Spis Treści

Czy kobieta mogła mówić od Boga?

Dla wielu ludzi samo pytanie jest niewygodne. Jedni od razu powiedzą: „kobieta ma milczeć”. Inni powiedzą: „kobieta może robić wszystko tak samo jak mężczyzna”.

Ale Biblia nie idzie ani drogą religijnego zakazu, ani drogą dzisiejszego buntu.

Biblia pokazuje coś prostszego i mocniejszego: były kobiety, które Bóg nazwał prorokiniami. Były też kobiety, które prorokowały fałszywie i zwodziły ludzi.

Dlatego nie wystarczy powiedzieć: „to kobieta, więc nie może mówić”. I nie wystarczy powiedzieć: „to prorokini, więc trzeba jej wierzyć”.

Pismo pokazuje, że trzeba badać źródło, ducha, owoce i zgodność ze słowem Boga.

Bo problemem nie jest sama kobieta. Problemem jest kłamstwo, pycha, chaos, zwodzenie i mówienie własnych, prywatnych opinii zamiast nauk Boga.

9 – Przykłady dobrych i złych prorokiń

9.1 Przykłady dobrych prorokiń

Biblia pokazuje, że kobiety były prorokiniami. Nie jest to domysł ani tradycja religijna, ale proste świadectwo Pisma. Jedne kobiety są wprost nazwane prorokiniami, inne są opisane jako te, które prorokowały.

Miriam — prorokini, siostra Aarona i Mojżesza;

„Wtedy Miriam(greckie – Mariam), prorokini, siostra Aarona, wzięła bębenek do ręki, a wszystkie kobiety wyszły za nią z bębenkami i w tańcach” — Wyjścia 15:20.

Miriam jest wprost nazwana prorokinią. Była kobietą, przez którą Bóg działał wśród Izraela. Trzeba jednak pamiętać, że później Miriam została skarcona, gdy razem z Aaronem wystąpiła przeciw Mojżeszowi:

„Dlaczego więc nie baliście się mówić przeciw Mojemu słudze, przeciw Mojżeszowi?” — Liczb 12:8.

To pokazuje ważną zasadę: prawdziwy dar nie czyni człowieka nieomylnym. Prorokini nadal musi kontrolować swoje czyny.

Debora — prorokini i sędzia Izraela:

„A Debora, prorokini, żona Lappidota, sądziła w tym czasie Izrael” — Sędziów 4:4.

Debora była prorokinią i sędzią. Izrael przychodził do niej po rozstrzygnięcie. Ten przykład jasno pokazuje, że Bóg może użyć kobiety do przekazania słowa, mądrości i sądu.

Chulda — prorokini w Jerozolimie:

„Poszedł więc kapłan Chilkiasz, Achikam, Akbor, Szafan i Asajasz do Chuldy, prorokini, żony Szalluma, syna Tikwy, syna Charchasa, strażnika szat; mieszkała ona w Jerozolimie, w drugiej dzielnicy; i rozmawiali z nią” — 2 Królewska 22:14.

„Poszedł więc Chilkiasz i ci, których król wyznaczył, do prorokini Chuldy, żony Szalluma, syna Tokhata, syna Chasry, strażnika szat; mieszkała ona w Jerozolimie, w drugiej dzielnicy; i rozmawiali z nią o tym” — 2 Kronik 34:22.

Chulda była prorokinią, do której przyszli kapłan i ludzie króla. Nie potraktowano jej jako osoby przypadkowej. Przyszli do niej, aby usłyszeć słowo od Boga.

Prorokini, żona Izajasza:

„Potem zbliżyłem się do prorokini, a ona poczęła i urodziła syna. I Pan powiedział do mnie: Nadaj mu imię: Maher-Szalal-Chasz-Baz” — Izajasza 8:3.

Tekst nie podaje jej imienia, ale nazywa ją prorokinią. Nie mamy tu szerokiego opisu jej służby, ale sam tytuł jest ważny.

Anna — prorokini z pokolenia Asera:

„Była tam także Anna, prorokini, córka Fanuela, z pokolenia Asera. Była bardzo podeszła w latach; żyła z mężem siedem lat od swojego dziewictwa” — Łukasza 2:36.

„I ona, przyszedłszy w tej właśnie godzinie, wysławiała Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia Jerozolimy” — Łukasza 2:38.

Anna była prorokinią, która trwała przy Bogu w modlitwach i postach. Gdy zobaczyła dziecię Jeszu, mówiła o Nim ludziom oczekującym odkupienia.

Cztery córki Filipa — dziewice, które prorokowały:

„A miał on cztery córki, dziewice, które prorokowały” — Dzieje 21:9.

Tekst nie nazywa ich rzeczownikiem „prorokinie”, ale mówi wprost, że prorokowały. To jest ważne, bo pokazuje praktyczne działanie daru proroctwa u kobiet.

Córki i służebnice będą prorokować:

„I stanie się potem, że wyleję Mojego Ducha na wszelkie ciało; i prorokować będą wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą śnić sny, a wasi młodzieńcy będą widzieć widzenia” — Joela 2:28.

„Także na sługi i na służebnice wyleję w owych dniach Mojego Ducha” — Joela 2:29.

Ten tekst jest bardzo ważny, bo nie mówi tylko o synach, ale także o córkach. Bóg zapowiada wylanie Ducha także na kobiety.

Piotr przywołał ten fragment w dniu Pięćdziesiątnicy:

„I stanie się w dniach ostatnich — mówi Bóg — wyleję z Mojego Ducha na wszelkie ciało, i prorokować będą wasi synowie i wasze córki; wasi młodzieńcy będą widzieć widzenia, a wasi starcy będą śnić sny” — Dzieje 2:17.

„Nawet na Moje sługi i na Moje służebnice wyleję w owych dniach z Mojego Ducha, i będą prorokować” — Dzieje 2:18.

Wylanie Ducha obejmuje także córki i służebnice.

Kobieta modląca się i prorokująca:

„Każda zaś kobieta, która modli się albo prorokuje z niezakrytą głową, hańbi swoją głowę; jest bowiem jedno i to samo, jakby była ogolona” — 1 Koryntian 11:5.

Ten werset jest bardzo ważny. Paweł nie mówi tu: „kobieta nigdy nie może prorokować”. Przeciwnie, opisuje sytuację, w której kobieta modli się i prorokuje.

Po więcej informacji zapraszam do artykułu:

https://jesu.pl/kobiety-byly-prorokiniami-diakonisami

9.2 — Przykłady fałszywych prorokiń

Biblia pokazuje także drugą stronę: kobieta może mówić jako prorokini, ale może też prorokować fałszywie. Dlatego nie wystarczy sam tytuł. Trzeba badać, czy słowo pochodzi od Boga.

Kobiety prorokujące z własnego serca:

„A ty, synu człowieczy, zwróć swoje oblicze przeciw córkom twojego ludu, które prorokują z własnego serca, i prorokuj przeciwko nim.

I powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Biada kobietom, które szyją opaski na wszystkie przeguby rąk i robią zasłony na głowy ludzi każdego wzrostu, aby łowić dusze. Czy będziecie łowić dusze Mojego ludu, a swoje dusze zachowacie przy życiu?

Bezcześcicie Mnie u Mojego ludu za garść jęczmienia i za kęs chleba, zabijając dusze, które nie powinny umrzeć, i zachowując przy życiu dusze, które nie powinny żyć, gdy okłamujecie Mój lud, który słucha kłamstwa.

Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto Ja jestem przeciw waszym opaskom, którymi łowicie dusze jak ptaki; zerwę je z waszych ramion i wypuszczę dusze, które łowicie jak ptaki. Zerwę też wasze zasłony i wybawię Mój lud z waszej ręki, i nie będą już łupem w waszej ręce; i poznacie, że Ja jestem Pan.

Ponieważ kłamstwem zasmucałyście serce sprawiedliwego, którego Ja nie zasmuciłem, a wzmacniałyście ręce niegodziwego, aby nie odwrócił się od swojej złej drogi i żył. Dlatego nie będziecie już widzieć marności ani wróżyć wróżb; wyrwę Mój lud z waszej ręki, i poznacie, że Ja jestem Pan” — Ezechiela 13:17-23.

Ten tekst pokazuje bardzo mocno, że Bóg jest przeciwko działaniu na własną rękę. Problemem nie jest to, że mówiły kobiety. Problemem jest to, że mówiły kłamstwo, zwodziły lud, wzmacniały niegodziwych i raniły sprawiedliwych.

Noadia — prorokini zastraszająca Nehemiasza:

„Mój Boże, pamiętaj Tobiaszowi i Sanballatowi według tych ich uczynków, także prorokini Noadii i pozostałym prorokom, którzy chcieli mnie przestraszyć” — Nehemiasza 6:14.

Noadia jest nazwana prorokinią, ale występuje po stronie zła. To pokazuje, że nie sam tytuł „prorokini” rozstrzyga, tylko zgodność słów, ducha i owoców z Bogiem.

Jezabel w Objawieniu Jana — kobieta, która nazywa siebie prorokinią:

„Ale mam przeciwko tobie to, że pozwalasz kobiecie Jezabel, która nazywa siebie prorokinią, nauczać i zwodzić Moje sługi, aby uprawiali nierząd i jedli ofiary składane bożkom.

I dałem jej czas, aby pokutowała, lecz nie chce pokutować ze swojego nierządu.

Oto rzucam ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą, w wielki ucisk, jeśli nie będą pokutować z jej uczynków”.

I jej dzieci zabiję śmiercią; i poznają wszystkie zgromadzenia, że Ja jestem Tym, który bada nerki i serca, i oddam każdemu z was według waszych uczynków” — Objawienie Jana 2:20-23.

To jest bardzo ważny tekst, bo łączy dwa tematy: kobieta „nazywa siebie prorokinią” oraz „naucza i zwodzi”. Pan Jeszu karci nie dlatego, że kobieta w ogóle mówi, ale dlatego, że ta kobieta zwodzi sługi Boga do nierządu i bałwochwalstwa.

To potwierdza zasadę: prorokowanie trzeba badać, a fałszywe nauczanie trzeba odrzucić.

9.3 — Jak badać proroctwo?

Biblia nie mówi, żeby ślepo przyjmować każde proroctwo. Proroctwo trzeba badać.

„Proroctw nie lekceważcie; wszystko badajcie, tego, co dobre, trzymajcie się mocno” — 1 Tesaloniczan 5:20–21.

„Prorocy zaś niech mówią dwaj albo trzej, a pozostali niech rozsądzają” — 1 Koryntian 14:29.

To dotyczy wszystkich: mężczyzn i kobiet. Prawdziwe proroctwo nie jest prywatną opinią człowieka. Ma pochodzić od Boga i musi być zgodne z prawdą, porządkiem i świętością.

Biblia jasno pokazuje, że były dobre prorokinie: Miriam, Debora, Chulda, prorokini — żona Izajasza, Anna oraz córki Filipa, które prorokowały. Pismo pokazuje także, że Bóg zapowiedział prorokowanie synów i córek oraz wylanie Ducha na sługi i służebnice.

Biblia pokazuje też złe przykłady: kobiety prorokujące z własnego serca, używając własnych przekonań/opinii – Noadię zastraszającą Nehemiasza oraz Jezabel, która nazywała siebie prorokinią, ale zwodziła sługi Boga.

Biblia nie odrzuca proroctwa dlatego, że mówi kobieta. Biblia odrzuca fałszywe proroctwo, zwodzenie, chaos, nierząd, bałwochwalstwo i mówienie własnej filozofii zamiast prawdy od Boga.

Paweł nie zakazuje kobietom każdej wypowiedzi. Paweł zakazuje chaosu, niepodporządkowania i przejmowania władzy nauczycielskiej nad mężczyzną. Natomiast proroctwo od Boga nie jest prywatną opinią kobiety ani zwykłym nauczaniem według własnego zdania. Ma być słowem od Ducha świętego, które trzeba badać.

Dlatego zasada biblijna jest prosta: prawdziwe proroctwo należy badać i przyjmować, jeśli jest od Boga; fałszywe proroctwo trzeba odrzucić, niezależnie od tego, czy mówi je mężczyzna, czy kobieta.