Czy biżuteria i makijaż oddalają kobietę od Boga?

Bóg stworzył świat piękny i kolorowy. Ubrał pięknie kwiaty, dał ptakom barwy, zwierzętom wzory, kamieniom blask, a niebu światło.

Dlatego samo piękno nie jest problemem. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek używa piękna do pychy, uwodzenia, rywalizacji albo do pokazywania siebie.

Biblia nie daje kobiecie zasad typu: ten kolor wolno, tego nie wolno, takie paznokcie są dobre, takie złe. Bóg daje prostsze i mocniejsze zasady: czystość, skromność, rozsądek, kobiecą godność i serce poddane Bogu.

Kobieta może być zadbana, piękna, kolorowa, elegancka i kobieca. Nie musi uciekać od piękna. Ma tylko uważać, żeby jej wygląd nie mówił: „patrzcie na moje ciało”, „patrzcie na moje bogactwo”, „patrzcie, jaka jestem piękna”.

Najważniejsze jest to, żeby wygląd pasował do serca, które naprawdę chce służyć Bogu.

Zobacz, co Bóg mówi do kobiet i mężczyzn.

1. Bóg stworzył świat piękny:

„I zobaczył Bóg wszystko, co uczynił, a oto było bardzo dobre” — Rodzaju 1:31.

Piękno nie jest wymysłem świata. Piękno zaczyna się u Boga. To On stworzył kolory, światło, kształty, zapachy i harmonię. Dlatego skromność biblijna nie oznacza brzydoty. Oznacza piękno w dobrym porządku.

2. Stworzenie jest pełne mądrości Boga:

„Jak liczne są Twoje dzieła, JHWH! Wszystko uczyniłeś w mądrości; ziemia jest pełna Twoich stworzeń” — Psalm 104:24.

Bóg nie stworzył świata bez wyrazu. Dał różnorodność kwiatom, zwierzętom, niebu, morzu i ziemi. Należy lubić piękno, ale powinniśmy pamiętać, że piękno służy mądrości, nie pysze.

3. Bóg pięknie ubiera kwiaty:

„Przypatrzcie się liliom polnym, jak rosną: nie trudzą się ani nie przędą. A mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był ubrany jak jedna z nich” — Mateusza 6:28-29.

4. Piękno stworzenia przewyższa królewskie bogactwo:

„Przypatrzcie się liliom, jak rosną: nie trudzą się ani nie przędą; a mówię wam, że nawet Salomon w całej swojej chwale nie był ubrany jak jedna z nich” — Łukasza 12:27.

Ten sam obraz został powtórzony w Łukasza. Pokazuje, że piękno od Boga nie potrzebuje próżności. Mamy być piękni – szczególnie duchowo.

5. Bóg dopuścił piękno w służbie:

„Uczynisz święte szaty dla Aarona, twojego brata, ku chwale i ku pięknu” — Wyjścia 28:2.

Bóg nie powiedział: „im brzydziej, tym lepiej”. W ubraniach służby dopuścił piękno, godność i staranność. To ważna zasada: piękno może być czyste, jeśli jest poddane Bogu.

6. Bóg używał kolorów i szlachetnych materiałów:

„Uczynią efod ze złota, z błękitu, purpury, karmazynu i skręconego lnu, dzieło biegłego rzemieślnika” — Wyjścia 28:6.

Błękit, purpura, karmazyn, złoto i len nie były same w sobie złe. Bóg użył kolorów i pięknych materiałów. Dlatego kobieta nie musi bać się koloru. Ma tylko pilnować, aby kolor i ozdoba nie stały się językiem pychy.

7. Po grzechu człowiek zaczął zakrywać nagość:

„Otworzyły się oczy ich obojga i poznali, że są nadzy; splecili więc liście figowe i uczynili sobie przepaski” — Rodzaju 3:7.

Od początku po grzechu pojawia się wstyd nagości. To pokazuje, że ciało nie jest do wystawiania publicznego. Ubiór ma chronić godność, a nie zamieniać ciało w pokaz.

8. Bóg sam dał człowiekowi okrycie:

„I uczynił JHWH Bóg Adamowi i jego żonie odzienie ze skór, i przyodział ich” — Rodzaju 3:21.

To pokazuje, że zakrycie ciała nie jest wymysłem ludzi, ale należy do Bożego porządku. Nagość publiczna nie jest porządkiem Bożym.

9. Bóg nie traktuje nagości lekko:

„Nie będziesz wstępował po stopniach do Mojego ołtarza, aby nie odsłoniła się przy nim twoja nagość” — Wyjścia 20:26.

Ten tekst pokazuje zasadę godności. Nagość nie miała być odsłaniana. Ciało nie jest rzeczą obojętną. Ma być okryte.

10. Szata miała zakrywać ciało:

„Uczynisz im lniane spodnie, aby zakryć nagość ciała; będą od bioder aż do ud” — Wyjścia 28:42.

Tu Bóg mówi bardzo praktycznie: szata ma zakrywać. To nie jest moda, ale zasada godności.

11. Nagość może być obrazem duchowego wstydu:

„Radzę ci kupić ode Mnie białe szaty, abyś się przyodział i aby nie ukazała się hańba twojej nagości” — Objawienie 3:18.

Bóg pokazuje, że nagość publiczna może oznaczać hańbę.

12. Błogosławiony, kto pilnuje swoich szat:

„Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nagi i aby nie oglądano jego hańby” — Objawienie 16:15.

Ten obraz mówi o czuwaniu, czystości i gotowości. Szata pokazuje stan człowieka przed Bogiem.

13. Piękno bez bojaźni Boga jest kruche:

„Zwodniczy jest wdzięk i marne jest piękno; kobieta bojąca się JHWH — ta będzie chwalona” — Przysłów 31:30.

Uroda mija. Moda mija. Ciało się zmienia. Jeżeli te rzeczy stanowią dla kogoś najważniejszą wartość życia, to zawiedzie się na tym.

14. Dobra kobieta może mieć piękne ubranie:

„Sporządza sobie okrycia; len i purpura są jej odzieniem” — Przysłów 31:22.

Kobieta z Przysłów 31 nie jest opisana jako zaniedbana. Ma dobre, piękne, wartościowe ubrania. To miejsce jasno pokazuje, że piękne ubranie nie jest grzechem. Grzechem jest próżność, pycha i bezwartościowość.

15. Ubiór ma też chronić dom:

„Nie boi się śniegu dla swojego domu, bo cały jej dom jest ubrany podwójnie” — Przysłów 31:21.

Ubiór ma wymiar praktyczny. Kobieta mądra dba o ciepło, bezpieczeństwo, porządek i godność domu. Nie chodzi tylko o wygląd. Chodzi o troskę, przewidywanie i odpowiedzialność.

16. Godność może być jak ubranie:

„Siła i godność są jej odzieniem, a śmieje się z dni przyszłych” — Przysłów 31:25.

Najpiękniejsza kobieca szata to nie tylko materiał. To siła, czystość, godność i spokój. Taka kobieta nie musi krzyczeć wyglądem, bo jej życie ma piękno przed Bogiem.

17. Czystość i radość nie są sobie przeciwne:

„Niech twoje szaty będą zawsze białe, a olejku niech nie braknie na twojej głowie” — Kaznodziei 9:8.

Biel szat pokazuje czystość, a olejek radość i zadbanie. Biblia nie uczy zaniedbania. Uczy czystości i prostego piękna bez nieczystej intencji.

18. Bóg przyodziewa zbawieniem:

„Ogromnie rozraduję się w JHWH, moja dusza rozweseli się w moim Bogu, bo przyodział mnie szatami zbawienia i okrył mnie płaszczem sprawiedliwości” — Izajasza 61:10.

19. Brudne szaty pokazują winę, czyste — oczyszczenie:

„Jozue był ubrany w brudne szaty i stał przed posłańcem. A on odpowiedział i rzekł do stojących przed nim: Zdejmijcie z niego brudne szaty” — Zachariasza 3:3-4.

Szata pokazuje tu duchowy stan. Brud zostaje zdjęty, a człowiek otrzymuje czyste okrycie.

20. Oblubienica ma czysty len:

„Dano jej, aby ubrała się w lśniący, czysty len; bo len oznacza sprawiedliwe czyny świętych” — Objawienie 19:8.

Oblubienica nie jest pokazana w brudzie ani w chaosie. Jest przyodziana w czysty len. To obraz duchowy, ale bardzo mocny: zewnętrzny obraz ma odpowiadać czystemu życiu.

21. Białe szaty mówią o oczyszczeniu:

„To są ci, którzy przychodzą z wielkiego ucisku; opłukali swoje szaty i wybielili je we krwi Baranka” — Objawienie 7:14.

Czysta szata jest tutaj znakiem oczyszczenia ducha.

22. Kobieta ma ubierać się skromnie i rozsądnie:

„Podobnie kobiety, w stroju uporządkowanym, ze wstydliwością i trzeźwym myśleniem, nie w zaplataniach włosów i złocie, ani perłach, ani kosztownym ubraniu” — 1 Tymoteusza 2:9.

Tu mamy zakaz robienia z wyglądu obrazu: pychy, bogactwa i próżności.

Paweł nie mówi: kobieta ma być brzydka, szara, zaniedbana i bez ozdób. Mówi, że kobieta służąca Bogu ma ubierać się uporządkowanie, skromnie i rozsądnie.

Sens wersetu jest taki: nie buduj swojej wartości na fryzurze, złocie, perłach i drogim ubraniu. Niech twój wygląd nie krzyczy bogactwem, zmysłowością ani chęcią podziwu.

W następnym wersecie Paweł od razu pokazuje, co ma być prawdziwą ozdobą kobiety w 1 Tymoteusza 2:10. Poniżej:

23. Najpiękniejszą ozdobą są dobre czyny:

„Lecz przez dobre czyny, jak przystoi kobietom wyznającym cześć dla Boga” — 1 Tymoteusza 2:10.

Paweł pokazuje właściwą ozdobę kobiety: dobre czyny. Ubranie może być ładne, ale nie może zastąpić uczciwości życiowej, czystego ducha, piękna osobowości. Kobieta może być piękna, zadbana i elegancka. Ale jej piękno ma być poddane Bogu, a nie użyte do pychy, uwodzenia albo pokazania statusu.

24. Ozdoba nie może być tylko zewnętrzna:

„Niech waszą ozdobą nie będzie to, co zewnętrzne: zaplatanie włosów, nakładanie złota albo wkładanie szat” — 1 Piotra 3:3.

Piotr nie zakazuje każdej fryzury, każdego złota i każdego ubrania, bo wtedy zakazałby także wkładania szat. Sens jest prosty: nie buduj swojej wartości na zewnętrznej ozdobie.

25. Bóg ceni łagodnego i spokojnego ducha:

„Lecz ukryty człowiek serca, w niezniszczalności łagodnego i spokojnego ducha, który przed Bogiem jest bardzo cenny” — 1 Piotra 3:4.

To jest ozdoba, której czas nie niszczy. Twarz się zmienia, ciało się zmienia, moda się zmienia. Ale duch/charakter łagodny, spokojny i czysty ma wartość przed Bogiem.

26. Dawne kobiety Boże ozdabiały się nadzieją w Bogu:

„Tak bowiem niegdyś ozdabiały się święte kobiety, które pokładały nadzieję w Bogu” — 1 Piotra 3:5.

Prawdziwą ozdobą świętych kobiet była nadzieja w Bogu, łagodny i spokojny duch oraz dobre postępowanie.

27. Nakrycie głowy pokazuje porządek:

„Każda kobieta modląca się albo prorokująca z nieokrytą głową hańbi swoją głowę” — 1 Koryntian 11:5.

Paweł łączy wygląd kobiety z porządkiem przed Bogiem. Nie traktuje ciała, głowy i włosów obojętnie. Kobieta modląca się ma pamiętać, że jej wygląd także może wyrażać szacunek albo brak szacunku dla Bożego porządku.

28. Włosy kobiety nie są tematem obojętnym:

„Jeśli bowiem kobieta się nie okrywa, niech się też ostrzyże; a jeśli hańbą dla kobiety jest ostrzyżenie się albo ogolenie, niech się okrywa” — 1 Koryntian 11:6.

Paweł pokazuje, że włosy kobiety mają znaczenie. Chodzi o kobiecą godność i porządek Boży.

29. Natura uczy różnicy między mężczyzną a kobietą:

„Czy sama natura was nie uczy, że jeśli mężczyzna nosi długie włosy, jest to dla niego ujmą?” — 1 Koryntian 11:14.

Ten tekst pokazuje zasadę rozróżnienia. Bóg stworzył mężczyznę i kobietę. Wygląd nie powinien tej różnicy zacierać. Włosy są jednym z widocznych znaków tej różnicy.

30. Długie włosy są kobiecą chwałą:

„Jeśli kobieta zapuszcza włosy, jest to dla niej chwałą, ponieważ włosy zostały jej dane zamiast okrycia” — 1 Koryntian 11:15.

Dłuższe włosy są chwałą kobiety. Nie chodzi o liczenie centymetrów, ale o zachowanie kobiecej godności i różnicy, którą Bóg wpisał w stworzenie.

31. Biblia zna szczególne wyjątki przy długich włosach mężczyzn:

„Przez wszystkie dni ślubu jego oddzielenia brzytwa nie przejdzie po jego głowie; aż wypełnią się dni, w których oddzielił się dla JHWH, będzie święty, zapuszczając włosy swojej głowy” — Liczb 6:5.

Nazireat był szczególnym ślubem. Nie unieważnia to zasady z 1 Koryntian 11, ale uczy mądrego patrzenia na prawa Boże.

32. Samson miał szczególne powołanie:

„Brzytwa nie przejdzie po jego głowie, bo chłopiec będzie nazirejczykiem Boga od łona” — Sędziów 13:5.

Nazireat był szczególnym ślubem dla Boga na określony czas albo, w wyjątkowych przypadkach, od urodzenia.

Polegał głównie na trzech rzeczach:

Nie pić wina ani niczego z winorośli. Nazirejczyk miał zachować szczególną trzeźwość i oddzielenie.
Nie ścinać włosów. Włosy były widocznym znakiem ślubu i oddzielenia dla JHWH.
Nie dotykać zmarłego. Miał unikać skalania, nawet przy bliskiej rodzinie.

33. Nie można zacierać różnicy między płciami:

„Nie będzie na kobiecie rzeczy męskiej, a mężczyzna nie ubierze szaty kobiecej, bo obrzydliwością dla JHWH, twojego Boga, jest każdy, kto to czyni” — Powtórzonego Prawa 22:5.

To jest bardzo mocna zasada. Bóg stworzył kobietę jako kobietę i mężczyznę jako mężczyznę. Ubiór nie powinien świadomie niszczyć tej różnicy. Kobieta powinna wyglądać kobieco, godnie i czysto.

34. Istnieje strój, który służy uwodzeniu:

„Oto kobieta wychodzi mu naprzeciw, w stroju nierządnicy i przebiegła sercem” — Przysłów 7:10.

Biblia pokazuje, że ubiór może przekazywać zamiary. Nie każdy ładny strój jest zły, ale istnieje strój, który ma prowadzić do pożądania. Kobieta nie powinna używać ubrania jako narzędzia uwodzenia.

35. Zakrycie twarzy Tamar zostało odczytane jako znak nierządu:

„Zdjęła z siebie szaty wdowieństwa, okryła się zasłoną, zasłoniła się i usiadła przy wejściu do Enaim. Juda zobaczył ją i uznał ją za nierządnicę, bo zasłoniła swoją twarz” — Rodzaju 38:14-15.

Ten fragment pokazuje prostą rzecz. Ubiór i sposób pokazania siebie mogą wysyłać komunikat.

36. Bóg karci wyniosłość córek Syjonu:

„Ponieważ córki Syjonu stały się wyniosłe, chodzą z wyciągniętą szyją, rzucają oczami, chodzą drobnym krokiem i pobrzękują ozdobami na nogach” — Izajasza 3:16.

Bóg nie karci tu samego piękna. Karci pychę, gesty, spojrzenia, sposób chodzenia i używanie ozdób jako języka wyniosłości. Kobieta może być piękna, ale nie wyniosła.

37. Przesadny przepych może stać się znakiem upadku:

„W owym dniu Pan usunie ozdobę bransolet, przepasek, księżyców, kolczyków, naramienników i zasłon” — Izajasza 3:18-19.

Ten fragment nie potępia samego piękna kobiety. Potępia pychę, pokaz i wyniosłość. Córki Syjonu używały ozdób, spojrzeń i sposobu chodzenia, aby zwracać uwagę na siebie. Dlatego Bóg zapowiada, że usunie to, czym się chlubiły. Piękno nie było problemem. Problemem było serce, które użyło piękna przeciw Bogu.

38. Gdy piękno jest puste, zostaje hańba:

„Zamiast wonności będzie zgnilizna, zamiast pasa — powróz, zamiast uczesanych włosów — łysina, zamiast bogatej szaty — przepasanie worem, zamiast piękna — wypalenie” — Izajasza 3:24.

Bóg pokazuje koniec pychy. Córki Syjonu ufały wyglądowi, ozdobom, zapachom i bogatym szatom. Bóg zapowiedział, że to wszystko zostanie odwrócone: zamiast wonności przyjdzie zgnilizna, zamiast ozdoby — hańba, zamiast piękna — oszpecenie.

39. Malowanie oczu pojawia się przy Jezebel:

„Jezebel pomalowała oczy, przyozdobiła głowę i wyglądała przez okno” — 2 Królewska 9:30.

Jezebel nie była zła dlatego, że użyła koloru na oczach. Była zła przez bunt, bałwochwalstwo i przemoc. Tekst pokazuje, że upiększanie może być częścią manipulacji i pychy. Dlatego trzeba badać serca ludzi.

40. Upiększanie nie ukryje duchowej pustki:

„Choćbyś ubrała się w purpurę, choćbyś przyozdobiła się złotą ozdobą, choćbyś powiększyła oczy barwnikiem — na próżno się upiększasz” — Jeremiasza 4:30.

Bóg mówi do niewiernego miasta obrazem kobiety, która próbuje ratować się wyglądem. Zewnętrzne piękno nie przykryje duchowej zdrady. Ubranie, biżuteria i makijaż nie naprawią serca.

41. Ozdoby mogą służyć uwodzeniu:

„Umyłaś się, pomalowałaś oczy i przyozdobiłaś się ozdobami” — Ezechiela 23:40.

Problemem nie jest sam przedmiot, ale cel: uwodzenie, zdrada, nieczystość.

42. Ozdoby mogą stać się narzędziem niewierności:

„Chodziła za swoimi kochankami, a o Mnie zapomniała — mówi JHWH. Ozdabiała się swoimi kolczykami i naszyjnikami” — Ozeasza 2:13.

Biżuteria sama w sobie nie jest tu istotą grzechu. Istotą jest zapomnienie o Bogu. Gdy ozdoby służą niewierności, stają się świadectwem upadku, a nie piękna.

43. Sam Bóg opisuje piękne przyozdobienie:

„Przyodziałem cię haftowaną szatą, obuwie dałem ci z delikatnej skóry, opasałem cię lnem i okryłem cię jedwabiem. Ozdobiłem cię ozdobami, dałem bransolety na twoje ręce i naszyjnik na twoją szyję” — Ezechiela 16:10-11.

Bóg w obrazie mówi o pięknych szatach, bransoletach i naszyjniku. Nie można więc uczciwie powiedzieć, że każda ozdoba jest grzechem. Piękno może być darem.

W Ezechiela 16 mowa jest przede wszystkim o Jerozolimie — ale nie tylko o mieście jako miejscu na mapie. Jerozolima jest pokazana jako obraz ludu przymierza, który Bóg oczyścił, przyozdobił i uczynił pięknym, a który potem stał się niewierny.

Bóg mówi do Jerozolimy jak do kobiety.

Najpierw pokazuje jej początek: porzucona, niechciana, bez pomocy. Potem ją ratuje, obmywa, ubiera, ozdabia i daje jej godność. A później pokazuje jej grzech: zaufała swojemu pięknu, swojej sławie i darom, i użyła ich do duchowej zdrady.

44. Piękno może pochodzić od Boga:

„Dałem pierścień na twój nos, kolczyki na twoje uszy i piękną koronę na twoją głowę. Byłaś ozdobiona złotem i srebrem, a twoje odzienie było z lnu, jedwabiu i haftu” — Ezechiela 16:12-13.

Bóg pokazuje, że piękno, tkaniny i ozdoby mogą być znakiem obdarowania. Problem zaczyna się dopiero wtedy, gdy człowiek przestaje pamiętać, kto dał piękno, i zaczyna ufać samemu sobie.

45. Piękno może zostać zepsute pychą:

„Ufałaś swojemu pięknu i uprawiałaś nierząd z powodu swojej sławy” — Ezechiela 16:15.

Bóg dał piękno, ale piękno stało się pułapką, gdy serce zaczęło błądzić. Nie można uczynić z piękna swojego boga.

46. Rebeka otrzymała złotą ozdobę.

Sługa Abrahama szukał żony dla Izaaka. Prosi Boga o znak. Rebeka okazuje dobroć: daje pić jemu i poi jego wielbłądy. Gdy sługa widzi, że Bóg prowadzi sprawę, daje jej złotą ozdobę i bransolety:

„Gdy wielbłądy przestały pić, człowiek wziął złoty kolczyk do nosa, ważący pół sykla, i dwie bransolety na jej ręce” — Rodzaju 24:22.

Sługa Abrahama daje Rebece kosztowny dar, bo rozpoznaje, że może być kobietą wybraną dla Izaaka.

W tamtym świecie takie ozdoby mogły oznaczać:

bogaty dar dla kobiety,
uhonorowanie jej,
znak poważnych zamiarów małżeńskich,
pokazanie, że rodzina Izaaka nie jest biedna,
początek oficjalnej sprawy przed rodziną Rebeki.

Tekst nie mówi, że Rebeka zrobiła źle. Biblia nie pokazuje tego jako grzechu. Nie ma tam nagany. Nie ma słowa, że Rebeka była próżna. Przeciwnie — cały rozdział pokazuje prowadzenie Boga.

Dlatego Rodzaju 24:22 jest dobrym przykładem, że biżuteria sama w sobie nie jest zakazana. Problemem nie jest sam kolczyk. Problemem może być serce: pycha, próżność, uwodzenie, chęć pokazania bogactwa albo przywiązanie do wyglądu.

47. Ozdoby Rebeki nie zostały potępione:

„Wziąłem więc kolczyk i włożyłem na jej nos, a bransolety na jej ręce” — Rodzaju 24:47.

Historia Rebeki pokazuje, że ozdoba może być częścią godności i daru. Ale ten sam przedmiot w innym sercu może stać się pychą. Dlatego najważniejsze pytanie brzmi: jaki jest duch i cel?

48. Ozdoby mogły być przynoszone na dzieło dla Boga:

„Przychodzili mężczyźni i kobiety, wszyscy ochotnego serca; przynosili zapinki, kolczyki, pierścienie i naszyjniki, wszelkie złote przedmioty” — Wyjścia 35:22.

Ozdoby mogły zostać oddane na służbę Bogu. To pokazuje, że złoto i biżuteria nie są nieczyste same w sobie. Nieczyste może być przywiązanie serca, pycha i użycie ozdoby do grzechu.

49. Ciało należy do Boga:

„Czy nie wiecie, że wasze ciało jest świątynią Ducha Świętego w was, którego macie od Boga, i że nie należycie do samych siebie? Zostaliście bowiem kupieni za cenę. Chwalcie więc Boga w waszym ciele” — 1 Koryntian 6:19-20.

Ciało kobiety nie jest towarem, reklamą ani narzędziem do budzenia pożądania. Ciało należy do Boga. Dlatego ubiór, włosy, paznokcie, makijaż i ozdoby powinny być godne sługi Boga.

50. Wszystko ma być ku chwale Boga:

„Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie ku chwale Boga” — 1 Koryntian 10:31.

Podsumowanie

Włosy: Biblia mówi jasno, że dłuższe włosy są kobiecą chwałą. Nie podaje jednej fryzury dla wszystkich kobiet, ale pokazuje kierunek: kobiecość, godność i porządek.

Paznokcie: Biblia nie daje informacji o malowaniu paznokci. Obowiązuje zasada ogólna: czysto, skromnie, godnie, bez próżności i bez ducha pokazania siebie.

Biżuteria: Biblia nie zakazuje każdej biżuterii. Rebeka dostała ozdoby, a Ezechiel 16 pokazuje piękno jako dar. Ale Biblia mocno ostrzega, że ozdoby mogą stać się narzędziem pychy, uwodzenia i niewierności.

Makijaż: Pismo pokazuje malowanie oczu głównie w złych kontekstach, ale nie daje zakazu upiększania. Trzeba badać intencję: czy to jest delikatne zadbanie, czy maska pychy i uwodzenia.

Kolory: Bóg stworzył świat kolorowy. Kwiaty, ptaki, zwierzęta, kamienie, tkaniny świątynne i niebo pokazują, że Bóg lubi piękno. Kobieta Boża nie musi być szara. Ma być czysta duchowo.

Bóg daje kobiecie jasne wytyczne. Mówi: bądź czysta, skromna, rozsądna, kobieca, godna i wolna od pychy.

Kobieta, która służy Bogu, może być piękna. Może nosić dobre ubrania. Może lubić kolor. Może dbać o włosy. Może wyglądać elegancko. Ale jej piękno ma być poddane Bogu.

Błędem jest myśleć, że świętość oznacza brzydotę i zaniedbanie. Bóg stworzył piękne kwiaty, piękne niebo, piękne zwierzęta, piękne światło i piękne barwy.

Dlatego najprostsza zasada brzmi:

Niech zewnętrzne piękno będzie odzwierciedleniem naszego pięknego ducha. Mamy pilnować, żeby piękno fizyczne nie odciągnęło nas od Boga, aby nie stało się bożkiem.