Jesu.pl

Walczymy o wiarę raz przekazaną świętym/apostołom

Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować? – część 2

Spis Treści
  1. 1. Czy włosy są tym samym, co nakrycie głowy? (część 1)
  2. 2. Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować? (część 2)
  3. 3. Czy prorokowanie to czytanie wersetów biblijnych? (część 2)
  4. 4. Dlaczego zakrywanie głowy przez kobietę jest tak ważne dla Boga, jeżeli kobieta wspiera duchowo? (część 2)
  5. 5. Dlaczego kobieta powinna mieć władzę na głowie z powodu aniołów? (część 3)
  6. 6. Co zrobić, gdy kobieta nie może zapuścić włosów ze względów zdrowotnych lub ze względu na wiek? (część 3)
  7. 7. Przykłady z biblii zakrywania głowy i twarzy. (część 3)
  8. 8. Dlaczego Paweł nakazuje kobietom milczeć w zgromadzeniach? (część 4)
  9. 9. Przykłady dobrych i złych prorokiń. (część 5)

2 – Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować?

Greckie προφητεύω — prophēteuō (Strong G4395) znaczy: prorokować, mówić pod Bożym natchnieniem, ogłaszać to, co Bóg daje, czasem zapowiadać przyszłe rzeczy, a także — według zakresu znaczeń podanego w leksykonie — ogłaszać to, co może być poznane przez objawienie, napominać, pocieszać, pouczać:

προφητεύω — Strong G4395
Transliteracja: prophēteuō
Część mowy: czasownik.
Znaczenia podstawowe:
prorokować, przemawiać jako prorok, wypowiadać słowo pod natchnieniem, ogłaszać / obwieszczać, a w niektórych miejscach także przepowiadać.

  • Modlić się = mówić do Boga.
  • Prorokować = mówić od Boga do ludzi.

To rozróżnienie bardzo wyraźnie widać w 1 Koryntian 14:3, gdzie prorokujący „mówi do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu”. A więc prorokowanie nie jest tu prywatną modlitwą, ale służbą słowa skierowaną do zgromadzenia lub do ludzi.

Co więc obejmuje prorokowanie?

1. Zbudowanie

Prorokowanie ma budować słuchających duchowo, a nie tylko przekazywać informację. 1 Koryntian 14:3 właśnie od tego zaczyna opis daru.

2. Zachętę / napomnienie

To nie tylko „miłe słowo”. W zakresie znaczeń prophēteuō mieści się także: upomnienie, napomnienie, pouczenie, sprostowanie.

3. Pocieszenie

Paweł wprost łączy prorokowanie z pocieszeniem wierzących.

4. Przekazanie objawienia od Boga

W 1 Koryntian 14:29–31 Paweł pisze, że gdy „objawienie” zostanie dane drugiemu, pierwszy ma zamilknąć, a wszyscy mogą prorokować po kolei, aby wszyscy się uczyli i byli zachęceni. To pokazuje, że prorokowanie jest związane z otrzymanym objawieniem i jego wypowiedzeniem.

5. Ujawnienie stanu serca

W 1 Koryntian 14:24–25 skutkiem prorokowania jest to, że „tajemnice serca” człowieka stają się jawne i taki człowiek uznaje, że Bóg jest pośród zgromadzenia. 

6. Zapowiedź rzeczy przyszłych

Samo słowo prophēteuō obejmuje też przepowiadanie / zapowiedź przyszłych wydarzeń.

3 – Czy prorokowanie to czytanie wersetów biblijnych?

3.1 Czytanie:

„Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, zachęty i nauki” – 1 Tymoteusza 4:13.

Tu widzimy trzy osobne rzeczy: czytanie, zachęta i nauka. Gdyby to było to samo, Paweł nie rozdzielałby ich na trzy odrębne czynności.

3.2 Prorokowanie:

„Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęcenia i pocieszenia” – 1 Koryntian 14:3.

To znaczy, że prorokowanie w tym fragmencie to nie samo odczytanie tekstu, lecz mówienie do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

3.3 Objawienie, nauka i inne rzeczy też są odrębne:

„Cóż więc, bracia? Gdy się schodzicie, każdy z was ma psalm, ma naukę, ma objawienie, ma język, ma tłumaczenie; wszystko niech będzie ku zbudowaniu” – 1 Koryntian 14:26.

3.4 Paweł znowu rozdziela: psalm, naukę, objawienie, język, tłumaczenie:

„Błogosławiony ten, kto czyta, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski” – Objawienie 1:3.

Ten werset jest bardzo ważny. Jest tu:

  • ten, kto czyta,
  • ci, którzy słuchają,
  • oraz słowa proroctwa.

Czyli można czytać słowa proroctwa, a sama czynność nadal nazywa się czytaniem, nie prorokowaniem.

Więc czym jest prorokowanie?

  • nauczanie = wyjaśnianie Pisma,
  • prorokowanie = mówienie do ludzi słowa danego przez Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

Prorokowanie nie staje się przez sam fakt, że ktoś otworzy biblię i przeczyta tekst, lecz wtedy, gdy naprawdę mówi do ludzi od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

  • Jeżeli siostra czyta werset albo nawet kilka wersetów, to najściślej biblijnie jest to czytanie.
  • Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

W kontekście 1 Koryntian 11:5 możemy tak powiedzieć:

  • Jeżeli siostra tylko czyta werset, to najściślej biblijnie jest to czytanie. Jeżeli modli się — to jest modlitwa. Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo dane od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

4 – Dlaczego zakrywanie głowy przez kobietę jest tak ważne dla Boga, jeżeli kobieta wspiera duchowo?

Tu nie chodzi o problem wartości kobiety, lecz porządku w zgromadzeniu. Paweł nie pisze, że siostra jest mniej duchowa. Przeciwnie — sam zakłada, że może się modlić i prorokować. Pismo pokazuje też, że kobiety naprawdę prorokowały, a więc Bóg działał przez nie.

4 .1 Chodzi o porządek ustanowiony przez Boga:

„Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” – 1 Koryntian 11:3.

To znaczy: kiedy siostra modli się albo prorokuje, wchodzi w widzialną służbę duchową. W takim momencie Bóg chce, aby był widoczny nie tylko dar, lecz także Jego porządek. Nakrycie głowy staje się więc zewnętrznym znakiem uznania tego porządku. To jest wniosek z wersetu 3 i dalszego ciągu wywodu Pawła.

4.2 Bo Paweł wiąże to ze stworzeniem.

W dalszych wersetach Paweł uzasadnia to stworzeniem kobiety i mężczyzny, a potem od razu równoważy sprawę, pokazując ich wzajemną zależność „w Panu”. To bardzo ważne: nie chodzi o pogardę, lecz o porządek w jedności.

„Wszakże ani kobieta nie jest bez mężczyzny, ani mężczyzna bez kobiety w Panu” – 1 Koryntian 11:11.

Więc sens nie jest taki: „kobieta jest gorsza”. Sens jest raczej taki: Bóg ustanowił porządek, a jednocześnie zachował wzajemność i godność obojga.

4.3 W zgromadzeniu Bóg chce pokoju i porządku:

„Bóg bowiem nie jest Bogiem nieporządku, lecz pokoju” – 1 Koryntian 14:33.

 

„Wszystko niech się dzieje godnie i według porządku” – 1 Koryntian 14:40.

 

 

Zapraszam do komentowania, wyrażania swojej opinii:

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *