Jak chowano poddanych Boga Najwyższego? 

Sprawdźmy.

Pochówki sług Boga w Nowym Testamencie/Nowym Przymierzu

1. Pogrzeb Jana Chrzciciela/Zanurzyciela:

„A jego uczniowie, usłyszawszy, przyszli, wzięli jego ciało i pochowali / składali do grobu(G2290), i poszli oznajmić Jeszu” – Marka 6:29.

2. Pogrzeb Pana Jeszu:

„I złożył je w swoim nowym grobie, który wykuł w skale” – Mateusza 27:60.

 

„I Józef, kupiwszy płótno, zdjąwszy je, owinął w płótno i położył w grobie wykutym w skale” – Marka 15:46.

 

„I złożył je w grobie wykutym w skale, gdzie jeszcze nikt nie był pochowany / składany do grobu(G2290)” – Łukasza 23:53.

3. Pogrzeb Szczepana:

„A pobożni mężowie pochowali / składali do grobu(G2290) Szczepana i opłakiwali go bardzo” – Dzieje 8:2.

4. Pogrzeb Ananiasza:

„A młodsi wstali, owili go i wyniósłszy, pochowali / składali do grobu (G2290)” – Dzieje 5:6.

Wnioski:

• W Nowym Testamencie/w Nowym Przymierzu, nie ma ani jednego przypadku, aby święty Boga został spalony po śmierci.
  Ogień nie służy w do pogrzebu, lecz do sądu.
• Każdy prawdziwy uczeń Boga jest pochowany – nie spalony.
  Dotyczy to Jana Chrzciciela/Zanurzyciela, Szczepana, a opisowo także pogrzebu Ananiasza i Safiry – Dzieje 5:10.
• Najważniejszy pochówek to pochówek Pana Jeszu – w grobie skalnym, w płótnach, z wonnościami.
  Nowe Przymierze podkreśla godność pogrzebu Mesjasza.
• Słowo „pochować” w NT θάπτω (G2290) oznacza: „złożyć ciało do grobu”.
  Nie istnieje inne słowo, które sugerowałoby spalanie zmarłych jako pobożną praktykę.

Pochówek proroków w Starym Testamencie/w Starym Przymierzu

1. Abraham – pochówek w jaskini Makpela:

„Pochowali go w jaskini pola Makpela, naprzeciw Mamre, w ziemi Kanaan” – Rodzaju 25:9–10.

Jak pochowano: złożony w jaskini skalnej, będącej rodzinnym grobowcem.
W czym: w grocie/jaskini Makpela, na wykupionym polu.
Kto chował: jego synowie Izaak i Izmael.

2. Sara – pochowana w tej samej jaskini:

„I po tym Abraham pochował Sarę, swoją żonę, w jaskini pola Makpela, naprzeciw Mamre, w ziemi Kanaan” – Rodzaju 23:19.

Jak pochowano: z wielką czcią, jako pierwszą w nowym grobowcu rodzinnym.
W czym: w jaskini grobowej Makpela.
Kto chował: Abraham.

3. Izaak – pochowany przy swojej rodzinie:

„I umarł Izaak… i pochowali go jego synowie Ezaw i Jakub” – Rodzaju 35:29.

Jak pochowano: razem z ojcami.
W czym: w rodzinnym grobowcu.
Kto chował: Ezaw i Jakub.

4. Jakub (Izrael) – balsamowany, pochowany w jaskini Makpela:

„I zanieśli go jego synowie do ziemi Kanaan, i pochowali go w jaskini pola Makpela, które Abraham kupił na grób” – Rodzaju 50:13.

Jak pochowano: uprzednio zabalsamowany w Egipcie, żałoba i uroczysty orszak.
W czym: w jaskini Makpela, w rodzinnym grobowcu.
Kto chował: jego synowie, przy udziale dostojników egipskich.

5. Józef – pochowany w Sychem:

„Kości Józefa, które synowie Izraela przywieźli z Egiptu, pochowali w Sychem, na części pola, które Jakub kupił od synów Hamora” – Jozuego 24:32.

Jak pochowano: po latach noszenia jego kości przez pustynię, wypełniono przysięgę daną Józefowi.
W czym: na dziedzicznym polu w Sychem, zapewne w rodzinnym grobowcu / pieczarze.
Kto chował: synowie Izraela.

6. Mojżesz – pochowany przez Boga, w dolinie:

„I pogrzebał go w dolinie w ziemi Moabu, naprzeciw Bet-Peor; i nikt nie poznał aż do dziś dnia jego grobu… Izraelici opłakiwali Mojżesza na stepach Moabu przez trzydzieści dni. Potem skończyły się dni żałoby po Mojżeszu” – Powtórzonego Prawa 34:6 i 8.

Jak pochowano: w sposób wyjątkowy, bez ludzkiego udziału; miejsce grobu pozostaje nieznane.
W czym: w nieokreślonym grobie w dolinie.
Kto chował: sam JHWH.

7. Aaron – pochowany na górze Hor:

„I umarł tam Aaron na szczycie góry, i Mojżesz oraz Eleazar zdjęli z niego szaty… i pochowano go tam” – Liczb 20:28.

Jak pochowano: na szczycie góry, w miejscu odosobnienia, z przekazaniem szat kapłańskich Eleazarowi.
W czym: w grobie na górze Hor, prawdopodobnie w jaskini skalnej.
Kto chował: Mojżesz i Eleazar.

8. Samuel – pochowany w swoim domu w Rama:

„I umarł Samuel, i zgromadził się cały Izrael, i opłakiwali go, i pochowali go w jego domu w Rama” – 1 Samuela 25:1.

Jak pochowano: z wielką żałobą całego Izraela; pogrzeb proroka, sędziego i duchowego lidera.
W czym: w jego domu/posiadłości w Rama – prawdopodobnie w rodzinnym grobowcu skalnym.
Kto chował: cały Izrael.

9. Dawid – pochowany w mieście Dawida:

„I spoczął Dawid ze swymi ojcami i został pochowany w mieście Dawida” – 1 Królów 2:10.

Jak pochowano: jako króla, wśród przodków, z pełnymi honorami królewskimi.
W czym: w królewskich grobowcach w mieście Dawida (Jerozolima).
Kto chował: jego syn Salomon i słudzy królewscy.

10. Salomon – pochowany w grobowcach królów:

„I spoczął Salomon ze swymi ojcami i został pochowany w mieście Dawida, swego ojca” – 1 Królów 11:43.

Jak pochowano: jako następca Dawida, w tej samej królewskiej nekropolii.
W czym: w grobowcu w mieście Dawida.
Kto chował: królewscy urzędnicy i jego następca.

11. Elizeusz – pochowany w grobie, którego kości pozostały:

„I umarł Elizeusz, i pochowano go. A gdy następnego roku Moabici weszli do kraju…” – 2 Królów 13:20.

Jak pochowano: jako uznanego proroka; jego grób był znany i dostępny.
W czym: w grobie skalnym, do którego później wrzucono ciało zmarłego, dotykającego jego kości.
Kto chował: lud Izraela.

12. Ezechiasz – pochowany z wielką czcią w grobach synów Dawida:

„I pochowano go na wzniesieniu grobów synów Dawida, i oddał mu cześć cały Juda i mieszkańcy Jerozolimy” – 2 Kronik 32:33.

Jak pochowano: z najwyższym szacunkiem, uznany za jednego z najpobożniejszych królów.
W czym: na wzniesieniu, w honorowym miejscu królewskiej nekropolii.
Kto chował: jego syn Manasses oraz cały Juda i mieszkańcy Jerozolimy.

Wnioski z pochówków proroków i patriarchów

• Wszyscy słudzy Boga są chowani, nie paleni. Pochówek jest normą – we wszystkich przypadkach mamy grób, jaskinię, pole dziedziczne, miasto Dawida. Kremacja nie pojawia się ani razu jako sposób pożegnania wiernych.
• Pochówek jest aktem czci i wiary. Prorocy są chowani w miejscach szczególnych: jaskinia Makpela, góra Hor, miasto Dawida, wzniesienie grobów synów Dawida. Grób jest miejscem pamięci, nie pogardy.
• Grobowce są rodzinne i dziedziczne. Abraham kupuje pole i jaskinię na grób rodziny; Jakub i Józef są chowani w miejscach dziedzicznych. 
• Mojżesz jest wyjątkiem – pochowany przez Boga. Tylko Mojżesz ma pochówek bez udziału ludzi i bez znanego miejsca grobu. To pokazuje jego wyjątkową rolę oraz fakt, że Bóg nie chciał, aby jego ciało/grób stał się przedmiotem kultu.
• Żałoba nad prorokami jest powszechna i publiczna. Przy Samuelu płacze cały Izrael, przy Ezechiaszu oddają mu cześć wszyscy mieszkańcy Jerozolimy. Pochówek świętych jest wydarzeniem wspólnotowym, nie prywatnym epizodem.

Kto jest palony w Biblii?

1. Achan i jego rodzina – spalenie po ukamienowaniu:

„Ukamienował go cały Izrael kamieniami, i spalili ich ogniem po ukamienowaniu” – Jozuego 7:25.

Achan i jego rodzina zostali najpierw ukamienowani, a potem spaleni ogniem jako znak sądu za przywłaszczenie rzeczy przeklętych.

2. Córka kapłana – nakaz spalenia za nierząd:

„Córka kapłana, jeśli się splami nierządem, hańbi swego ojca – zostanie spalona ogniem” – Kapłańska 21:9.

Prawo nakazuje spalenie córki kapłana, jeśli hańbi świętość kapłaństwa – to najwyższy wymiar kary.

3. Miasto odstępców – całkowite spalenie:

„Spalisz miasto ogniem, całkowicie, jako całopalenie JHWH, Bogu twemu; pozostanie ruiną na wieki, nie będzie odbudowane” – Powtórzonego Prawa 13:16.

Miasto, które odciąga Izraela do innych bogów, ma być całkowicie zniszczone ogniem.

4. Nadab i Abihu – synowie Arona spaleni ogniem od JHWH:

„Wyszedł ogień od JHWH i spalił ich, i umarli przed JHWH” – Kapłańska 10:2.

Składają „obcy ogień”, którego Bóg nie nakazał – odpowiedzią jest ogień, który ich pochłania.

5. Sodoma i Gomora – miasta spalone siarką i ogniem:

„JHWH spuścił na Sodomę i Gomorę siarkę i ogień od JHWH z Niebios” – Rodzaju 19:24.

Całe miasta wraz z mieszkańcami zostają zniszczone ogniem.

6. Dzieci palone dla molocha – zbrodnia Izraela:

„Zbudowali wyżyny Tofet w dolinie syna Hinnoma, aby palić w ogniu swoich synów i swoje córki, czego nie nakazałem ani nie przyszło mi na myśl” – Jeremiasza 7:31.

Lud poświęca własne dzieci, spalając je w ofierze dla molocha.

7. Żołnierze wysłani przeciw Eliaszowi – spalenie ogniem z nieba:

„Ogień Boży spadł z nieba i spalił jego i pięćdziesięciu jego” – 2 Królów 1:12.

Dwie kolejne pięćdziesiątki żołnierzy, wysłanych z pychą, są spalone ogniem z nieba za bunt wobec Boga.

8. Moab i kości króla Edomu:

„Tak mówi JHWH: Z powodu trzech występków Moabu, a nawet czterech, nie odwrócę kary, ponieważ spalił na wapno kości króla Edomu” – Amosa 2:1.
„Ześlę ogień na Moab, i pożre pałace…” – Amosa 2:2.

Moab pali kości króla Edomu jako akt hańby; w odpowiedzi Bóg zapowiada ogień sądu na Moab.

9. Bezbożni w dniu JHWH – spaleni jak słoma:

„Oto nadchodzi dzień, płonący jak piec; wszyscy pyszni i wszyscy czyniący zło będą jak słoma, a nadchodzący dzień spali ich, mówi JHWH Zastępów” – Malachiasza 4:1.

Proroczy obraz końcowego sądu – niegodziwi są spaleni jak ściernisko; nie jest to pochówek, ale całkowite unicestwienie.

10. Ogień Gehenny – obraz spalenia potępionych:

„Lepiej jest dla ciebie ułomnym wejść do życia, niż z dwiema rękami pójść do Gehenny, w ogień nieugaszony, gdzie ich robak nie umiera i ogień nie gaśnie” – Marka 9:43–48 (por. Izajasza 66:24).

Gehenna to jezioro ognia, czyli druga śmierć.

11. Bestia i fałszywy prorok – wrzuceni do jeziora ognia:

„Bestia została pojmana, a z nią fałszywy prorok (…). Zostali obaj wrzuceni żywcem do jeziora ognia, płonącego siarką” – Objawienie 19:20.

Ostateczny wyrok na systemie antychrysta – wrzuceni do jeziora ognia.

12. Diabeł – ostatecznie wrzucony do jeziora ognia:

„A diabeł, który ich zwodził, został wrzucony do jeziora ognia i siarki, gdzie jest bestia i fałszywy prorok, i będą dręczeni dniem i nocą na wieki wieków” – Objawienie 20:10.

Końcowy sąd nad szatanem – jego miejscem jest jezioro ognia.

13. Ludzie nie zapisani w księdze życia:

„A jeśli ktoś nie został znaleziony zapisany w księdze życia, został wrzucony do jeziora ognia” – Objawienie 20:15.

Wszyscy, którzy nie należą do Boga, kończą nie w grobie, ale w ogniu.

Podsumowanie tematu

• W Biblii świętych zawsze się chowa, nie pali. Każda wierna osoba – od Abrahama po Szczepana – ma normalny pogrzeb w grobie.
• Spalenie w Biblii oznacza sąd i karę. Ogień dotyka buntowników, niegodziwych i wrogów Boga.
• Grób i ogień to dwie zupełnie różne drogi. Grób oznacza szacunek i nadzieję życia, ogień – zniszczenie i potępienie.
• Pan Jeszu jest pochowany w grobie.
• Kremacja, spalanie jest znakiem sądu, brakiem szacunku wobec zmarłego.

Artykuł Jaki wybrać Pogrzeb? Palić ciało czy chować w grobie? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Te pieniądze im nic nie pomogą…

Bóg obiecuje życie bez śmierci w pięknym miejscu i w całkowitym szczęściu. Ta obietnica jest skierowana do każdego człowieka. Nie można długowieczności kupić. Nie można szczęścia kupić, ani nawet zdrowia. Można wypracować to wszystko, szlifując własny charakter, własną wiarę, własną pracowitość.

Każdy z nas może skorzystać z tej wspaniałej i darmowej propozycji, jaką daje Bóg.

Warunkiem jest dążyć do prawdy biblijnej i wytrwać w tej prawdzie.

Chrystus w przypowieści o siewcy, przekazuje nam ważne informacje. Uczy nas, jak nie odpaść od wiary, co robić, aby pięknie żyć i osiągnąć nagrodę zbawienia.

Zobaczmy te wersety.

Zasiane przy drodze

„Każdy, kto słucha/poznaje słowo/naukę o Królestwie,
ale nie rozumie/nie pojmuje/nie ogarnia (nauki),
wtedy przychodzi zły/przeciwnik/szatan
i porywa/wyrywa/kradnie/usuwa to, co było zasiane/zaszczepione w jego sercu/wnętrzu/świadomości.
To jest (człowiek), u którego zasiano przy drodze/blisko drogi” – Mateusza 13:19.

 

„A te przy drodze są tymi, którzy słuchają, potem przychodzi diabeł i zabiera słowo z ich serca, aby nie uwierzyli i nie zostali zbawieni” — Łukasza 8:12.

Jak możemy szerzej omówić ludzi z tego wersetu?

Poznali prawdziwą wiarę, ktoś im głosił nauki o Królestwie Bożym, o życiu wiecznym, o dobrobycie, o miejscu, gdzie w przyszłości będą żyli ludzie pod rządami Chrystusa, o prawdziwym imieniu Jeszu.

Posłuchali, pokiwali głową, coś do nich dotarło. Jednak nie zrozumieli, może nie chcieli zrozumieć, była to dla nich zbyt fikcyjna wizja przyszłego życia. Przyszedł szatan i zabrał im to, co zostało im przekazane.

Ci ludzie okazali się bardzo słabi duchowo. Nie przywiązują wagi do wiary w Boga. Liczy się dla nich tylko obecne życie. Dlatego tak łatwo szatan im tę wiedzę biblijną, zastąpił inną:

„Idź do tego ludu i powiedz: słuchać będziecie, a nie zrozumiecie; i patrzeć będziecie, a nie zobaczycie.
Albowiem stwardniało serce tego ludu, uszami ciężko słyszą, oczy swe zamknęli, aby nie widzieli i nie słyszeli, i nie zrozumieli sercem” – Dzieje Apostolskie 28:26–27.

 

„A jeśli nawet nasza ewangelia jest zakryta, to jest zakryta dla tych, którzy giną,
w których bóg tego świata zaślepił umysły niewierzących, aby nie świeciło im światło ewangelii chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga” – 2 Koryntian 4:3–4.

Zasiane na skale

„To, co zostało zasiane na grunt skalisty,
(oznacza człowieka), który słucha słowo/naukę
i zaraz z radością/entuzjazmem/zadowoleniem je przyjmuje.

Ale nie ma w sobie korzenia/trwałości — jest chwiejny/zmienny/ jego wiara jest płytka,
gdy tylko przyjdzie ucisk/próba/trudność lub prześladowanie z powodu tego słowa/nauki,
zaraz się gorszy/upada/rezygnuje” – Mateusza 13:20-21.

W tych wersetach mamy opis osób, które dowiadują się o przyszłym życiu, o Królestwie Boga, o kłamstwach wielu religii, o prawdziwym imieniu Chrystusa.

I co robią?

Cieszą się, radują się, z zadowoleniem przyjmują te nauki, tę wiedzę. Dostały dar wiary, dar zrozumienia prawdy. I to im daje olbrzymią radość. Są dumni z tego, że mogli poznać prawdę.

Następnie dzielą się tą wiedzą, tą nauką z rodziną, ze znajomymi. I tu zaczynają się poważne problemy. Rodzina, znajomi nie rozumieją prawdy, nie dostali daru wiary, mają zamknięte umysły, są „zaślepieni przez szatana”. Zaczyna się krytyka, kłótnie, a może wyrzucenie z domu za zmianę wiary.

W takiej sytuacji, te nowo zaznajomione osoby z prawdą biblijną… rezygnują z niej. Nie chcą walczyć, szybko dały się zastraszyć, ich wiara jest płytka, upadają. Wracają do starych kłamstw, do starej tradycji, zakładają więzy szatana. Robią to dlatego, aby mieć spokój, aby nie było kłótni…

Ale ten spokój jest chwilowy. Założenie kajdan szatana, to poddanie się jego woli, to odrzucenie Boga. Taka osoba nie może być szczęśliwa.

„Niech prosi z wiarą, bez powątpiewania; kto bowiem wątpi, podobny jest do fali morskiej miotanej przez wiatr i rzucanej to tu, to tam.
Taki człowiek niech nie myśli, że coś od Pana otrzyma — człowiek o rozdwojonej duszy, niestały we wszystkich swoich drogach” – Jakuba 1:6–8.

Zasiane między chwasty

„Ziarno, które padło między ciernie/chwasty,
oznacza tych, którzy słuchają/przyjmują/rozumieją Słowo,
lecz idąc przez życie/z czasem,
zostają zduszeni/stłumieni/zagłuszeni przez:
– troski / zmartwienia / niepokoje / codzienne problemy,
– bogactwa / chęć posiadania / pogoń za pieniędzmi,
– rozkosze / przyjemności / komfort życia.
I dlatego nie wydają owocu / nie dojrzewają / nie przynoszą plonu” – Łukasza 8:14.

Tutaj mamy osoby, które poznały prawdę biblijną, rozumieją Słowo Boże, dostały dar wiary, mogły nawet zanurzyć się w prawdziwe imię Chrystusa i latami służyć prawdziwemu Bogu. Ale straciły czujność…

Być może zawitała u nich pycha i poczuły się zbyt mocne, zbyt ważne. W każdym razie, zlekceważyły porady Chrystusa, zatraciły samokontrolę i uległy pułapkom szatana.

Jedni poszli w stres, w strach, w nieumiejętność rozwiązywania problemów. Inni w sprawy zawodowe, długo pracują, spłacają wysokie raty kredytowe, planują coraz większe wydatki, kupują gadżety, drogie zachcianki.

To wszystko powoduje odejście od Boga. Nie myślą już o pięknych i mądrych wersetach biblijnych, zapominają o ważnych naukach Chrystusa, odchodzą od przykazań Bożych, nie uczestniczą w spotkaniach biblijnych, które dają siłę, korygują…

W konsekwencji nie przynoszą plonów, nie wydają owoców… Ich zbawienie wisi na włosku… Muszą szybko powrócić do dawnych nawyków z początku poznawania prawdy biblijnej.

„Nie miłujcie świata ani tych rzeczy, które są na świecie.
Jeśli kto miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca.
Bo wszystko, co jest na świecie – pożądliwość ciała, pożądliwość oczu i pycha życia – nie jest z Ojca, ale ze świata.
A świat przemija wraz z pożądliwością swoją, lecz kto czyni wolę Boga, trwa na wieki” – 1 Jana 2:15–17.

 

„A ci, którzy chcą się bogacić, wpadają w pokuszenie i sidła, i w liczne głupie i szkodliwe żądze, które pogrążają ludzi w zgubę i zatracenie.
Albowiem korzeniem wszelkiego zła jest miłość pieniędzy; za nimi uganiając się niektórzy zboczyli z drogi wiary i siebie samych przeszyli licznymi boleściami” – 1 Tymoteusza 6:9–10.

Zasiane na dobrą ziemię

„A to ziarno, które padło na dobrą / żyzną / podatną ziemię,
oznacza tych, którzy mają serce dobre / szczere / otwarte / czyste,
i szlachetne / prawe / uczciwe / pełne prostoty,
którzy słuchają / przyjmują / wsłuchują się w Słowo,
zatrzymują / zachowują / pielęgnują je w sobie,
i wydają owoc / przynoszą plon
w wytrwałości / cierpliwości / stałości / w konsekwencji” – Łukasza 8:15.

I to jest przykład osób, które powinniśmy naśladować. Trwają w prawdziwej wierze. Są czujni, nie ulegają fałszywym prorokom internetowym. Zachowują nauki Chrystusa, dbają o prawdziwe imię Chrystusa zgodnie z wezwaniem: „by walczyć dla wiary raz przekazanej świętym” – Judy 1:3.

Nie liczą się dla nich pieniądze, bogactwo, materializm. Prezentują wysoki poziom wiary, są dojrzali duchowo. Mają umiejętność rozpoznawania pułapek, działania szatanów, dlatego tak trudno ich zwieść, omamić, oszukać.

Kochają Boga, kochają ludzi, kochają prawdę…

„Lecz w Prawie PANA ma upodobanie, i nad Jego Prawem rozmyśla dniem i nocą.
Będzie jak drzewo zasadzone nad strumieniami wód, które wydaje swój owoc w swoim czasie, a liść jego nie więdnie, i wszystko, co czyni, pomyślnie się udaje” – Psalm 1:2–3.

 

„Potrzebujecie wytrwałości, aby gdy wykonacie wolę Bożą, otrzymać to, co obiecane” – Hebrajczyków 10:36.

Artykuł Siewca sieje na cały świat… do każdego narodu… Jak go spotkać? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

„I stałem się dla Judejczyków jak Judejczyk, aby Judejczyków pozyskać; dla będących pod Prawem – jak pod Prawem, choć sam nie jestem pod Prawem, aby tych pod Prawem pozyskać” – 1 Koryntian 9:20.

Bardzo ciekawą myśl mamy w tym wersecie. 

W celu przekonania ludzi do prawdy biblijnej, Apostoł Paweł stosował odważne techniki. Wchodził w dane towarzystwo, w daną grupę ludzi i stawał się zachowaniem, słowem, jakby był nimi – zachowywał się podobnie do nich.

Judejczycy, żydzi mogli myśleć, że jest Judejczykiem, żydem, będący pod prawem, poganie czy na przykład osoby wyznające Prawo Mojżeszowe, mogły myśleć, że Paweł też wyznaje Prawo Mojżeszowe. Chociaż sam Paweł przekonywał innych, że już Prawo Mojżeszowe nie obowiązuje:

„Albowiem Chrystus jest końcem/zakończeniem Prawa dla sprawiedliwości każdego wierzącego” – Rzymian 10:4.

Sposób, jaki wybrał Paweł nie jest łatwy do skopiowania dla nas. Być może dla apostoła było to naturalne zachowanie, bo przecież pielgrzymował po świecie i spotykał wiele ludzi z różnych narodów, z różnych wierzeń. Dzisiaj trudno byłoby wejść do danej religii, zachowywać się tak, jak wyznawcy tej religii po to, by przekazać im prawdy biblijne. Jest to zadanie naprawdę trudne.

Ale to jeszcze nie koniec tego, co robił apostoł:

„Dla bezprawnych/grzesznych/bezbożnych – jakbym był bezprawny/grzeszny/bezbożny, nie będąc (jednak) bezprawny/grzeszny/bezbożny Bogu, ale podległy Prawu Chrystusowemu, abym pozyskał bezprawnych/grzesznych/bezbożnych” – 1 Koryntian 9:21.

Oj mocny werset…

Ktoś mógłby oskarżyć Pawła o odejście od Chrystusa, kiedy widziałby go w towarzystwie bezbożnych, grzesznych ludzi. Wielu zdziwiłoby się myśląc, co on tam robi, dlaczego przebywa z tymi złymi ludźmi, pewnie sam się stoczył, odszedł od Boga. Niektórzy mogli myśleć, że Paweł też zaczął grzeszyć.

Lubimy wyrokować, oceniać powierzchownie innych, nie znając całej prawdy. Tak wielu zapewne mogło oceniać Pawła.

Jednak przekaz Pawła jest bardzo jasny: jestem z nimi, ale nie kopiuje ich wierzeń, poglądów, zachowań, nie grzeszę, bo jestem sługą Chrystusa.

Sam Paweł w liście pisze:

„Nie dajcie się zwodzić: złe towarzystwo psuje dobre obyczaje” – 1 Koryntian 15:33.

Znamy te powiedzenia: wpadł w złe towarzystwo, dlatego się stoczył, kto z kim przestaje, takim się staje. Ten werset przestrzega nas przed przyjmowaniem złych nauk, złego zachowania. Werset mówi: uważaj na złych ludzi, bo mogą cię zepsuć.

Lubimy ulegać innym… bo super przeklina, bo fajnie opowiada, bo ma posłuch, bo jest szefem, bo fajnie wygląda, bo jest bogaty:

https://jesu.pl/jaki-duch-go-prowadzi-jak-rozpoznawac-klamcow

Apostoł Paweł okazał się bardzo silną osobą. Pomimo że przebywał w różnym towarzystwie, stawał się niby tacy jak oni, to jednak nie zgrzeszył. Mógł udawać pewne zachowania, szanować tych ludzi, ale nie kopiował ich złego zachowania/fałszywych wierzeń/nieprawdziwych poglądów.

I to jest ta sztuka bycia sługą Chrystusa…

„Stałem się słaby/chory/ubogi dla słabych/chorych/ubogich, abym słabych/chorych/ubogich pozyskał; dla wszystkich stałem się wszystkim, abym w jakiś sposób niektórych zbawił/uratował” – 1 Koryntian 9:22.

Kolejne wersety, które przedstawiają duże poświęcenie w przekazywaniu prawdy:

„Tak bardzo was umiłowaliśmy/pokochaliśmy/obdarzyliśmy czułością, że byliśmy gotowi udzielić wam nie tylko Ewangelii/Nowiny/Poselstwa Boga, ale i własnych dusz/życia/istnienia, ponieważ staliście się nam umiłowani/kochani/drodzy” – 1 Tesaloniczan 2:8.

 

„My zaś, mocni/silni/trwali, powinniśmy dźwigać/nosić/podtrzymywać – słabości/bezsilności/niemocy – bezsilnych/słabych/kruchych, a nie podobać się/zadowalać się/dbać o samych siebie. Każdy z nas niech podoba się/zadowala/przychyla się bliźniemu/sąsiadowi/bratu ku dobru/pożytkowi/korzyści, ku zbudowaniu/umocnieniu/podnoszeniu” – Rzymian 15:1–2.

 

„Proszę/błagam/zachęcam was, bracia, bądźcie/stańcie się/postępujcie jak ja, ponieważ i ja stałem się/uczyniłem się/upodobniłem się jak wy” – Galatów 4:12.

 

„Niech każdy patrzy/spogląda/zwraca uwagę nie tylko na swoje/sprawy osobiste/interesy, ale i na to, co cudze/na sprawy innych/braci. To bowiem myślenie/usposobienie/nastawienie niech będzie w was, które też było w Chrystusie Jeszu” – Filipian 2:4–5.

Artykuł Niezwykła Metoda Pawła: „dla Żydów jak Żyd, dla pogan jak poganin” pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Tutaj jest część pierwsza: https://jesu.pl/podstawy-wiary-czy-wierzysz-w-to-czesc-1

5 – Imię Chrystusa

Mamy przykazanie wiary w prawidłowe imię Chrystusa:

„Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jeszu Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał” – 1 Jana 3:23 (Tysiąclatka).

 

„A o cokolwiek prosić będziecie w imię Moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię Moje, Ja to spełnię. Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać Moje przykazania” – Jana 14:13-15.

W taki sposób zapisano imię Chrystusa w Grece:

„I powiedział zwiastun jej: nie bój się Mariam, znalazłaś bowiem łaskę u Boga, oto poczniesz w łonie i urodzisz Syna i dasz Mu imię: Jesu-n” – Łukasza 1:31.

W imieniu Chrystusa mamy zbawienie, życie wieczne:

„I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia(liczba pojedyncza), w którym moglibyśmy być zbawieni” – Dzieje Apostolskie 4:12 (Tysiąclatka).

 

„Te zaś zapisano, abyście wierzyli, że Jeszu jest Chrystusem, Synem Bożym, i abyście wierząc, życie mieli w imię Jego” – Jan 20:31.

Pisma informują nas, że zbawienie, życie wieczne, mamy w Postaci Chrystusa, w Jego naukach, ale również w prawidłowym imieniu danym przez Boga Ojca.

Czy imię Chrystusa jest ważne?

Imię Chrystusowi nadał Bóg. Dlatego nie zmieniajmy prawidłowego imienia, ponieważ możemy wtedy pokazywać pogardę Bogu Ojcu:

„Dlatego też Bóg wielce Go wywyższył i obdarzył Go imieniem, które jest ponad wszelkie imię,
aby na imię Jeszu zginało się wszelkie kolano tych, którzy są na niebie, na ziemi i pod ziemią,
i aby wszelki język wyznał, że Jeszu Chrystus jest Panem, ku chwale Boga Ojca” – Filipian 2:9-11.

 

„Wszystkim tym jednak, którzy Go przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi Bożymi — tym, którzy wierzą w imię Jego” – Ewangelia Jana 1:12.

 

„A o cokolwiek prosić będziecie w imię Moje, to uczynię, aby Ojciec był uwielbiony w Synu.
Jeśli o co prosić będziecie w imię Moje, Ja to spełnię” – Ewangelia Jana 14:13-14.

Kiedy litera „s” w „Iesu” została zastąpiona literą „z” w „Jezu”?

„W języku polskim, ta zmiana nastąpiła najprawdopodobniej w średniowieczu lub wczesnym renesansie (około XV–XVI wieku), kiedy:

• zaczęto spolszczać imiona biblijne z łaciny,
• litera „J” zyskała swoje dzisiejsze brzmienie (spółgłoskowe, jak w „jeden”),
• a końcówka „-sus” została spolszczona do „-zus” – źródło internet.

„Święto Najświętszego Imienia Jezus, ustanowione w roku 1721, w nowym kalendarzu rzymskim zostało uwzględnione jako wspomnienie w dniu 3 stycznia. Do rozpowszechnienia kultu Imienia Jezus przyczynił się w XV w. zakon franciszkański, a papież Innocenty XIII w XVIII w. rozszerzył święto na Kościół powszechny” – źródło: https://radioniepokalanow.pl/3-stycznia-wspomnienie-najswietszego-imienia-jezus-czyli-imieniny-pana-jezusa.

Niektóre źródła twierdzą, że zmiana imienia następowała od IV wieku.

Szach-mat dla imienia – jezus

Imienia jezus nie znali apostołowie. To imię powstało w kolejnych wiekach i tłumacze danej religii, wpisali je do przekładów biblijnych.

To jest szach-mat dla zwolenników jezusa, ponieważ mamy walczyć o wiarę raz przekazaną świętym, a apostołowie nie znali tego imienia jezus:

„Ukochani! Podejmując wszelkie staranie, aby pisać wam o naszym wspólnym zbawieniu, miałem potrzebę wezwać was do podjęcia poważnej walki o raz na zawsze przekazaną świętym wiarę” – Judy 1:3.

 

„A Bóg, który jest źródłem cierpliwości i pociechy, niech sprawi, abyście byli jednomyślni między sobą na wzór Jeszu Chrystusa,
abyście jednomyślnie, jednymi ustami wielbili Boga i Ojca Pana naszego, Jeszu Chrystusa.
Dlatego przygarniajcie jedni drugich, jak i Chrystus przygarnął nas – ku chwale Boga” – Rzymian 15:1-7.

Na czym polega szach-mat?

Chrystus przekazał nauki, zasady wiary, prawa apostołom, jak informuje nas Pismo: „raz na zawsze przekazaną świętym wiarę”. Po śmierci apostołów, nikt nie ma prawa zmieniać tych nauk, ani przykazań, również nie może nic do nich dodać.

Judy 1:3 informuje nas, że zasady wiary zostały raz na zawsze przekazane apostołom. Z tego wynika, że imię Chrystusa, również zostało przekazane apostołom. Skoro, nie mamy imienia „jezus” w Nowym Testamencie, w języku greckim. Skoro to imię powstało w kolejnych wiekach po śmierci apostołów, to znaczy, że Chrystus NIE nazywał się – jezus. Nikt w tamtych czasach nie znał jezusa.

6 – Jak sprawdzić prawidłowe imię Chrystusa?

Skoro również, jak informuje nas Pismo w imieniu Chrystusa jest zbawienie, życie wieczne, odpuszczanie grzechów, to sprawdzenie prawidłowego imienia powinno być szybkie i proste. Nawet małe dziecko, które umie czytać i pisać, powinno same to zrobić.

Czy tak jest rzeczywiście? Sprawdźmy.

Co należy zrobić?

1 Krok – uwierzyć, że Chrystus, jak i Jego imię jest ważne. Imię stanowi część Postaci Chrystusa. Zostało dane przez Boga Ojca.

Do tego potrzebujemy daru wiary:

„Jeden bowiem otrzymuje przez Ducha mowę/słowo mądrości, drugi przez tego samego Ducha mowę/słowo wiedzy/poznania,
inny wiarę w tym samym Duchu, inny dar uzdrowień/uleczeń w tym samym Duchu.
Jeszcze inny dar czynienia cudów, inny dar proroctwa, inny dar rozróżniania duchów, inny różne rodzaje języków, inny wreszcie dar wykładania języków” – 1 Koryntian 12:8-10.

 

„Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę, i to nie jest z was, jest to dar Boga” – Efezjan 2:8.

 

„Mówię bowiem przez łaskę daną mi, każdemu, kto jest wśród was, aby nie myślał o sobie więcej, niż trzeba myśleć, ale myślał rozsądnie, zgodnie z miarą wiary, którą Bóg każdemu przydzielił” – Rzymian 12:3.

Okazuje się, że dar wiary rozdaje Duch święty. To czy wierzysz w Chrystusa, w Jego prawidłowe imię, zależy od Ducha świętego. To On rozdaje dar wiary.

2 Krok – sprawdzić imię w Pismach:

foto źródło: https://vocatio.com.pl/pl/p/Grecko-polski-Nowy-Testament/589

Powyżej zrobiłem foto z Nowego Testamentu katolickiego. Jest to tzw. przekład interlinearny, gdzie jest język grecki, w którym jako ostatnim języku, Bóg zapisał imię Chrystusa, a pod spodem jest język polski. Nie wiadomo dlaczego imię Jesu, katolicy przetłumaczyli na: „jezus”. Takiego imienia nie znali apostołowie. Imię „jezus” powstało wieki po apostołach.

Tutaj możesz to sprawdzić. Biblie interlinearne są płatne i darmowe. Oto przykłady darmowych:

• http://biblia.oblubienica.eu
• http://bibliaapologety.com/#WLC
• https://biblehub.com/interlinear/genesis/1-1.htm

Sprawdź proszę ten artykuł: https://jesu.pl/ktora-biblia-jest-prawdziwa-jak-badac-pisma

W przypadku, gdy chcesz dokładnie sprawdzić imię Chrystusa, to zapraszam tutaj:

https://jesu.pl/juz-nie-masz-wyjscia-szach-mat-dla-ludzkosci

https://jesu.pl/category/chrystus-imie-bog

Wersety o imieniu

Przedstawiam kolejne wersety, które mówią, że wiara w Chrystusa, w Jego nauki, jak również w prawidłowe imię jest bardzo ważna:

Wiara w imię Chrystusa:

„Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jeszu Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał” – 1 Jana 3:23 (Tysiąclatka).

 

„I przez wiarę w Jego imię temu człowiekowi, którego widzicie i którego znacie, imię to przywróciło siły. Wiara [wzbudzona] przez niego dała mu tę pełnię sił, którą wszyscy widzicie” – Dzieje 3:16 (Tysiąclatka).

Odpuszczanie grzechów w imię Chrystusa:

„Piszę wam, dzieci, gdyż odpuszczone są wam grzechy dla imienia Jego” – 1 Jana 2:12.

 

„O nim to świadczą wszyscy prorocy, iż każdy, kto w Niego wierzy, dostąpi odpuszczenia grzechów(błędów) przez imię Jego” – Dzieje 10:43.

Zbawienie w imię Chrystusa:

„I nie ma w żadnym innym zbawienia, gdyż nie dano ludziom pod niebem żadnego innego imienia(liczba pojedyncza), w którym moglibyśmy być zbawieni” – Dzieje Apostolskie 4:12 (Tysiąclatka).

 

„Każdy bowiem, kto wzywa imienia Pańskiego, zbawiony będzie” – Rzymian 10:13.

Prosić w imię Chrystusa:

„Nie wy Mnie wybraliście, ale Ja was wybrałem i przeznaczyłem was, abyście szli i owoc wydawali i aby owoc wasz był trwały, by to, o cokolwiek byście prosili Ojca w imieniu Moim, dał wam” – Jana 15:16.

 

„A o cokolwiek prosić będziecie w imię Moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu. O cokolwiek prosić Mnie będziecie w imię Moje, Ja to spełnię. Jeżeli Mnie miłujecie, będziecie zachowywać Moje przykazania” – Jana 14:13-15.

Zwiastowanie dobrej Nowiny o imieniu i zanurzenie:

„Kiedy jednak uwierzyli Filipowi, który zwiastował dobrą nowinę o Królestwie Bożym i o imieniu Jeszu Chrystusa, dawali się zanurzyć, zarówno mężczyźni, jak i niewiasty” – Dzieje 8:12 (Jeszu.org).

 

„A gdy to usłyszeli, zostali zanurzeni w imię Pana Jeszu” – Dzieje 19:5.

65 wersetów o imieniu Chrystusa

Zapraszam do 65 wersetów o imieniu Chrystusa. Pokazują, jak ważny jest to temat:

https://jesu.pl/65-wersetow-o-imieniu-chrystusa

Artykuł Podstawy wiary. Czy wierzysz w imię Chrystusa? – część 2 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Przykazanie miłości jest najważniejszym prawem wiary. Będziesz miłował Boga i będziesz miłował bliźniego jest podstawą wiary każdej osoby.

Apostoł Piotr przedstawia nam kolejne ważne zasady. Jeżeli będziemy je codziennie stosować, to jak pisze Pismo: nigdy nie upadniemy. Upadki duchowe z własnej głupoty są trudne. Wpływają na słabość ducha i na nasze zdrowie. Może stać się tak, że z kolejnego upadku nie podniesiemy się. Wrócimy do starych wierzeń, do nauczycieli, którzy przedstawiają fałszywe nauki. Dlatego warto przeanalizować i wdrożyć do swojego życia te zasady:

„4 – przez które zostały nam dane drogocenne i największe obietnice, abyście przez nie, stali się uczestnikami boskiej natury, uniknąwszy zepsucia, jakie jest na świecie przez żądzę/pożądanie.

5 – I właśnie dlatego, dokładając wszelkiej gorliwości/wysiłku, dodajcie do waszej wiary – cnotę/moralną doskonałość/perfekcję, a do cnoty/moralnej doskonałości/perfekcji – poznanie/wiedzę.

6 – A do poznania/wiedzy dodajcie panowanie nad sobą/samokontrolę, a do panowania nad sobą/samokontroli – wytrwałość/cierpliwość, a do wytrwałości/cierpliwości – pobożność/życie oddane Bogu/świętość.

7 – A do pobożności/życia oddanego Bogu/świętości, dodajcie miłość braterską/przyjacielską, a do miłości braterskiej miłość/agape (agape, to najwyższa forma miłości, bezwarunkowa, ofiarna, taką, jaką ma Bóg do ludzi).

8 – Bowiem te rzeczy, jeśli są u was i obfitują/pomnażają się, nie czynią was bezczynnych/leniwych/próżnych ani bezowocnych w poznaniu Pana naszego Jeszu Pomazańca.

9 – Bo kto ich nie ma, jest ślepy/niewidomy – krótkowzroczny, zapomniawszy o oczyszczeniu swoich dawnych grzechów.

10 – Dlatego, bracia, tym bardziej starajcie się/bądźcie gorliwi – uczynić pewnym/trwałym – wasze powołanie/zaproszenie/wezwanie i wybranie/wybór, bowiem czyniąc te rzeczy, nigdy się nie potkniecie/nie upadniecie. 

11- Tak więc, obficie zostanie wam zapewnione wejście do wiecznego Królestwa naszego Pana i Zbawiciela, Jeszu Pomazańca” – 2 Piotra 1:4-11.

https://jesu.pl/gwarancja-szczesliwego-zycia-nigdy-nie-upadniecie

https://jesu.pl/category/modlitwa-motywacja-uduchowienie-talenty

2 – Wiedza – poznanie

Prawidłowa wiedza biblijna, prawidłowe odczytywanie nauk Chrystusa, to jeden z elementów gwarancji wiary, jakie przedstawił apostoł Piotr. Ta wiedza ochroni nas przed fałszywymi nauczycielami, przed fałszywymi naukami. Dlatego mamy obowiązek dociekać, badać, sprawdzać nauki Chrystusa.

Każdy z nas umie pisać i czytać. O mądrość, o prawidłowe zrozumienie nauk/praw Chrystusa, prosimy Pana Boga w modlitwach.

Zauważmy jeszcze pewną różnicę w zdobywaniu wiedzy. Mamy wersety, które mówią, iż prawa mamy wypisane w sercach, umysłach. Inne wersety mówią, że to Chrystus przyniósł nam prawa, wiedzę biblijną.

Czy jest tu sprzeczność?

Wiedza wypisana w sercach:

„A poświadcza nam to także Duch Święty. Bo powiedziawszy najpierw: [16] Takie jest przymierze, które zawrę z nimi po tych dniach, mówi Pan: Włożę Moje prawa w ich serca i wypiszę je na ich umysłach; Potem dodaje: A ich grzechów i nieprawości więcej nie wspomnę” – Hebrajczyków 10:15-17 UBG.

 

„Lecz takie przymierze zawrę z domem izraelskim po tych dniach, mówi JHWH: Złożę mój zakon w ich wnętrzu i wypiszę go na ich sercu. Ja będę ich Bogiem, a oni będą Moim ludem” – Księga Jeremiasza 31:33.

Nauka dana przez Boga, Synowi:

„Wszystko przekazał Mi Mój Ojciec. Nikt nie zna Syna, tylko Ojciec, ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić” – Ewangelia Mateusza 11:27.

 

„Gdy przyjdzie Opiekun/Pocieszyciel, którego Ja wam poślę od Ojca, Duch Prawdy, który od Ojca wychodzi, ten zaświadczy o Mnie” – Jana 15:26.

Powtórzmy pytanie: czy jest tu sprzeczność?

Nie ma tu sprzeczności.

Sumienie, serce możemy skalać wypalić, jak pisze 1 Tymoteusza 4:1-2. Dlatego należy weryfikować swoje przeświadczenie, swoją wiedzę, swoje poznanie. Nauka wypisana w sercach, musi zgadzać się z nauką Chrystusową:

„Ci byli szlachetniejszego usposobienia niż owi w Tesalonice; przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali/starannie studiowali/wnikliwie analizowali(350) Pisma, czy tak się rzeczy mają” – Dzieje Apostolskie 17:11.

 

„Ukochani! Podejmując wszelkie staranie, aby pisać wam o naszym wspólnym zbawieniu, miałem potrzebę wezwać was do podjęcia poważnej walki o raz na zawsze przekazaną świętym wiarę” – Judy 1:3.

„Każdy, kto się za daleko zapędza i nie trzyma się nauki Chrystusowej, nie ma Boga” – 2 Jana 1:9.

„Ale choćbyśmy nawet my, albo anioł z nieba zwiastował wam Ewangelię odmienną od tej, którą myśmy wam zwiastowali, niech będzie przeklęty!” – Galacjan 1:8-9.

 

„Aby Bóg Pana naszego, Jeszu Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam ducha mądrości i objawienia w głębszym poznaniu Jego Samego” – Efezjan 1:17.

https://jesu.pl/czy-zycie-eonowe-jest-z-laski-czy-z-uczynkow

3 – Ojciec i Syn

Nauka o trójcy i o dwójcy nie ma podstaw biblijnych.

Gdyby trójca czy dwójca była prawdziwą nauką, czyli Ojciec i Syn to jest ta Sama Postać, to w poniższym wersecie, Chrystus by kłamał:

„A przecież w waszym Prawie jest napisane, że świadectwo dwóch ludzi jest wiarygodne. Ja świadczę Sam o Sobie i świadczy o Mnie Ojciec, który Mnie posłał. Wtedy Mu rzekli: Gdzie jest Ojciec Twój? Jeszu odpowiedział: Nie znacie ani Mnie, ani Ojca Mojego. Gdybyście Mnie znali, znalibyście też Ojca Mego” – Jana 8:17-19.

 

„…idę do Ojca, gdyż Ojciec większy jest niż Ja” – Jan 14:28.

Do kogo modlił się Syn? Do siebie? Gdyby tak było, to Syn robiłby cyrk…

Syn modli się do Ojca:

„To powiedziawszy, Jeszu podniósł oczy Swoje ku niebu i rzekł: Ojcze, nadeszła godzina; uwielbij Syna Swego, aby Syn uwielbił Ciebie” – Jana 17:1.

 

„Jeszu podniósł oczy w górę i rzekł: Ojcze, dziękuję Ci, że Mnie wysłuchałeś. Ja wiedziałem, że Mnie zawsze wysłuchujesz” – Jana 11:41-42.

A co z wersetami, które mówią, że Ojciec i Syn to jedno?

„Ja i Ojciec jedno/jedność(1520) Jesteśmy” – Jana 10:30.

„Słuchaj, Izraelu, JHWH jest naszym Bogiem – JHWH jedynym/jednym/jedność” – Powtórzonego Prawa 6:4

A czym jest jedno?

„Nie tylko za nimi proszę, ale i za tymi, którzy dzięki ich słowu będą wierzyć we Mnie;
aby wszyscy stanowili jedno/jedność(1520), jak Ty, Ojcze, we Mnie, a Ja w Tobie, aby i oni stanowili w Nas jedno/jedność(1520), aby świat uwierzył, że Ty Mnie posłałeś.
I także chwałę, którą Mi dałeś, przekazałem im, aby stanowili jedno(1520), tak jak My jedno(1520) stanowimy” – Jana 17:20-22.

 

„Wszystko to zaś sprawia jeden i ten sam Duch, rozdzielając każdemu z osobna, jak chce.
Albowiem jak ciało jest jedno, a członków ma wiele, ale wszystkie członki ciała, chociaż ich jest wiele, tworzą jedno ciało, tak i Chrystus;
bo też w jednym Duchu wszyscy zostaliśmy zanurzeni w jedno ciało czy to Judejczycy, czy Helenowie(Grecy), czy to niewolnicy, czy wolni, i wszyscy zostaliśmy napojeni jednym Duchem.
Albowiem i ciało nie jest jednym członkiem, ale wieloma” – 1 Koryntian 12:11-14 (Jeszu.org).

4 – Duch – kto ma?

Bardzo łatwo możemy  sprawdzić, czy dany nauczyciel, dana religia pochodzi od prawdziwego Boga, czy nie. Wskazówkę mamy w poniższym wersecie:

„Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie/sprawdzajcie/poddawajcie próbie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat” – 1 Jana 4:1.

 

„Po tym poznawajcie Ducha Bożego: wszelki duch, który wyznaje Jeszu Chrystusa przychodzącego w ciele, z Boga jest.
Wszelki zaś duch, który nie wyznaje Jeszu Chrystusa przychodzącego w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie” – 1 Jana 4:2-4.

Wystarczy posłuchać, poczytać, co ta osoba/religia mówi, co pisze i porównać z naukami Chrystusa. Aby to zrobić uczciwie i prawidłowo, należy samemu mieć podstawową wiedzę biblijną.

Dlatego warto badać tematy biblijne, warto sprawdzać inne osoby. Nie patrzmy tylko na to, że dana osoba mówi ładnym językiem, że pięknie mówi o miłości, o sprawiedliwości. Ogólne tematy są ciekawie przedstawione w każdej religii. Kwestia tylko dobrego mówcy.

Sprawdźmy podstawy wiary tej osoby i walczmy o nauki biblijne raz przekazane apostołom. Sprawdźmy, jakie wierzenia były za Chrystusa, za apostołów. Wtedy nie było ani trójcy, ani dwójcy, ani imienia jezus:

„Ukochani! Podejmując wszelkie staranie, aby pisać wam o naszym wspólnym zbawieniu, miałem potrzebę wezwać was do podjęcia poważnej walki o raz na zawsze przekazaną świętym wiarę” – Judy 1:3.

https://jesu.pl/jaki-duch-go-prowadzi-jak-rozpoznawac-klamcow

https://jesu.pl/category/gloszenie-jaka-biblia-nauki-chrystusa

Artykuł Podstawy wiary. Czy wierzysz w to? – część 1 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Techniki kłamstw

Techniki okłamywania są przeróżne.

Oto niektóre z nich:

• Rozpowszechnianie nieprawdziwych informacji – podawanie fałszywych danych, sensacyjnych „rewelacji” czy niesprawdzonych plotek w formie wiarygodnych wiadomości.
• Półprawdy – wybiórcze przedstawianie faktów, pomijanie niewygodnych elementów kontekstu, by zbudować przekonujący, ale w istocie niepełny obraz sytuacji.
• Wybieranie korzystnych statystyk – można selekcjonować tylko te wskaźniki czy dane, które potwierdzają kłamliwe tezy, jednocześnie ignorując fakty przeczące ich narracji.
• Brak kontekstu – przedstawianie danych w formie wyrwanej z kontekstu, co może wprowadzać w błąd, co do faktycznej skali zjawiska.
• Powtarzanie sloganów – częste stosowanie krótkich, łatwych do zapamiętania haseł, zamiast wyjaśniania złożonych kwestii.
• Przekazy dnia – ujednolicone komunikaty rozsyłane do polityków i mediów, aby wszyscy w tym samym czasie mówili to samo.
• Relatywizacja – sugerowanie, że skoro dyskutant ma również na sumieniu błędy, to obecne działania nie są niczym nagannym.
• Zamiast odpowiadać na argumenty, podważa się wiarygodność oponenta – np. wytykając jego przeszłość, życie prywatne lub rzekome powiązania.
• Odwracanie dyskusji od meritum – dzięki skupieniu się na cechach osoby (jej rzekomych wadach czy błędach z przeszłości), zaciemnia się realną treść dyskusji.
• Wykorzystywanie symboli narodowych i religijnych – podkreślanie jedności, patriotyzmu czy moralnej wyższości własnej strony.

Tych technik kłamstw i manipulacji są setki. Niektórzy specjalizują się w tym, uczą się ich na pamięć i świadomie wybierają takie techniki, które oszukają daną osobę/grupę ludzi.

Jedną z najpopularniejszych i cały czas stosowaną jest technika: „gotowania żaby”. Jest ona bardzo skuteczna. Ludzkość cały czas nabiera się na nią…

Co znaczy: „gotować żabę”?

Metoda „gotowania żaby” to technika, która przedstawia sposób, w jaki ludzie (lub społeczeństwa) mogą stać się obojętni na narastające, niekorzystne zmiany, jeśli te zmiany wprowadzane są stopniowo i niepostrzeżenie. Nazwa odnosi się do popularnego eksperymentu, w którym żaba wrzucona do wrzątku natychmiast próbuje się wydostać, lecz gdy zostaje umieszczona w chłodnej wodzie, a ta następnie jest podgrzewana powoli, nie zauważa niebezpieczeństwa i ostatecznie ginie.

Zauważmy, że celem tej techniki jest zmiana sposobu myślenia, obwarowanie osoby kłamstwami, pozbawienie jej wolnej woli.

„Gotowanie żaby” to przyzwyczajanie się do zmian, które przebiegają w małych, niemal niezauważalnych krokach. Kiedy niesprzyjające warunki – czy to w środowisku pracy, czy w życiu społecznym, czy to w wierze – wprowadzane są wolno, ludzie nie dostrzegają podstępu. Na przykład, jeżeli firma stopniowo zwiększa ilość obowiązków pracownikom, a wynagrodzenia czy wsparcia są niezmienne, to pracownicy mogą akceptować każdą nową porcję zadań, bo pojedynczo nie wydają się one przytłaczające. Dopiero po dłuższym czasie uświadamiają sobie, że są przepracowani lub wypaleni.

Innym przykładem są rządy państw, organizacje globalistów, które powoli wprowadzają niekorzystne dla ludzi przepisy, prawa, podatki. Zazwyczaj przeprowadza się takie zmiany powoli przy realizacji kolejnej techniki: „dwa kroki do przodu jeden krok do tyłu”. Wprowadza się niekorzystne zmiany, natychmiast dostrzegalne przez ludzi myślących. W dobie internetu, społeczeństwo jest szybko o tym informowane. Wtedy wykonują krok do tyłu, ale uwaga: zrobili dwa lub trzy kroki do przodu, a wykonują tylko jeden krok do tyłu. Społeczeństwo myśli, że oni wycofują się, jednak nie robią tego. Oni krok po kroku wdrażają swoje plany. Dzisiaj możemy te techniki zaobserwować przy wdrażaniu: zielonego ładu, pieniądza cyfrowego, systemu punktów kredytowych (Chiny) itd.

„Gotowanie żaby” w religii

Religia powinna opierać się na wierze raz przekazanej świętym:

„Ukochani! Podejmując wszelkie staranie, aby pisać wam o naszym wspólnym zbawieniu, miałem potrzebę wezwać was do podjęcia poważnej walki o raz na zawsze przekazaną świętym wiarę” – Judy 1:3.

Podstawą każdej prawdziwej wiary są nauki Chrystusa przekazane apostołom.

Jeśli kapłani lub przywódcy chcą nagle wprowadzić nową naukę, nową doktrynę lub kłamstwo, może to wywołać szok. Jednak jeśli zrobią to powoli, w technice: „dwa kroki do przodu jeden krok do tyłu”, to wierni mogą się temu powoli podporządkowywać, nawet jeśli w rzeczywistości jest to kłamstwo.

Proszę sobie przeanalizować, w jaki sposób wdrażali Trójcę do Kościoła Katolickiego, imię „Jezus”, „Matkę Boską”. Były osoby, kapłani, którzy się temu przeciwstawiali. Dzisiaj nauki te są twardymi doktrynami katolickimi. Oparte są na tradycji, ponieważ nie można ich zargumentować naukami Chrystusa.

Obecnie, przy użyciu tych technik wprowadzają akceptację homoseksualizmu.

Jak to argumentują?

Oczywiście, miłością do drugiego człowieka. Zauważmy, że nauka o miłości, wybaczaniu, sprawiedliwości jest w każdej religii…

Dlaczego?

Bo to jest lep na muchy. Najłatwiej jest zrobić kilka wykładów o miłości, o pomocy innym, o sprawiedliwości, aby uwiarygodnić daną religię lub proroka internetowego.

A co mówi Bóg w tym temacie?

„Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie/sprawdzajcie/poddawajcie próbie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat” – 1 Jana 4:1.

Ta wskazówka, ten nakaz badaniu duchów jest najlepszą metodą rozpoznawania kłamców. Każdy może mówić o miłości. Osoby z talentem będą robić to w przepiękny sposób. My jednak nie mamy być gotowani w wodzie jak ta przysłowiowa żaba. Nie słuchamy tych pięknych słów i nie klaszczemy z zachwytu, tylko sprawdzamy: kim jest ta osoba, jakie ma poglądy religijne, jakie doktryny wyznaje, jakim bogom służy.

Co to znaczy badać duchy?

Każdą osobę, która jest nauczycielem religijnym, prorokiem internetowym, prowadzi jakiś duch. Dlatego biblia pisze: „badajcie duchy”.

Sprawdzamy czy Duch święty, Duch Boga dał Swoją pieczęć na tej osobie. Skoro jest nauczycielem nauk Chrystusa, to musi badać Pisma przez wiele miesięcy/lat. Osoba ta zbadała wszystkie tematy, ma opinię na każdą doktrynę wiary. Jeżeli prowadzi ją Duch święty, to po weryfikacji tej osoby będziemy widzieć to.

Jeżeli prowadzi ją inny duch, to nie będzie w stanie zrozumieć prawdy, prawdziwych nauk Chrystusa, bo ten duch jej to uniemożliwia. Dlatego będzie posługiwać się błędnym imieniem Chrystusa, czy wierzyć w niebiblijne nauki.

„Przykazanie zaś Jego jest takie, abyśmy wierzyli w imię Jego Syna, Jeszu Chrystusa, i miłowali się wzajemnie tak, jak nam nakazał” – 1 Jana 3:23 (Tysiąclatka).

 

„Kto wierzy w Niego, nie podlega potępieniu; a kto nie wierzy, już został potępiony, bo nie uwierzył w imię Jednorodzonego Syna Bożego” – Jana 3:18 (Tysiąclatka).

…i ważna uwaga na koniec…

Jeżeli karmimy się treściami od osób, które mają fałszywe nauki, to sami… upadamy duchowo i fizycznie.

Jak to się dzieje?

Najpierw jesteśmy zachwyceni pięknymi wykładami o miłości, dobroci, sprawiedliwości lub pięknie wykonanymi piosenkami religijnymi. Kolejny krok, jaki robimy, to… słuchamy kolejnych wykładów. A tam już nauczyciel wygłasza swoje przekonania religijne, zazwyczaj niezgodne z naukami Chrystusa. Zapewne dostał od Boga wiele szans zbadania prawdy biblijnej. On jednak jest uparty…

My przez to, że „jesteśmy gotowani w wodzie” przyjmujemy te błędne nauki. Rozpowszechniamy je i… upadamy duchowo.

Ten scenariusz jest cały czas dostrzegalny…

Sprawdź proszę, czy tak właśnie jest w twoim życiu czytelniku.

Jeżeli na dodatek, reklamujemy takiego nauczyciela, to przyczyniamy się do upadku innych osób. A to już podpada pod mocne prawo: grzech przeciwko Duchowi świętemu:

„Oświadczam wam, wszystkie grzechy będą synom ludzkim przebaczone, nawet oczernianie/bluźnierstwa(987), ilekroć by się ich dopuścili. Kto by jednak oczerniał/zbluźnił(987) przeciwko Duchowi Świętemu, nie ma przebaczenia w (tym) eonie, lecz podlega eonowemu sądowi” – Marek 3:28-29.

https://jesu.pl/grzech-przeciw-duchowi-swietemu

Dlatego, zanim będziemy słuchać te piękne wykłady o miłości, te piękne pieśni wzruszające serca to: „badajmy duchy”. Nie okłamujmy się fałszywymi poglądami, że skoro mówi o miłości, to na pewno reprezentuje prawdziwego Boga.

„Dzieci (umiłowani), nie miłujmy słowem ani językiem, lecz w czynie i w prawdzie” – 1 Jana 3:18.

https://jesu.pl/jaki-duch-go-prowadzi-jak-rozpoznawac-klamcow

Artykuł „Gotowanie żaby”: Sprawdź, czy ulegasz manipulacjom pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Walczymy, aby tak samo jak my, dostąpili przywileju zrozumienia prawdy. To jest powód naszej determinacji, naszych wysiłków: zrozumienie prawdy.

Nie każdy jest do tego zdolny, nie każdy ma taką sposobność. Te zdolności, te możliwości, te szanse są mu po prostu zabrane.

Zobaczmy, jakie porady daje nam Bóg, aby osoba, na której nam zależy, zrozumiała prawdę.

1 – Odpowiednie zachowanie

„Sługa Pana nie powinien wdawać się w spory, lecz być uprzejmy/łagodny/spokojny dla wszystkich, zdolny nauczać, znoszący przeciwności/zło” – 2 Tymoteusza 2:24.

Nie możemy się kłócić, sprzeczać. Jest to zazwyczaj trudne zadanie, ponieważ jesteśmy niecierpliwi. Chcemy tu i teraz przekazać całą prawdę. Oczekujemy, aby osoba słuchająca, przyjęła ją i wdrożyła w swoje życie. Podziękuje nam i zacznie w końcu działać.

Niestety, zazwyczaj tak nie jest. Zgodnie z przysłowiem: „jak grochem o ścianę”, osoby słuchające, nic nie rozumieją. Drażnią ich nasze słowa, dlatego kłótnia jest na wyciągnięcie ręki.

Skoro Bóg pisze, aby się nie sprzeczać, to znaczy, że w pewnym momencie powinniśmy się wycofać, zamilknąć.

Nie ważne również jest to, że jesteśmy obrażani, wyzywani, ośmieszani. Należy to zło znosić i nie oddawać złem za zło.

To jest trudne, to jest duża sztuka, tak cierpliwie się zachowywać.

2 – Uprzejmie wyjaśniamy 

„w łagodności/uprzejmości korygujący sprzeciwiających się, by z czasem dałby im Bóg nawrócenie/zmianę myślenia do poznania prawdy” – 2 Tymoteusza 2:25.

Dyskusja, wymiana poglądów polega na kulturze, na wzajemnym słuchaniu. I to my powinniśmy te warunki dyktować, czyli sami jesteśmy zobowiązani zachować olbrzymią cierpliwość.

W każdej poważnej dyskusji, kiedy są odmienne opinie, bardzo łatwo doprowadzić do sprzeczki. Naszym zadaniem jest wycofać się, kiedy czujemy iż kolejne słowo będzie iskrą zapalną. Ale, kiedy dyskusja toczy się na spokojnym poziomie, to w duchu uprzejmości, łagodności z odpowiednim doborem słów, wyjaśniajmy, przekazujmy prawdę.

Zawsze miejmy na uwadze, że istnieje możliwość zrozumienia prawdy przez osoby nas słuchające. Stąd powinniśmy zachować cierpliwość i wycofywać się z kłótni.

Pamiętajmy, że to nie my decydujemy o tym, czy dana osoba zrozumie, czy nie. To Bóg według Swojego uznania, może wyrwać ją z sideł szatana, czyli dać jej możliwość zmiany myślenia. My jesteśmy tylko narzędziem.

3 – Rozumiemy, że są schwytani przez szatana

„i otrząsnęliby się/otrzeźwieli z sideł/pułapek oszczercy/diabła, którzy są żywcem chwytani przez niego (do pełnienia) jego woli” – 2 Tymoteusza 2:26.

To może być naprawdę trudny wniosek dla wielu osób.

Zazwyczaj, kiedy ktoś jest kłótliwy, zarozumiały, to mówimy, że ma zły charakter. Gdy pokazuje fochy, ma zmianę humorów, to mówimy, że ma zły dzień.

Biblia jednak nie daje nam tutaj pola manewru. Mówi wprost: wpadli w pułapkę, zostali schwytani przez szatana. Nie dość, że szatan ich złowił, to jeszcze wypełniają jego wolę.

Przyznaj, że to jest mocne Czytelniku.

Okazuje się, że osoba, która nie jest w stanie, nie chce poznać prawdy jest pod wpływem szatana. Złe postacie duchowe kierują jej życiem, przejmują nad nią kontrolę. Dlatego kłóci się, nie rozumie prostego przekazu, nie pojmuje tego, co dla nas jest proste, logiczne i oczywiste.

Oni nie mogą tego zrozumieć, ponieważ szatan związał im wolną wolę. Nie myślą swoim umysłem, nie kontrolują swojej mądrości. To wszystko przejęły nad nimi złe postacie duchowe.

Dlaczego szatan przejął naszych bliskich?

Bo nie szukają prawdziwego Boga, nie zależy im na prawdzie biblijnej, na prawdziwych naukach Chrystusa.

Wystarczą im te kłamstwa religijne, kłamstwa historyczne, polityczne, zdrowotne itd.

Skoro nie zależy im na prawdzie, skoro pielęgnują kłamstwa, to swoją wolą przechodzą pod rządy szatana.

Tak to działa…

„w których bóg tego wieku/czasu zaślepił umysły/myśli niewierzących, aby nie świeciło im światło dobrej nowiny chwały Chrystusa, który jest obrazem Boga” – 2 Koryntian 4:4.

„Dlatego i ja, nie mogąc tego dłużej znieść, posłałem, aby się dowiedzieć o waszej wierze, aby ten, który wystawia na próby nie zaczął wystawiać na próbę was, a nasz trud nie okazał się daremny” – 1 Tesaloniczan 3:5. 

„Dlatego chcieliśmy przyjść do was, ja, Paweł, i raz i drugi, ale przeszkodził/utrudnił nam szatan” – 1 Tesaloniczan 2:18.

„i abyśmy byli wybawieni od ludzi przewrotnych i złych; albowiem wiara nie jest (dla) wszystkich” – 2 Tesaloniczan 3:2. 

Zapraszam do wersji audio:

Prosimy o rozsyłanie filmu po internecie, swoim znajomym, dzięki temu weźmiesz udział Czytelniku w głoszeniu Dobrej Nowiny.

Dziękujemy 🙂

Artykuł Dlaczego ludzie nie mogą zrozumieć prawdy? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Ale ten fakt nie jest powodem do odrzucenia, nieczytania, nieanalizowania Biblii, czy wręcz mówienia, że jest fałszywa.

Nauki Chrystusa przekazane bezpośrednio czy przez Apostołów są dla nas obowiązkowe. Należy je badać i wdrożyć w życie. Pomimo że jest jedna Biblia, to mamy liczne tłumaczenia Pism oraz liczne interpretacje różnych religii, które najczęściej ze sobą się wykluczają. 

Aby prawidłowo zbadać dany temat biblijny, należy wypisać wszystkie wersety z tego tematu, następnie sprawdzić poprawność tłumaczenia.

Należy to robić samemu. Każdy, ale to każdy sługa Chrystusa, powinien nauczyć się sprawdzać poprawność tłumaczenia danego wersetu. Czyli, ktoś pokazuje Ci Czytelniku dany werset, a ty zanim wyrazisz opinię, zanim przytakniesz, to samemu sprawdzisz, jaki jest prawdziwy zapis/sens tego wersetu:

„Ci byli szlachetniejszego usposobienia od tych w Tesalonice; przyjęli oni Słowo z całą gotowością i codziennie badali Pisma, czy tak się rzeczy mają” – Dzieje 17:11.

„Prorokowań/proroctw nie lekceważcie. Wszystko badajcie/sprawdzajcie/analizujcie…” – 1 Tesaloniczan 5:20-21.

Biblie do czytania

Polecam Biblię internetową ze strony: https://jeszu.org/ewangelia/rozdzial-1/ 

Jest ona bardzo dobra do czytania oraz do sprawdzania sensu wypowiedzi danych wersetów.

Kolejna propozycja to:

• Septuaginta. 

Nazwa pochodzi od łacińskiego słowa Septuaginty (czyli siedemdziesiąt), jest tłumaczeniem Pism hebrajskich i niektórych związanych z nim tekstów na język grecki –  koine.

Inaczej na Septuagintę mówimy LXX . Jest to skrót odnoszący się do siedemdziesięciu uczonych, którzy ukończyli tłumaczenie tekstów w drugim wieku przed Chrystusem.

Jest napisana łatwym do zrozumienia tekstem.

Przedstawia tylko Stary Testament.

Inne Biblie, to te które zazwyczaj posiadamy w domu.

I tu mała uwaga. Te Biblie nie służą do analizy wersetów, do sprawdzania poprawności przetłumaczonego wyrazu. Do tego celu używamy tzw. Biblie interlinearne, czyli takie, które posiadają ponumerowane wyrazy w wersetach.

Przejdźmy teraz do takich Biblii.

Biblie do analizy tematów 

Biblie interlinearne służą do badania tematów biblijnych. Aby zbadać taki temat, musimy być pewni, że wersety, na których budujemy opinie są prawidłowo przetłumaczone. Czyli najpierw gromadzimy wersety z danego tematu, następnie sprawdzamy poprawność ich tłumaczeń.

To jest pracochłonne zajęcie, ale bardzo ciekawe, ponieważ krok po kroku, odkrywamy prawdziwy przekaz Boga.

Tutaj jest jedna z lepszych internetowych Biblii interlinearnych Nowego Testamentu po polsku: 

• http://biblia.oblubienica.eu

Minusem tej Biblii jest mało rozbudowany słownik.

Tutaj jest Stary i Nowy Testament po polsku: 

• http://bibliaapologety.com/#WLC

Tutaj jest Stary, Nowy Testament i słownik po angielsku: 

• https://biblehub.com/interlinear/genesis/1-1.htm

Posiada najbardziej rozbudowany słownik.

Tutaj jest Nowy Testament w wydaniu papierowym:

•  „Grecko-polski Nowy Testament”.

Jak korzystać ze słowników biblijnych?

Najważniejsze w tych Bibliach jest numeracja danego wyrazu w wersecie. Każde słowo ma swój odrębny numer. Ten numer odszukujemy w słownikach papierowych lub internetowych, a najlepiej sprawdzać we wszystkich dostępnych słownikach biblijnych.

Zobaczmy przykład wyrazu Jeszu-Jesu o numerze 2424. Tak forma imienia Chrystusa występuje w języku hebrajskim: Jeszu/Jesu i greckim: Jesu plus odmiany tego imienia. Zauważ że w języku greckim NIE ma w imieniu Chrystusa literki „z”: Jezu.

• Jest literka „s”: Jesu i odmiany tego imienia.

Przy tłumaczeniu na polski, słownik automatycznie zamienia literkę: „s” na „z”. Jest to duże przekłamanie. Przy badaniu Pism należy również zwracać uwagę na takie błędy, które zawierają Biblie interlinearne i słowniki:

https://biblehub.com/greek/2424.htm

Ze słowników papierowych polecam:

• słownik grecki – https://vocatio.com.pl/pl/p/Grecko-polski-slownik-Stronga/949
• słownik hebrajski – https://vocatio.com.pl/pl/p/Hebrajsko-polski-i-aramejsko-polski-slownik-Stronga/1050

Głębokie badanie Pism

Biblie interlinearne i słowniki… kłamią. Niestety…

Dlatego musimy zastosować głębsze badanie danego wyrazu. Dobrym przykładem jest wyraz: żyd o numerze 2453.

Tak naprawdę to nie ma takiego wyrazu w Nowym Testamencie. Tam gdzie tłumacze wpisali wyraz: żyd, zazwyczaj powinno być: Judejczyk.

Aby odkryć takie kłamstwa, należy sprawdzić z jakiego wyrazu powstał badany wyraz. W naszym przykładzie słowo: żyd, jeżeli jest prawdziwe, to powinno powstać od wyrazu: żyd, żydzi, żydowski, rasa żydowska, żydówka itd.

Czy tak jest naprawdę?

NIE – zapraszam do artykułu: https://objawieniejana.pl/czy-zydzi-sa-narodem-wybranym

Podsumowanie

Naprawdę warto nauczyć się sprawdzać prawidłowość przetłumaczonych wersetów. Jest to tak podstawowa wiedza i umiejętność jak: pisanie i czytanie.

Jest wiele osób, które pięknie mówią o miłości, o Bogu, ale propagują fałszywe doktryny, fałszywe nauki.

Trudno będzie rozpoznać ich fałszerstwo, jeżeli Czytelniku skupisz się na słuchaniu, na wyglądzie osoby. Może masz w ręku ebooka, pięknie opracowanego, gdzie autor posługuje się sownikami biblijnymi i Bibliami internetowymi.

Nie ufaj takiej osobie, tylko ją sprawdź.

Artykuł Która Biblia jest prawdziwa? Jak badać Pisma? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Tę zasadę stosujemy do weryfikacji ludzi, ale również do pieśni, wierszy itd:

„Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat” – 1 Jana 4:1.

W tamtym czasie mieli między innymi problem z osobami, które twierdziły, że Chrystus nie przyszedł w ciele. Kto rozpowszechniał takie kłamstwa był antychrystem, fałszywym prorokiem, czyli osobą, która błędnie nauczała:

„Po tym poznawajcie Ducha Bożego: wszelki duch, który wyznaje, że Jeszu Chrystus przyszedł w ciele, z Boga jest.
Wszelki zaś duch, który nie wyznaje, że Jeszu Chrystus przyszedł w ciele, nie jest z Boga. Jest to duch antychrysta, o którym słyszeliście, że ma przyjść, i teraz już jest na świecie” – 1 Jana 4:1-4.

Ten przykład możemy zamienić na dzisiejsze kłamstwa…

W jaki sposób badać duchy?

Duchy to postacie duchowe służące Bogu lub szatanowi. Naszym zadaniem jest zbadać, czy osoba, która opowiada w filmie o Bogu, napisała artykuł, wiersz, piosenkę służy prawdziwemu Bogu czy szatanom.

Wbrew pozorom nie jest to takie trudne.

Jeżeli czytelniku badasz Biblie, interesujesz się wiarą to wiesz, że Chrystus NIE ma na imię: jezus, dżizas, hesus itd. Jego prawdziwe imię to: Jesu/Jeszu.

Również powinieneś wiedzieć czytelniku, że nie ma trójcy, nie ma matki boskiej, nie wolno modlić do obrazów lub przy użyciu obrazów, nie wolno akceptować LGBT i nowych odmian seksualizmu. To są wymyślone doktryny przez ludzi. Każda ogarnięta osoba, to rozumie, to wie. Biblia wyraźnie o tym pisze.

I teraz…

Kiedy osoba mówi w filmie o Bogu, pisze wiersz, pieśń, artykuł i wierzy w te fałszywe doktryny, to komu służy?

Jaki duch ją opanował?

Bardzo łatwo zweryfikować taką osobę. Wystarczy zadać jej kilka podstawowych pytań: o imię Chrystusa, o obrazy, o matkę boską, o trójcę itd. Jeżeli jej poglądy zaprzeczają Biblii, jeżeli wyżej stawia tradycję religii od Biblii, to nie może prowadzić ją duch prawdziwego Boga.

Kiedy zwracamy tej osobie uwagę, a ona to bagatelizuje, ośmiesza, twardo stoi przy swoich wierzeniach, to znaczy, że Duch święty nie dał jej poznać prawdy.

Dlaczego?

Bo tej prawdy nie szuka. Woli wierzyć w doktryny religijne, w tradycję, w teologów itd.

Jest wiele fałszywych proroków

Cytowany powyżej werset pisze: „gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat„.

Mamy fałszywego proroka opisanego w Objawieniu Jana. Zwodzi on cały świat swoimi kłamstwami. Dodatkowo Biblia informuje nas, że fałszywym prorokiem może być każda osoba, która przedstawia błędne nauki wiary.

Przemyśl ten werset czytelniku: 

„Przeszedłszy całą wyspę aż do Pafos, spotkali pewnego maga/mędrca, fałszywego proroka Judejczyka, imieniem Bar-Jeszu” – Dzieje 13:6.

Okazuje się, że osoba, która była mędrcem/magiem/czarnoksiężnikiem/nauczycielem, przekazywała fałszywą wiedzę biblijną. Została nazwana fałszywym prorokiem.

Fałszywy prorok, to inaczej fałszywy nauczyciel.

Czy taka osoba, ten mag mówił źle o Bogu?

Zapewne nie, ponieważ wtedy nikt by go nie słuchał. Raczej wychwalał Boga, mógł mówić o miłości, o uczciwości. Pomimo wygłaszanych pięknych słówek, został nazwany fałszywym prorokiem, czyli fałszywym mówcą, fałszywym nauczycielem, głoszącym fałszywe zasady wiary.

Dlaczego?

Bo zaprzeczał prawdzie biblijnej.

I to jest dla nas wskazówka dotycząca dzisiejszych, fałszywych proroków, nauczycieli. Działają w postaci religii, jak i jutuberów.

Zobaczmy ten przykład

Mamy różnego rodzaju pieśni i piosenki. Jeżeli w nich występuje jezus czy inne bóstwo, to zgodnie z powyższą wskazówką, zostały napisane dla tego bóstwa, czyli antychrysta.

Są również pieśni, piosenki, wiersze tzw. świeckie. Tematyka ich może być różna. Jeżeli tekst jest ogólny, to sami decydujemy zgodnie z własnym sumieniem czy słuchać, czy nie.

Powiedzmy, że trudno jest zbadać autora tekstu religijnego. Nie wiemy jaki duch nim kierował: czy duch jezusa, czy duch Jeszu.

Wtedy lepiej jest zostawić taką pieśń, zgodnie z inną poradą biblijną: mamy być przezorni, mądrzy.

Bo, gdy ta pieśń została napisana dla jezusa, a my ją słuchamy, cieszymy się z jej tekstu, to również cieszy się szatan. Bo to napisał jego sługa, antychryst, fałszywy prorok.

Kto chce tę pieśń słuchać prywatnie, to jego osobista decyzja. Jednak weźmy pod uwagę fakt, że publikując pieśń danej religii, gorszymy innych. A to już jest naganne.

Zobaczmy tę pieśń Kościoła Katolickiego:

https://www.polskatradycja.pl/piesni/religijne/ciebie-boga-wyslawiamy.html

Z pozoru niewinna, słowa ogólne. Jednak siódmy werset jest bardzo niepokojący:

7. Tyś Rodzica Syn z wiek wieka,
by świat zbawić swoim zgonem,
Przyoblókłszy się w człowieka,
nie wzgardziłeś Panny łonem.

„nie wzgardziłeś panny łonem”.

Chrystus nie wzgardził łonem?

Czy takie słowa napisałby sługa Pana Jeszu, sługa prawdziwego Boga?

Artykuł Jaki Duch go prowadzi? Jak rozpoznawać kłamców? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Drugie przykazanie dekalogowe wyraźnie wskazuje, iż 10 przykazań skierowane było do narodu izraelskiego. Jest w nim mowa o Bogu: JHWH. W Nowym Testamencie nie ma opisu działania Boga JHWH, rolę tę przejął Chrystus, Którego nazywali: Jeszu-Jesu.

Jakie prawo obowiązuje nas dzisiaj?

Prawo miłości:

„Przykazania bowiem: nie cudzołóż, nie zabijaj, nie kradnij, nie pożądaj i wszelkie inne w tym słowie się streszczają: Miłuj bliźniego swego jak siebie samego” – Rzymian 13:9.

 

„A On mu powiedział: Będziesz miłował Pana, Boga swego, z całego serca swego i z całej duszy swojej, i z całej myśli swojej.
To jest największe i pierwsze przykazanie.
A drugie podobne temu: Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego.
Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe prawo(zakon) i prorocy” – Mateusza 22:36-40.

Nakaz wiary w imię Chrystusa:

„A to jest przykazanie Jego, abyśmy wierzyli w imię Syna Jego, Jeszu Chrystusa, i miłowali się wzajemnie, jak nam przykazał” – 1 Jana 3:23.

Nakaz uczestniczenia w Pamiątce:

„Na to rzekł im Jeszu: amen, amen, powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego i pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie.
Kto spożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, ten ma życie eonowe(wieczne), a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym.
Albowiem Ciało Moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew Moja jest prawdziwym napojem.
Kto spożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, we Mnie mieszka, a Ja w nim.
Jak Mnie posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto Mnie spożywa, żyć będzie przeze Mnie.
Taki jest chleb, który z nieba zstąpił, nie taki, jaki jedli ojcowie i poumierali; kto spożywa ten chleb, żyć będzie na eon(wiek)” – Jana 6:53-58.

10 przykazań według Kościoła Katolickiego:

1. Nie będziesz miał bogów cudzych przede Mną.
2. Nie będziesz brał imienia Pana Boga swego na daremno.
3. Pamiętaj, abyś dzień święty święcił.
4. Czcij ojca swego i matkę swoją.
5. Nie zabijaj.
6. Nie cudzołóż.
7. Nie kradnij.
8. Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu.
9. Nie pożądaj żony bliźniego swego.
10. Ani żadnej rzeczy, która jego jest.

Z tymi przykazaniami jest problem. Po zwykłej weryfikacji, którą może dokonać dziecko ze szkoły podstawowej, okazuje się, że ktoś ukradł jedno przykazanie.

Prawidłowe 10 przykazań:

1 – Nie będziesz miał innych bogów przede Mną/obok Mnie.

2 – Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego,

co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! Nie będziesz oddawał im pokłonu/nie będziesz kłaniał się im i nie będziesz im służył, ponieważ Ja JHWH, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą.

3 – Nie będziesz wzywał imienia JHWH, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż JHWH nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy.

4 – Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić.

Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci JHWH, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram.

5 – Czcij ojca twego i matkę twoją, abyś długo żył na ziemi, którą JHWH, Bóg twój, da tobie.

6 – Nie będziesz zabijał/mordował.

7 – Nie będziesz cudzołożył/zrywał związku małżeńskiego/uprawiał bałwochwalstwo.

8 – Nie będziesz kradł/zabierał.

9 – Nie będziesz mówił przeciw bliźniemu/bratu twemu kłamstwa jako świadek.

10 – Nie będziesz pożądał/pragnął domu bliźniego twego. Nie będziesz pożądał/pragnął żony bliźniego twego, ani jego niewolnika, ani jego niewolnicy, ani jego wołu, ani jego osła, ani żadnej rzeczy, która należy do bliźniego twego.

Wyjścia 20:3-17.

http://bibliaapologety.com/WLC/Wj20.htm

Kościół Katolicki całkowicie pominął drugie przykazanie

Aby zachować 10 przykazań KK, rozbił punkt dziesiąty na dwa przykazania.

Dlaczego KK pominął tak ważne przykazanie, jakim jest zakaz modlenia się przy użyciu: obrazów, medalików, krzyży, różańców do Boga Ojca i Jego Syna? 

To jest bardzo ważne przykazanie:

„Nie będziesz czynił żadnej rzeźby ani żadnego obrazu tego, co jest na niebie wysoko, ani tego, co jest na ziemi nisko, ani tego, co jest w wodach pod ziemią! 5 Nie będziesz oddawał im pokłonu i nie będziesz im służył, ponieważ Ja Pan, twój Bóg, jestem Bogiem zazdrosnym, który karze występek ojców na synach do trzeciego i czwartego pokolenia względem tych, którzy Mnie nienawidzą” – Wyjścia 20:4-5 (Tysiąclatka).

Innymi słowy, nie wolno używać do modlenia jakichkolwiek rzeczy, które służą kultu religijnemu.

Jak w takim razie wytłumaczyć fakt, że Bóg nakazywał czynić rzeźby Cherubów, a Salomon uczynił w świątyni imieniu Boga dwa potężne posągi Cherubów?

Wyjaśnienie jest dość proste.

Gdyby ktokolwiek modlił się do tych Cherubów, to grzeszyłby, byłoby to bałwochwalstwo. Cheruby służyły tylko i wyłącznie, jako ozdoba.

Podobnie jest z obrazami/zdjęciami na przykład rodziców czy dzieci. Wieszasz je na ścianie. Nikomu to nie przeszkadza. Jednak zauważ, że nie klękasz przed obrazem człowieka ani dziecka i nie modlisz się do nich. Gdybyś tak robił, to byłby duży grzech.

Przypomnijmy jeszcze przykład węża, któremu kłaniali się Izraelici. Przykład ten jest podawany przez osoby modlące się do obrazów/przez obrazy do Boga.

Bóg potępił kłanianie się wężowi, nakazał go zniszczyć.

Artykuł Dekalog. Jak naprawdę brzmi 10 Przykazań pochodzi z serwisu Jesu.pl.