Mamy nakaz ochrony ducha. Jak chronić go przed ludźmi, grzechem i rakiem upadku? - część 4

Spis Treści

1. Czy reinkarnacja jest prawdziwa? (1 część)
2. Bogacz po śmierci zrozumiał, że nie ma powrotu. (1 część)
3. Z czego tak naprawdę składa się postać człowieka? (2 część)
4. Duch i tchnienie. Co to jest? (3 część)
5. Duch człowieka. Jak go chronić? (4 część)
6. Dusza człowieka. Czy można ją zabić? (5 część)

5 – Duch człowieka. Jak go chronić?

Bóg doradza nam, nakazuje, aby chronić: ducha, duszę i ciało. Dostaliśmy za darmo postać ludzką, która składa się z tych trzech części. Mamy o tę postać dbać. Dlatego nie powinniśmy być otyli, chorobliwie szczupli. Należy unikać, jak to możliwe chemicznych leków, nie jeść żywności korporacyjnej. Dbałość o ciało, to nie jest słuchanie autorytetów z dziedziny medycyny farmakologicznej. Agentura tej specjalności nie umie leczyć chorób. Tego rodzaju lekarzy powinniśmy unikać. Ich tworzy system medyczny. Oni uśmierzają choroby i powodują nowe.

My sami mamy dbać o ciało. Czytać, słuchać mądrych lekarzy, specjalistów. Agenturę całkowicie trzeba odsunąć, aby nie przekierowali nas w kolejną PLAN… tak jak za kowidu.

Jak dbać o ducha? To jest pytanie… Zobaczmy wersety, aby lepiej zrozumieć temat.

5.1 Duch człowieka pochodzi od Boga:

„Wyrocznia słowa JHWH o Izraelu: mówi JHWH, który rozciągnął niebiosa, założył ziemię i ukształtował ducha człowieka w jego wnętrzu” — Zachariasza 12:1.

Duch człowieka nie jest przypadkową energią ani samodzielnym bytem oderwanym od Boga. Bóg tworzy i kształtuje ducha człowieka:

„Tak mówi Bóg, JHWH, który stworzył niebiosa i je rozpostarł, rozciągnął ziemię i to, co z niej wyrasta; który daje oddech(נְשָׁמָה / neshamah, H5397: tchnienie, dech życia) ludowi na niej i ducha(רוּחַ / ruach, H7307: duch, poruszenie) tym, którzy po niej chodzą” — Izajasza 42:5.

Werset rozróżnia oddech i ducha, ale oba są darem Boga. Człowiek nie jest tylko ciałem biologicznym. Ma w sobie ducha danego od Boga.

5.2 Duch w człowieku daje rozumienie:

„Lecz duch jest w człowieku, a tchnienie Wszechmocnego daje im rozumienie” — Hioba 32:8.

Elihu myślał, że starsi ludzie powinni najlepiej rozumieć sprawę Hioba. Czekał więc, aż oni przemówią. Ale zobaczył, że ich odpowiedzi nie wyjaśniają sprawy dobrze.

Dlatego mówi: człowiek ma w sobie ducha, ale prawdziwe rozumienie daje tchnienie Wszechmocnego.

Czyli sens jest taki: nie wystarczy być starszym, doświadczonym albo pewnym siebie. Żeby dobrze rozumieć sprawy Boga i człowieka, trzeba zrozumienia od Boga.

5.3 Bóg może zebrać ducha człowieka:

„Gdyby skierował ku Sobie Swoje serce, gdyby zabrał do Siebie jego ducha(רוּחוֹ / rucho, od רוּחַ / ruach, H7307: duch, poruszenie) i jego tchnienie(נִשְׁמָתוֹ / nishmato, od נְשָׁמָה / neshamah, H5397: oddech, dech życia), wtedy zginęłoby razem wszelkie ciało, a człowiek wróciłby do prochu” — Hioba 34:14-15.

Gdy Bóg zabiera ducha i tchnienie, ciało wraca do prochu. Duch jest więc związany z życiem człowieka w ciele.

5.4 Duch wraca do Boga:

„I wróci proch do ziemi, jak był, a duch wróci do Boga, który go dał” — Kaznodziei 12:7.

Ciało wraca do ziemi, a duch wraca do Boga. Biblia pokazuje tu różnicę między ciałem a duchem człowieka.

5.5 Duch człowieka jest lampą JHWH:

„Duch człowieka jest lampą JHWH, przenikającą wszystkie komory wnętrza” — Przysłów 20:27.

Duch człowieka jest tu pokazany jako wewnętrzna „lampa”, przez którą badane jest wnętrze człowieka.

Ten werset pokazuje, że człowiek ma w sobie głębię, której nie widać z zewnątrz. Można ładnie mówić, dobrze wyglądać, mieć pozór religijności, a w środku mogą być inne rzeczy takie jak: pycha, strach, zazdrość, fałsz, pożądanie, bunt, gniew, ukryte motywy.

I właśnie o to chodzi.

Duch człowieka jest jak lampa Boga w człowieku. Ta lampa może oświetlać to, co jest schowane głęboko.

5.6 Duch jest wewnętrzną siłą człowieka:

„Duch człowieka może podtrzymać go w chorobie, lecz ducha złamanego któż podniesie?” — Przysłów 18:14.

Duch człowieka może podtrzymywać człowieka nawet wtedy, gdy jest choroba. Ale gdy duch jest złamany, człowiek traci wewnętrzną siłę. Wtedy człowiek upada, traci kontrolę nad swoim życiem.

5.7 Duch może być złamany:

„Radosne serce dobrze działa jak lekarstwo, lecz duch złamany wysusza kości” — Przysłów 17:22.

Duch nie jest tylko abstrakcyjną częścią człowieka. Jego stan wpływa na całego człowieka, nawet na ciało. Dlatego Pismo mówi: kochajcie, wybaczajcie, śmiejcie się, odsuńcie smutki.

5.8 Człowiek ma panować nad swoim duchem:

„Lepszy jest nieskory do gniewu niż mocarz, a ten, kto włada swoim duchem, lepszy niż ten, kto zdobywa miasto” — Przysłów 16:32.

Ten werset nie mówi, że siła fizyczna albo odwaga wojownika są niczym. Mówi, że większą mocą jest panowanie nad sobą.

Człowiek może zdobyć miasto, a jednocześnie przegrać we własnym wnętrzu. Może pokonać innych, ale nie umie zatrzymać gniewu, pychy, pożądania, zazdrości albo impulsywnej reakcji.

Biblia pokazuje tu mocną myśl: kto panuje nad swoim duchem, ma większe zwycięstwo niż ten, kto zdobywa miasto.

5.9 Brak panowania nad duchem jest jak miasto bez muru:

„Jak miasto zburzone, bez murów, taki jest człowiek, który nie panuje nad swoim duchem” — Przysłów 25:28.

Duch człowieka potrzebuje porządku i samokontroli. Człowiek bez panowania nad duchem staje się bezbronny, szybko ulega złu.

5.10 Bóg przyjmuje ducha złamanego:

„Ofiarą dla Boga jest duch złamany; sercem złamanym i skruszonym, Boże, nie wzgardzisz” — Psalm 51:17.

„Duch złamany” nie oznacza człowieka, który przegrał życie, stracił wolę, załamał się psychicznie i już nic nie może.

Chodzi o człowieka, który został skruszony przed Bogiem.

Dawid nie mówi o życiowej przegranej.

Mówi o stanie człowieka, który:

nie usprawiedliwia grzechu,
nie udaje niewinnego,
nie walczy z Bogiem,
nie zasłania się religią,
nie składa pustej ofiary,
ale uznaje prawdę o sobie przed Bogiem.

To jest skrucha, a nie depresyjna kapitulacja.

5.11 Bóg może odnowić ducha wewnątrz człowieka:

„Serce czyste stwórz we mnie, Boże, i ducha stałego/stabilnego odnów w moim wnętrzu” — Psalm 51:10.

Dawid nie prosi tylko o przebaczenie. Prosi Boga o przemianę wnętrza.

Najpierw mówi: „serce czyste stwórz we mnie”, czyli: Boże, potrzebuję czystego ducha.

Potem dodaje: „ducha stałego odnów w moim wnętrzu”, czyli: Boże, przywróć we mnie ducha, który nie będzie chwiejny, rozbity i podatny na grzech.

5.12 Duch jest zdolny do szukania Boga:

„Moją duszą pragnę Ciebie w nocy; także moim duchem w moim wnętrzu szukam Cię gorliwie” — Izajasza 26:9.

Werset rozróżnia duszę i ducha. Dusza pragnie, a duch w człowieku szuka Boga.

5.13 Bóg ożywia ducha człowieka uniżonego:

„Tak mówi Wysoki i Wyniosły, mieszkający na wieki, Którego imię jest Święty: mieszkam na wysokości i w świętości, ale także z tym, który jest skruszony i uniżony duchem, aby ożywić ducha uniżonych i ożywić serce skruszonych” — Izajasza 57:15.

Bóg widzi stan ducha człowieka. Duch może być uniżony, przygnieciony i osłabiony. Bóg może takiego ducha ożywić, czyli podnieść go, wzmocnić i przywrócić do radości duchowej.

5.14 Bóg może dać człowiekowi nowego ducha:

„I dam wam nowe serce, i nowego ducha dam w wasze wnętrze; usunę serce kamienne z waszego ciała i dam wam serce mięsiste” — Ezechiela 36:26.

Nowy duch oznacza przemianę wnętrza. Bóg nie zmienia tylko zewnętrznego zachowania człowieka. On może zmienić wewnętrzny stan człowieka, jego kierunek, twardość, opór wobec Boga czy złe nawyki/przyzwyczajenia/nałogi.

5.15 Człowiek ma odrzucić grzech i mieć nowego ducha:

„Odrzućcie od siebie wszystkie wasze przestępstwa, którymi występowaliście, i uczyńcie sobie nowe serce i nowego ducha. Dlaczego mielibyście umrzeć, domu Izraela?” — Ezechiela 18:31.

Ten werset pokazuje odpowiedzialność człowieka. Bóg może dać nowego ducha, ale człowiek nie może trwać w grzechu i udawać, że nic się nie dzieje. Duch człowieka jest związany z nawróceniem, posłuszeństwem i zmianą życia.

5.16 Człowiek ma strzec swojego ducha:

„Strzeżcie więc waszego ducha i nie postępujcie zdradliwie” — Malachiasza 2:16.

Duch człowieka może zostać naruszony przez grzech, zdradę i fałsz. Dlatego Bóg mówi, aby człowiek strzegł swojego ducha. Nie chodzi tylko o zachowanie zewnętrzne. Chodzi o wnętrze, z którego wychodzą decyzje.

5.17 Duch może być chętny, a ciało słabe:

„Czuwajcie i módlcie się, abyście nie weszli w próbę; duch wprawdzie jest chętny, lecz ciało słabe” — Mateusza 26:41.

Pan Jeszu rozróżnia ducha i ciało. Duch może być na wysokim poziomie działania, ale ciało może być słabe. Dlatego człowiek nie może ufać tylko swoim chęciom. Musi czuwać i modlić się.

5.18 Duch człowieka powinien radować się w Bogu:

„I rozradował się mój duch w Bogu, moim Zbawcy” — Łukasza 1:47.

To pokazuje, że duch nie jest zimnym pojęciem technicznym. Duch człowieka może być uduchowiony i radować się w Bogu.

5.19 Powrót ducha oznacza powrót życia:

„I wrócił jej duch, i natychmiast wstała; a On polecił, aby dano jej jeść” — Łukasza 8:55.

Gdy duch wrócił, dziewczynka wstała. To pokazuje mocny związek ducha z życiem człowieka w ciele. Ciało bez ducha jest martwe, a powrót ducha oznacza powrót życia.

5.20 Pan Jeszu powierzył Swojego ducha Ojcu:

„Ojcze, w Twoje ręce powierzam Mojego ducha” — Łukasza 23:46.

Przy śmierci Pan Jeszu powierza Ojcu Swojego ducha. To pokazuje, że śmierć ciała nie jest tylko zniknięciem całej postaci człowieka.

5.21 Szczepan przy śmierci prosił Pana o przyjęcie ducha:

„Panie Jeszu, przyjmij mojego ducha” — Dzieje 7:59.

Szczepan, umierając, mówi o swoim duchu. Nie mówi: „przyjmij moje ciało”. To pokazuje, że duch człowieka nie jest tylko funkcją ciała. Duch jest powierzany Panu.

5.22. Człowiek może służyć Bogu w swoim duchu:

„Świadkiem bowiem jest mi Bóg, któremu służę w moim duchu w dobrej nowinie Jego Syna” — Rzymian 1:9.

Paweł pokazuje, że służba Bogu nie jest tylko pracą zewnętrzną. Człowiek może służyć Bogu w swoim duchu. Czyli prawdziwa służba zaczyna się głębiej niż widoczne działanie.

5.23. Duch Boga świadczy razem z naszym duchem:

„Sam Duch współświadczy z naszym duchem, że jesteśmy dziećmi Boga” — Rzymian 8:16.

Ten werset pokazuje, że duch człowieka współpracuje z Duchem Boga.

5.24. Duch człowieka zna to, co jest w człowieku:

„Bo kto z ludzi zna to, co jest w człowieku, jeśli nie duch człowieka, który jest w nim? Tak też tego, co Boga, nikt nie poznał, tylko Duch Boga” — 1 Koryntian 2:11.

Duch człowieka jest w człowieku i zna jego wnętrze. Nie chodzi tu tylko o oddech, ale o wewnętrzną świadomość człowieka. Jakby duch był zapisem życia człowieka.

5.25. Duch może zostać ocalony:

„Wydać takiego szatanowi na zniszczenie ciała, aby duch został ocalony w dniu Pana Jeszu” — 1 Koryntian 5:5.

Paweł rozróżnia ciało i ducha. Ciało tracimy przy pierwszej śmierci, duch pozostaje do sądu. Może go unicestwić lub ocalić tylko Bóg.

5.26. Kto łączy się z Panem, jest z Nim jednym duchem:

„Kto zaś łączy się z Panem, jest z Nim jednym duchem” — 1 Koryntian 6:17.

To nie znaczy, że człowiek staje się Bogiem. Chodzi o głęboką więź człowieka z Panem. Duch człowieka może być złączony z Panem i należeć do Niego. Aby tak się stało, człowiek musi nauczyć się jednomyślności z Bogiem. To Bóg ustanawia prawa, które my ludzie mamy poznać i wdrażać w swoje życie.

5.27. Świętość dotyczy ciała i ducha:

„A kobieta niezamężna i dziewica troszczy się o sprawy Pana, aby była święta i ciałem, i duchem” — 1 Koryntian 7:34.

Ciało ma być święte, ale duch także. Człowiek nie może dbać tylko o to, co widać. Bóg patrzy także na wnętrze.

5.28. Duch człowieka może modlić się:

„Jeśli bowiem modlę się językiem, mój duch się modli, lecz mój umysł nie przynosi owocu. Cóż więc? Będę modlił się duchem, będę modlił się też umysłem; będę śpiewał duchem, będę śpiewał też umysłem” — 1 Koryntian 14:14-15.

Nie możemy wyłączyć ducha w służbie Bogu. Służymy mową, ciałem, czynem i do tego dokładamy ducha miłości, wiary i dobrych uczynków.

5.29. Duch człowieka może nie mieć spokoju:

„Nie miałem spokoju w moim duchu, bo nie znalazłem Tytusa, mojego brata” — 2 Koryntian 2:13.

Paweł pokazuje głęboki wewnętrzny stan, który dotyka człowieka w służbie i relacjach. Brak bliskiej osoby powodował pewien rodzaj stresu, niepokoju, słabości.

5.30. Duch może zostać skalany:

„Oczyśćmy samych siebie od wszelkiego skalania ciała i ducha, dopełniając świętości w bojaźni Boga” — 2 Koryntian 7:1.

Grzech może dotykać ciała, ale może też dotykać ducha. Fałsz, pycha, nienawiść, bunt i duchowa nieczystość niszczą wnętrze człowieka. Bóg chce oczyszczenia całego człowieka.

5.31. Duch umysłu ma być odnawiany:

„Odnawiać się zaś duchem waszego umysłu” — Efezjan 4:23.

Odnowienie człowieka polega na zmianie myślenia.

5.32. Istnieją duchy sprawiedliwych doprowadzonych do doskonałości:

„I do zgromadzenia pierworodnych zapisanych w niebiosach, i do Boga, Sędziego wszystkich, i do duchów sprawiedliwych doprowadzonych do doskonałości” — Hebrajczyków 12:23.

Werset mówi o duchach sprawiedliwych. To pokazuje, że duch człowieka nie jest tylko biologicznym oddechem. Trzeba go cały czas szkolić. Można doprowadzić siebie do doskonałości…

5.33. Łaska Pana ma być z duchem człowieka: