, tchnienie i wszystko:

„Ani nie jest obsługiwany rękami ludzkimi, jakby czegoś potrzebował, bo Sam daje wszystkim życie, tchnienie i wszystko” — Dzieje 17:25.

W grece występuje tu πνοή / pnoē — tchnienie, oddech.

To pokazuje, że również greka zna osobne słowo na tchnienie. Dlatego trzeba uważać z twierdzeniem, że w grece duch i tchnienie to zawsze jedno słowo.

Greka zna szerokie słowo pneuma, ale zna też osobne słowo pnoē na tchnienie.

4.8 Duch, dusza i ciało:

„Sam zaś Bóg pokoju niech uświęci was całkowicie, a cały wasz duch, dusza i ciało niech zostaną zachowane bez zarzutu na przyjście naszego Pana, Jeszu Pomazańca” — 1 Tesaloniczan 5:23.

Tu Paweł wymienia:

duch — pneuma.
dusza — psychē.
ciało — sōma.

Nie wymienia tu tchnienia. Pisze o człowieku jako całości przed Bogiem.

To pokazuje, że duch jest częścią pełnego zakresu człowieka. Tchnienie natomiast w innych miejscach mocniej wskazuje na życiowy dech dany przez Boga.

Duch należy do zakresu osoby ludzkiej, a tchnienie wskazuje mocniej na ożywiający dech życia.

Najprościej można to ująć tak:

Tchnienie to bardziej dech życia dany przez Boga.

Duch to wewnętrzna część człowieka, związana z życiem, poznaniem, zapisem życia, wiedzą, reakcją wobec Boga.

Tchnienie ożywia.
Duch jest w człowieku.
Bóg daje jedno i drugie.
Bóg może jedno i drugie zabrać.
Ciało bez ducha jest martwe.

Czy duch i tchnienie są tym samym?

Nie w pełnym sensie.

W hebrajskim nie są tym samym słowem:

ruach to duch.
neshamah to tchnienie.

Są blisko siebie, bo oba pochodzą od Boga i oba dotyczą życia. Ale nie są identyczne.

W grece słowo pneuma może obejmować szeroki zakres: duch, wiatr, oddech. Dlatego w grece pojęcia mogą się bardziej zbliżać. Ale greka ma też pnoē, czyli tchnienie, oddech.

Duch i tchnienie nie są tym samym pojęciem, choć są bardzo blisko związane. Tchnienie oznacza życiowy dech dany przez Boga, a duch oznacza duchową część człowieka, która pochodzi od Boga i wraca do Boga.

Biblia nie sprowadza człowieka tylko do ciała.

Człowiek został ukształtowany z prochu, ale życie otrzymał od Boga. Bóg dał mu tchnienie życia. Bóg dał mu ducha. Duch jest w człowieku. Tchnienie Wszechmocnego daje rozumienie. Gdy Bóg zabiera ducha i tchnienie, ciało umiera i wraca do prochu.

Duch i tchnienie nie są tym samym, ale mają wspólne źródło — Boga. Oba dotyczą życia człowieka. Dlatego warto jest walczyć o siebie, o swoich bliskich. Nie można sprowadzać swojego życia tylko do ciała. Mamy jeszcze ducha.

Jak zachować ducha?

O tym będzie decydował Bóg na podstawie naszego życia. Trzeba odrzucić kłamstwa religijne. Jak zaczniesz sprawdzać Czytelniku, to każda religia je ma. Uczestnicząc w tych religiach działasz przeciwko Bogu, bo pielęgnujesz kłamstwo.

Jeżeli robisz to świadomie, bo wybierasz tradycję, wiedz że będą tego konsekwencje… tak mówi Bóg…