Spis Treści

1. PLANimię Skąd wiemy, że Jezus to zmyślone imię?
2. Jakie są dowody dotyczące wymowy „sz” albo „s” w imieniu Jesu – Jeszu?
3. Jesu i szatan. Dlaczego zmienili imię Jesu, a zostawili szatan?
4. Czy imię Jesu występuje w Starym Przymierzu?

3 – Jesu i szatan. Dlaczego zmienili Jesu, a zostawili szatan?

To jest ciekawy przykład, ponieważ zarówno w greckim imieniu Jesu, jak i w greckiej nazwie satan występuje ten sam dźwięk: s.

A jednak w języku polskim potraktowano te dwie nazwy zupełnie inaczej.

Jesu — greckie „s” zmieniono na polskie „z” – Jezu.

Grecki zapis daje nam:

Ἰησοῦ — Jesu.

W środku imienia występuje grecka litera:

σ — sigma, która oznacza dźwięk: s.

Nie „z”.

Jednak w tradycyjnej polskiej formie imienia pojawiło się: z.

Widzimy to w formach typu:

Jezu, Jezusa, Jezusowi.

Czyli greckie s zostało przez kogoś zmienione na z.

s → z

Natomiast w nazwie: satan — greckie „s” zmieniono na polskie „sz”.

Hebrajski zapis:

שָׂטָן — satan

W tym słowie hebrajska litera שׂ — sin oznacza dźwięk: s. Jest taka sama jak w imieniu: Jesu.

Grecki zapis jest równie jednoznaczny:

Σατανᾶς — Satanas.

Grecka litera:

Σ — sigma również oznacza: s.

A jednak po polsku nie mówimy: satan ani: zatan ale: szatan.

Czyli tym razem nastąpiła zmiana:

s → sz.

Mamy więc dwa różne sposoby potraktowania tego samego greckiego dźwięku:

Jesu → forma polska ktoś zamienił: s → z

oraz:

satan → szatan ktoś nie zamienił i jest: s → sz.

Gdyby greckie Jesu przekształcono w polszczyźnie tak samo jak wyraz satan, otrzymalibyśmy polską formę: Jeszu.

To pokazuje przede wszystkim jedno:

późniejsza polska forma: Jezus nie jest dowodem na oryginalną wymowę.

Jeżeli chcemy sprawdzić źródłowe imię, musimy wrócić do tekstu greckiego.

A tam mamy: Ἰησοῦ — Jesu

3.1 Józef

Zobaczmy inne przykłady, w których hebrajskie albo greckie s zostało w polskiej formie zamienione na z.

Hebrajski: יוֹסֵף — Josef.

Grecki: Ἰωσήφ — Iosef.

Polski: Józef.

Czyli:

s → s → z

Hebrajskie ס oznacza tutaj dźwięk s. Greka zachowała go jako σ — s. Dopiero w polskiej formie pojawiło się z.

Wersety: Rodzaju 30:24; Dzieje 7:9.

3.2 Izrael

Hebrajski: יִשְׂרָאֵל — Jisrael.

Grecki: Ἰσραήλ — Israel.

Polski: Izrael.

Czyli:

s → s → z

Hebrajskie שׂ — sin daje tutaj dźwięk s. Greka zapisuje go jako σ — s. Polska forma ma natomiast z.

Wersety: Rodzaju 32:28; Mateusza 10:6.

3.3 Izajasz

Ten przykład jest jeszcze ciekawszy.

Hebrajski: יְשַׁעְיָהוּ — Jeszajahu.

Grecki: Ἠσαΐας — Esaias.

Polski: Izajasz.

W interesującym nas miejscu widzimy: sz → s → z.

Hebrajski ma dźwięk: sz.

Greka oddaje go przez: s a polska forma ma: z.

To pokazuje bardzo ważną rzecz: greckie s może odpowiadać wcześniejszemu hebrajskiemu sz.

Wersety: Izajasza 1:1; Mateusza 3:3.

3.4 Jozjasz

Hebrajski: יֹאשִׁיָּהוּ — Joszijahu.

Grecki: Ἰωσίας — Iosias.

Polski: Jozjasz.

Czyli ponownie: sz → s → z

Hebrajska forma ma dźwięk sz. Greka oddaje go przez s, natomiast w polskiej formie pojawia się z.

Wersety: 2 Królewska 22:1; Mateusza 1:10.

Z tych przykładów wynika, że greckie σ = s nie było w polszczyźnie przenoszone według jednej stałej zasady.

Mamy co najmniej trzy sytuacje:

– greckie s → polskie z:

Ἰωσήφ — Iosef → Józef,
Ἰσραήλ — Israel → Izrael,
Ἠσαΐας — Esaias → Izajasz,
Ἰωσίας — Iosias → Jozjasz,

– greckie s → polskie s:

Σαμουήλ — Samuel → Samuel,
Σαλωμών — Salomon → Salomon,
Σάρρα — Sarra → Sara.

– greckie s → polskie sz:

Σατανᾶς — satanas → szatan,
Σίμων — Simon → Szymon.

Z tego wynika, że greckiego „s” nie przenoszono do polskiego konsekwentnie. Czasami pozostało „s”, czasami zmieniono na „z”, a czasami na „sz”.

Dlatego polska forma imienia nie może być dowodem na to, jaki dźwięk był w greckim oryginale.

W przypadku imienia Chrystusa greka jest jednoznaczna: Ἰησοῦ — Jesu σ = s.

Przemyśl to sobie czytelniku. Zauważ proszę, że jakaś grupa tłumaczy Biblii, sama decyduje, jak czytać daną nazwę, czy imię. Nie mają jednego klucza, tylko dowolnie tłumaczą, według czyjeś woli.

Wiemy, jak świat jest zakłamany. Od wieków decydenci niszczą narody, wpajając ludziom kłamstwa do głowy. Właśnie dzisiaj w tym artykule, udowodniliśmy kolejne oszustwo wiary.

Okazuje się, że jakaś grupa, dowolnie wybiera sobie nazwy i tłumaczy według dowolnej interpretacji. A przecież imię Chrystusowi dał Bóg Ojciec. Czy naprawdę jakiś człowiek, jakiś tłumacz może dowolnie to imię zmienić?

Możemy powiedzieć, że to jest niedbalstwo, ale na pewno nie jest to przypadek. Musielibyśmy uznać tłumaczy za głupków i ignorantów.

Z tego względu, że świat jest zakłamany, można śmiało uznać, że tu nie ma przypadku. Tu jest kontrolowany chaos. Tłumacze musieli wiedzieć co robią.

To niedbalstwo lub kolejny PLAN… powoduje, że ludzkość używa nieprawidłowego imienia Chrystusa…

Naprawdę, trzeba wszystko sprawdzać i badać…