Jesu.pl

Walczymy o wiarę raz przekazaną świętym/apostołom

Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować? – część 2

Spis Treści

2 – Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować?

Greckie προφητεύω — prophēteuō (Strong G4395) znaczy: prorokować, mówić pod Bożym natchnieniem, ogłaszać to, co Bóg daje, czasem zapowiadać przyszłe rzeczy, a także — według zakresu znaczeń podanego w leksykonie — ogłaszać to, co może być poznane przez objawienie, napominać, pocieszać, pouczać:

προφητεύω — Strong G4395
Transliteracja: prophēteuō
Część mowy: czasownik.
Znaczenia podstawowe:
prorokować, przemawiać jako prorok, wypowiadać słowo pod natchnieniem, ogłaszać / obwieszczać, a w niektórych miejscach także przepowiadać.

  • Modlić się = mówić do Boga.
  • Prorokować = mówić od Boga do ludzi.

To rozróżnienie bardzo wyraźnie widać w 1 Koryntian 14:3, gdzie prorokujący „mówi do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu”. A więc prorokowanie nie jest tu prywatną modlitwą, ale służbą słowa skierowaną do zgromadzenia lub do ludzi.

Co więc obejmuje prorokowanie?

1. Zbudowanie

Prorokowanie ma budować słuchających duchowo, a nie tylko przekazywać informację. 1 Koryntian 14:3 właśnie od tego zaczyna opis daru.

2. Zachętę / napomnienie

To nie tylko „miłe słowo”. W zakresie znaczeń prophēteuō mieści się także: upomnienie, napomnienie, pouczenie, sprostowanie.

3. Pocieszenie

Paweł wprost łączy prorokowanie z pocieszeniem wierzących.

4. Przekazanie objawienia od Boga

W 1 Koryntian 14:29–31 Paweł pisze, że gdy „objawienie” zostanie dane drugiemu, pierwszy ma zamilknąć, a wszyscy mogą prorokować po kolei, aby wszyscy się uczyli i byli zachęceni. To pokazuje, że prorokowanie jest związane z otrzymanym objawieniem i jego wypowiedzeniem.

5. Ujawnienie stanu serca

W 1 Koryntian 14:24–25 skutkiem prorokowania jest to, że „tajemnice serca” człowieka stają się jawne i taki człowiek uznaje, że Bóg jest pośród zgromadzenia. 

6. Zapowiedź rzeczy przyszłych

Samo słowo prophēteuō obejmuje też przepowiadanie / zapowiedź przyszłych wydarzeń.

3 – Czy prorokowanie to czytanie wersetów biblijnych?

3.1 Czytanie:

„Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, zachęty i nauki” – 1 Tymoteusza 4:13.

Tu widzimy trzy osobne rzeczy: czytanie, zachęta i nauka. Gdyby to było to samo, Paweł nie rozdzielałby ich na trzy odrębne czynności.

3.2 Prorokowanie:

„Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęcenia i pocieszenia” – 1 Koryntian 14:3.

To znaczy, że prorokowanie w tym fragmencie to nie samo odczytanie tekstu, lecz mówienie do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

3.3 Objawienie, nauka i inne rzeczy też są odrębne:

„Cóż więc, bracia? Gdy się schodzicie, każdy z was ma psalm, ma naukę, ma objawienie, ma język, ma tłumaczenie; wszystko niech będzie ku zbudowaniu” – 1 Koryntian 14:26.

3.4 Paweł znowu rozdziela: psalm, naukę, objawienie, język, tłumaczenie:

„Błogosławiony ten, kto czyta, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski” – Objawienie 1:3.

Ten werset jest bardzo ważny. Jest tu:

  • ten, kto czyta,
  • ci, którzy słuchają,
  • oraz słowa proroctwa.

Czyli można czytać słowa proroctwa, a sama czynność nadal nazywa się czytaniem, nie prorokowaniem.

Więc czym jest prorokowanie?

  • nauczanie = wyjaśnianie Pisma,
  • prorokowanie = mówienie do ludzi słowa danego przez Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

Prorokowanie nie staje się przez sam fakt, że ktoś otworzy biblię i przeczyta tekst, lecz wtedy, gdy naprawdę mówi do ludzi od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

  • Jeżeli siostra czyta werset albo nawet kilka wersetów, to najściślej biblijnie jest to czytanie.
  • Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

W kontekście 1 Koryntian 11:5 możemy tak powiedzieć:

  • Jeżeli siostra tylko czyta werset, to najściślej biblijnie jest to czytanie. Jeżeli modli się — to jest modlitwa. Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo dane od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

4 – Dlaczego zakrywanie głowy przez kobietę jest tak ważne dla Boga, jeżeli kobieta wspiera duchowo?

Tu nie chodzi o problem wartości kobiety, lecz porządku w zgromadzeniu. Paweł nie pisze, że siostra jest mniej duchowa. Przeciwnie — sam zakłada, że może się modlić i prorokować. Pismo pokazuje też, że kobiety naprawdę prorokowały, a więc Bóg działał przez nie.

4 .1 Chodzi o porządek ustanowiony przez Boga:

„Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” – 1 Koryntian 11:3.

To znaczy: kiedy siostra modli się albo prorokuje, wchodzi w widzialną służbę duchową. W takim momencie Bóg chce, aby był widoczny nie tylko dar, lecz także Jego porządek. Nakrycie głowy staje się więc zewnętrznym znakiem uznania tego porządku. To jest wniosek z wersetu 3 i dalszego ciągu wywodu Pawła.

4.2 Bo Paweł wiąże to ze stworzeniem.

W dalszych wersetach Paweł uzasadnia to stworzeniem kobiety i mężczyzny, a potem od razu równoważy sprawę, pokazując ich wzajemną zależność „w Panu”. To bardzo ważne: nie chodzi o pogardę, lecz o porządek w jedności.

„Wszakże ani kobieta nie jest bez mężczyzny, ani mężczyzna bez kobiety w Panu” – 1 Koryntian 11:11.

Więc sens nie jest taki: „kobieta jest gorsza”. Sens jest raczej taki: Bóg ustanowił porządek, a jednocześnie zachował wzajemność i godność obojga.

4.3 W zgromadzeniu Bóg chce pokoju i porządku:

„Bóg bowiem nie jest Bogiem nieporządku, lecz pokoju” – 1 Koryntian 14:33.

 

„Wszystko niech się dzieje godnie i według porządku” – 1 Koryntian 14:40.

 

 

Zapraszam do komentowania, wyrażania swojej opinii:

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *