Czy kobiety mogły pełnić funkcje w zgromadzeniu?

Czy mogą wyrażać swoje opinie biblijne?

Czy mogą pouczać mężczyzn?

Apostoł Paweł skierował mocne słowa do kobiet:

„Kobieta niech się uczy w cichości/w spokoju, w całym podporządkowaniu się/posłuszeństwie. Nauczać(1321) zaś kobiecie nie pozwalam ani dominować nad mężem, ale być w spokoju/w cichości” – 1 Tymoteusza 2:11-12.

„Kobiety niech w zgromadzeniach milczą, gdyż nie pozwala się im mówić; lecz niech będą poddane, jak i prawo mojżeszowe/zasady/zwyczaj/nakaz – mówi.

Jeśli natomiast chcą się czegoś nauczyć, niech pytają w domu swoich własnych mężów; gdyż w zgromadzeniu nie przystoi kobietom mówić” – 1 Koryntian 14:34.

Mamy kolejne wersety na ten temat.

Zobaczmy szczegóły.

Pryscylia – Kobieta naucza mężczyznę?

„Zaczął on z ufną odwagą przemawiać w zgromadzeniu. A gdy Akwila i Pryscylla(4252) go usłyszeli, odprowadziwszy go na stronę, wyłożyli mu dokładniej drogę Bożą” – Dzieje 18:26.

„Pozdrówcie Pryskę i Akwilę, współpracowników moich w Chrystusie Jeszu, którzy za moje życie własne szyje podłożyli…” – Rzymian 16:3-4

Pryscylla – chrześcijanka, żona Akwila.

Okazuje się, że Pryscylla, jak podaje słownik: żona Akwila, razem z mężem tłumaczyła Apollosowi Pisma.

Kim był Apollos?

Jak piszą wcześniejsze wersety, Apollos był Judejczykiem, znawcą Pism. Był elokwentny, mądry, wymowny. Nauczał o Chrystusie zgodnie z Pismami, był żarliwy w duchu.

Kiedy przemawiał w Synagodze, Akwila i Pryscylla wzięli go na bok i wytłumaczyli „drogę Bożą”.

Co mógł nie rozumieć Apollos?

Dlaczego brat i siostra w wierze, musieli mu tłumaczyć część Pism?

Apollos miał zanurzenie Janowe. Zgodnie z Dziejami 19 od wersetu pierwszego wynika, że powinien przyjąć zanurzenie w imię Jeszu. Być może tę kwestę poruszali w rozmowie.

Zauważmy ciekawą naukę dla mężczyzn: tak znakomicie opisywana osoba, jak Apollos, nie był urażony tym, że siostra go instruuje, że pomaga mu zrozumieć część Pism.

Feba pełni funkcję diakonisy

„Polecam wam zaś Febę, naszą siostrę, która jest diakonisą(1249) zboru w Kenchreach, abyście ją przygarnęli w Panu, w sposób godny świętych, i wspomogli ją w każdej sprawie, w której by tego od was potrzebowała, bo i ona stała się pomocnicą wielu — również mnie samemu” – Rzymian 16:1-2.

„Paweł i Tymoteusz, słudzy Chrystusa Jeszu, do wszystkich świętych w Chrystusie Jeszu, którzy są w Filippi wraz z biskupami i z diakonami(1249) – Filipian 1:1.

Feba jest niezwykle cenna, bo Paweł nie wspomina jej mimochodem. Najpierw nazywa ją siostrą, więc pokazuje jej pełną przynależność do wspólnoty Bożej. Następnie wiąże ją konkretnie ze zgromadzeniem w Kenchreach i używa wobec niej słowa służby. Potem dodaje, że była pomocą wielu, a nawet jemu samemu. To oznacza, że nie chodziło o bierną osobę siedzącą z boku, lecz o kobietę aktywną, użyteczną, wiarygodną i znaną z praktycznego wsparcia świętych. Feba jest więc wzorem kobiety służącej zgromadzeniu nie tylko słowem, ale też czynem, odpowiedzialnością i realną pomocą.

Kim jest diakon?

„Diakoni(1249) niech będą mężami jednej żony, dobrze kierującymi dziećmi i własnymi domami” – 1 Tymoteusza 3:12.

Diakon był sługą Bożym.

Słownik stronga papierowy pisze:

diakon, ten, który z racji urzędu powierzonego mu przez dany kościół, troszczy się o ubogich i ma pieczę nad pieniędzmi zebranymi na ich użytek oraz nad ich rozdzielaniem,
służący, który podaje potrawy i napoje.

Ciekawie opisuje tę funkcję słownik stronga na biblehub:

szczególnie chrześcijański nauczyciel i pastor (technicznie rzecz biorąc, diakon lub diakonisa) – diakon, pastor, sługa.

Greckie słowo διάκονος oznacza przede wszystkim sługę, usługującego, pomocnika, wykonującego służbę. W Nowym Testamencie bywa używane szeroko o sługach i usługujących, a w niektórych miejscach technicznie o rozpoznanej służbie w zgromadzeniu. Dlatego diakon to nie tyle tytuł władzy, ile służba wobec innych. Z tego wynika, że posługa diakona obejmowała różne praktyczne zadania i odpowiedzialności.

Anna — prorokini wierna, modląca się i oczekująca odkupienia

„A była Anna, prorokini, córka Fanuelowa, z pokolenia Asera” – Łukasza 2:36.
„A ta była wdową około osiemdziesięciu czterech lat, nie oddalała się od świątyni, służąc postami i modlitwami nocą i dniem” – Łukasza 2:37.
„A ta, stanąwszy w tej godzinie, wysławiała Pana i mówiła o Nim wszystkim oczekującym odkupienia w Jeruzalem” – Łukasza 2:38.

Anna to kobieta bardzo dojrzała duchowo: była prorokinią, wdową, wytrwałą w modlitwie, postach i służeniu Bogu. Jej życie koncentrowało się na oczekiwaniu spełnienia obietnicy Bożej. Gdy zobaczyła Pana Jeszu, nie zatrzymała tego dla siebie, ale mówiła o Nim innym oczekującym odkupienia Jeruzalem. To znaczy, że jej prorockość nie była pyszna — miała owoc w rozpoznaniu czasu nawiedzenia Boga i przekazywaniu tego innym.

Chulda — prorokini, do której przyszli kapłan i urzędnicy króla

„I poszedł Chilkiasz, kapłan, i Achikam, i Akbor, i Szafan, i Asajasz do Chuldy, prorokini, żony Szalluma…” – 2 Królewska 22:14.

„I powiedziała do nich: Tak mówi JHWH, Bóg Israela…” – 2 Królewska 22:15.

Chulda nie tylko nosi tytuł prorokini, ale faktycznie zostaje uznana za wiarygodnego sługę Boga w chwili wielkiego kryzysu duchowego. To do niej przychodzi kapłan i królewscy urzędnicy po słowo od Boga, gdy odnaleziono księgę Prawa. Biblia pokazuje więc kobietę, której świadectwo i rozeznanie są na tyle uznane, że mężczyźni odpowiedzialni za naród przychodzą właśnie do niej. Co więcej, jej poselstwo jest mocne: ogłasza zarówno sąd nad ludem za odstępstwo, jak i miłosierdzie wobec króla, który uniżył serce. Chulda jest prawdziwą prorokinią, przez którą Bóg osądza i prowadzi.

Debora — prorokini i sędzia Israela

„A Debora, prorokini, żona Lappidota, sądziła Israela w tym czasie” – Sędziów 4:4.

„I powiedziała: Pójdę z tobą; lecz nie twoja będzie chwała na drodze, którą idziesz, bo JHWH wyda Siserę w rękę kobiety” – Sędziów 4:9.

Debora jest przykładem kobiety postawionej wysoko w życiu ludu Bożego. Biblia pokazuje ją nie tylko jako prorokinię, ale też jako osobę sądzącą Israel. To znaczy, że była kimś, do kogo lud przychodził po rozstrzygnięcie i prowadzenie. Jej prorockość nie była bierna: umiała przekazać słowo Boga, umiała wezwać Baraka do działania i umiała też wypowiedzieć proroctwo o upadku Sisery. Debora łączy w sobie duchowe rozeznanie, odwagę, publiczną odpowiedzialność i wierność Bogu. Jej postać pokazuje, że kobieta mogła być nie tylko osobą prywatnie pobożną, ale także prorokiem Boga.

Mariam — prorokini prowadząca kobiety w uwielbieniu po wybawieniu

„I wzięła Mariam prorokini, siostra Aarona, bębenek do swojej ręki; i wyszły za nią wszystkie kobiety z bębenkami i w tańcach” – Wyjścia 15:20.

Mariam jest nazwana prorokinią już bardzo wcześnie, zaraz po wielkim wybawieniu przez morze. To ważne, bo pokazuje, że kobieca służba prorocka jest obecna już w starszych pismach. Mariam występuje tu jako kobieta rozpoznawalna, zdolna pociągnąć inne kobiety do wspólnej działania w dziele Boga.

Córki Filipa — cztery dziewice, które prorokowały

„A ten miał cztery córki, dziewice, które prorokowały” – Dzieje 21:9.

Ten werset jest bardzo krótki, ale bardzo ważny. Pokazuje, że w czasach apostolskich prorokowanie kobiet nie było jednorazowym wyjątkiem, lecz zjawiskiem realnym i rozpoznawalnym. Biblia nie podaje tu ich imion, ale podaje liczbę, stan i dar: były cztery, były dziewicami i prorokowały. To znaczy, że w jednym domu mogły być obecne cztery kobiety obdarowane proroczo, a pismo nie traktuje tego jak coś dziwnego czy podejrzanego. Krótko mówiąc: sam tekst nie walczy z tym faktem, tylko spokojnie go stwierdza. To bardzo mocne świadectwo.

Loida i Eunika — kobiety, przez które wiara i Pisma doszły do Tymoteusza

„…wiara nieobłudna, która najpierw zamieszkała w twojej babce Loidzie i w twojej matce Eunice…” – 2 Tymoteusza 1:5.

„A że od niemowlęctwa znasz święte Pisma…” – 2 Tymoteusza 3:15.

Loida i Eunika nie są nazwane prorokiniami, ale są bardzo ważne dla pełnego obrazu kobiecej służby. Biblia przypisuje im coś ogromnego: nieobłudną wiarę, która zamieszkała najpierw w nich, a potem w Tymoteuszu. Drugi werset pokazuje owoc tej drogi — Tymoteusz zna święte Pisma od dzieciństwa. To oznacza, że te kobiety nie tylko wierzyły, ale też przekazywały wiarę i Słowo następnemu pokoleniu. Ich służba nie jest widowiskowa, ale jest fundamentalna: formują przyszłego sługę Bożego od środka, przez dom, pamięć i Pisma.

Czy kobieta może badać Pisma?

Apostoł Paweł jednym ze zborów zabronił zabierać głos kobietom. Być może był za duży bałagan, kiedy wszyscy mówili. Stąd jego nakaz, aby w domu pytały swoich mężów o zasady wiary, a nie robiły tego na spotkaniach.

Przecież Paweł na pewno wiedział o licznych prorokiniach, które jednak zabierały głos:

„Miał on cztery córki, dziewice/panny, prorokujące/które prorokowały” – Dzieje 21:9.

„A potem wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało, i wasi synowie i wasze córki prorokować będą, wasi starcy będą śnili, a wasi młodzieńcy będą mieli widzenia” – Księga Joela 3:1.

Prorokować, oznacza przekazywać zasady wiary, proroctwa, treść Pism pochodzących od Ducha świętego. Nie wiemy czy te prorokinie robiły to na zgromadzeniach. Jednak nie możemy tego wykluczyć.

Również w Nowym Testamencie mamy zawołanie do prorokiń:

„I każda zaś kobieta modląca się lub prorokująca z niezakrytą/odsłoniętą/odkrytą(177) głową, hańbi/zawstydza jej/swoją(r.ż.) głowę, bowiem to jest jedno i to samo, jakby była ogolona” – 1 Koryntian 11:5.

Z tego wynika, że będą kobiety prorokujące, czyli przekazujące słowa od Ducha świętego.

Dlatego wielkim błędem byłoby, gdyby ktoś zakazał kobietom wypowiadać się, badać Pisma. To tak jakby zakazał wypowiadać się Duchowi świętemu. Jeżeli Bóg daje kobiecie prawdziwe proroctwo, nie wolno go odrzucać tylko dlatego, że mówi je kobieta.

Wysłannik Boga, czyli Duch święty wybiera, czy przekaże informacje przez mężczyznę czy kobietę. Kiedy Bóg daje kobiecie proroctwo, może przez nią objawić coś, czego inni jeszcze nie widzą lub nie rozumieją.

Dlatego byłoby błędem, gdyby dany mężczyzna powiedział wtedy: „nie przekazuj mi tego, bo nie wolno ci tego robić”. Nie można każdej wypowiedzi kobiety skreślać i kwitować słowami: „apostoł Paweł nie pozwalał nauczać”.

Nauczać a wypowiadać się, czy przekazywać słowa Ducha świętego, to różne rzeczy.