προφητεύω — Strong G4395

Transliteration: *prophēteuō*

Part of speech: Verb.

Core meanings:

To prophesy, to speak as a prophet, to utter a word under inspiration, to proclaim/announce, and—in certain contexts—also to foretell.

• To pray = to speak *to* God.

• To prophesy = to speak *from* God *to* people.

This distinction is clearly evident in 1 Corinthians 14:3, where the one who prophesies „speaks to people for their strengthening, encouragement, and comfort.” Thus, in this context, prophesying is not private prayer, but rather a ministry of the Word directed toward the congregation or toward people.

So, what does prophesying involve?

So, what does prophesying involve?

Prophecy is intended to spiritually build up those who listen, rather than merely conveying information. 1 Corinthians 14:3 begins its description of the gift with precisely this point.

2. Encouragement / Admonition

It is not merely a “kind word.” The semantic range of *prophēteuō* also encompasses: admonition, reproof, instruction, and correction.

3. Consolation

Paul explicitly links prophesying with the comforting of believers.

4. Transmission of Revelation from God

In 1 Corinthians 14:29–31, Paul writes that when a “revelation” is given to another, the first speaker is to remain silent, and all may prophesy in turn, so that all may learn and be encouraged. This demonstrates that prophesying is linked to a received revelation and its proclamation.

5. Revelation of the State of the Heart

In 1 Corinthians 14:24–25, the result of prophesying is that the “secrets of the heart” of an individual become manifest, and that person acknowledges that God is among the assembly.

6. A Foretaste of Things to Come

The word *prophēteuō* itself also encompasses the foretelling—or announcement—of future events.

3 – Is prophesying reading Bible verses?

3.1 Reading:

“Until I come, devote yourself to the public reading of Scripture, to encouragement, and to teaching” — 1 Timothy 4:13.

Here we see three distinct things: reading, encouragement, and teaching. If these were the same thing, Paul would not have separated them into three distinct activities.

3.2 Prophecy:

“But the one who prophesies speaks to people for their strengthening, encouragement, and comfort” – 1 Corinthians 14:3.

This means that prophesying in this passage is not merely reading a text, but speaking to people for their strengthening, encouragement, and comfort.

3.3 Revelation, science, and other things are also distinct:

“What then, brothers? When you come together, each of you has a psalm, has a teaching, has a revelation, has a tongue, has an interpretation; let everything be for edification.” – 1 Corinthians 14:26.

3.4 Paul again distinguishes: a psalm, a teaching, a revelation, a tongue, an interpretation:

“Blessed is the one who reads, and those who hear the words of this prophecy and keep what is written in it, for the time is near.” — Revelation 1:3

This verse is very important. Present here are:

• the one who reads,

• those who listen,

• and the words of prophecy.

This means that one can read the words of prophecy, yet the act itself is still called reading—not prophesying.

So, what is prophesying?

• Teaching = explaining Scripture,

• Prophesying = speaking to people a word given by God for edification, encouragement, and comfort.

Prophesying does not occur simply by the fact that someone opens the Bible and reads a text, but rather when they truly speak to people on behalf of God—for the purpose of edification, exhortation, and comfort.

• If a sister reads a single verse, or even several verses, then—in the strictest Biblical sense—this constitutes reading.

• However, if she speaks to people a word from God for the purpose of edification, exhortation, and comfort, then we are speaking of prophesying.

In the context of 1 Corinthians 11:5, we may state it this way:

• If a sister merely reads a verse, then—in the strictest Biblical sense—this constitutes reading. If she prays, it is prayer. However, if she speaks to people a word given by God for the purpose of edification, exhortation, and comfort, then we are speaking of prophesying.

4 – Why is a woman covering her head so important to God when she is providing spiritual support?

This is not a matter of the value of women, but rather of order within the assembly. Paul does not write that a sister is less spiritual; on the contrary, he himself assumes that she may pray and prophesy. Scripture also demonstrates that women did indeed prophesy—meaning that God was at work through them.

4.1 It concerns the order established by God:

“But I want you to know that the head of every man is Christ, the head of a woman is the man, and the head of Christ is God” – 1 Corinthians 11:3.

This means that when a sister prays or prophesies, she enters into visible spiritual ministry. At such a moment, God desires that not only the gift be visible, but also His order. A head covering thus becomes an outward sign of acknowledging this order. This is the conclusion drawn from verse 3 and the remainder of Paul’s argument.

4.2 For Paul links this to creation.

In the verses that follow, Paul substantiates this by referring to the creation of woman and man, yet immediately balances the matter by demonstrating their mutual interdependence “in the Lord.” This is crucial: it is not a matter of disparagement, but of order within unity.

“Nevertheless, neither is the woman without the man, nor the man without the woman, in the Lord.” – 1 Corinthians 11:11

So the meaning is not: „woman is inferior.” Rather, the meaning is this: God established an order, while simultaneously preserving the mutuality and dignity of both.

4.3 In the assembly, God desires peace and order:

“For God is not a God of disorder, but of peace” – 1 Corinthians 14:33.

“Let everything be done in a fitting and orderly way” – 1 Corinthians 14:40.

Artykuł Women Covering Their Heads While Prophesying: What Does It Mean to Prophesy? – Part 2 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

2 – Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować?

Greckie προφητεύω — prophēteuō (Strong G4395) znaczy: prorokować, mówić pod Bożym natchnieniem, ogłaszać to, co Bóg daje, czasem zapowiadać przyszłe rzeczy, a także — według zakresu znaczeń podanego w leksykonie — ogłaszać to, co może być poznane przez objawienie, napominać, pocieszać, pouczać:

προφητεύω — Strong G4395
Transliteracja: prophēteuō
Część mowy: czasownik.
Znaczenia podstawowe:
prorokować, przemawiać jako prorok, wypowiadać słowo pod natchnieniem, ogłaszać / obwieszczać, a w niektórych miejscach także przepowiadać.

• Modlić się = mówić do Boga.
• Prorokować = mówić od Boga do ludzi.

To rozróżnienie bardzo wyraźnie widać w 1 Koryntian 14:3, gdzie prorokujący „mówi do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu”. A więc prorokowanie nie jest tu prywatną modlitwą, ale służbą słowa skierowaną do zgromadzenia lub do ludzi.

Co więc obejmuje prorokowanie?

1. Zbudowanie

Prorokowanie ma budować słuchających duchowo, a nie tylko przekazywać informację. 1 Koryntian 14:3 właśnie od tego zaczyna opis daru.

2. Zachętę / napomnienie

To nie tylko „miłe słowo”. W zakresie znaczeń prophēteuō mieści się także: upomnienie, napomnienie, pouczenie, sprostowanie.

3. Pocieszenie

Paweł wprost łączy prorokowanie z pocieszeniem wierzących.

4. Przekazanie objawienia od Boga

W 1 Koryntian 14:29–31 Paweł pisze, że gdy „objawienie” zostanie dane drugiemu, pierwszy ma zamilknąć, a wszyscy mogą prorokować po kolei, aby wszyscy się uczyli i byli zachęceni. To pokazuje, że prorokowanie jest związane z otrzymanym objawieniem i jego wypowiedzeniem.

5. Ujawnienie stanu serca

W 1 Koryntian 14:24–25 skutkiem prorokowania jest to, że „tajemnice serca” człowieka stają się jawne i taki człowiek uznaje, że Bóg jest pośród zgromadzenia. 

6. Zapowiedź rzeczy przyszłych

Samo słowo prophēteuō obejmuje też przepowiadanie / zapowiedź przyszłych wydarzeń.

3 – Czy prorokowanie to czytanie wersetów biblijnych?

3.1 Czytanie:

„Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, zachęty i nauki” – 1 Tymoteusza 4:13.

Tu widzimy trzy osobne rzeczy: czytanie, zachęta i nauka. Gdyby to było to samo, Paweł nie rozdzielałby ich na trzy odrębne czynności.

3.2 Prorokowanie:

„Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęcenia i pocieszenia” – 1 Koryntian 14:3.

To znaczy, że prorokowanie w tym fragmencie to nie samo odczytanie tekstu, lecz mówienie do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

3.3 Objawienie, nauka i inne rzeczy też są odrębne:

„Cóż więc, bracia? Gdy się schodzicie, każdy z was ma psalm, ma naukę, ma objawienie, ma język, ma tłumaczenie; wszystko niech będzie ku zbudowaniu” – 1 Koryntian 14:26.

3.4 Paweł znowu rozdziela: psalm, naukę, objawienie, język, tłumaczenie:

„Błogosławiony ten, kto czyta, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski” – Objawienie 1:3.

Ten werset jest bardzo ważny. Jest tu:

• ten, kto czyta,
• ci, którzy słuchają,
• oraz słowa proroctwa.

Czyli można czytać słowa proroctwa, a sama czynność nadal nazywa się czytaniem, nie prorokowaniem.

Więc czym jest prorokowanie?

• nauczanie = wyjaśnianie Pisma,
• prorokowanie = mówienie do ludzi słowa danego przez Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

Prorokowanie nie staje się przez sam fakt, że ktoś otworzy biblię i przeczyta tekst, lecz wtedy, gdy naprawdę mówi do ludzi od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

• Jeżeli siostra czyta werset albo nawet kilka wersetów, to najściślej biblijnie jest to czytanie.
  
• Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

W kontekście 1 Koryntian 11:5 możemy tak powiedzieć:

• Jeżeli siostra tylko czyta werset, to najściślej biblijnie jest to czytanie. Jeżeli modli się — to jest modlitwa. Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo dane od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

4 – Dlaczego zakrywanie głowy przez kobietę jest tak ważne dla Boga, jeżeli kobieta wspiera duchowo?

Tu nie chodzi o problem wartości kobiety, lecz porządku w zgromadzeniu. Paweł nie pisze, że siostra jest mniej duchowa. Przeciwnie — sam zakłada, że może się modlić i prorokować. Pismo pokazuje też, że kobiety naprawdę prorokowały, a więc Bóg działał przez nie.

4 .1 Chodzi o porządek ustanowiony przez Boga:

„Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” – 1 Koryntian 11:3.

To znaczy: kiedy siostra modli się albo prorokuje, wchodzi w widzialną służbę duchową. W takim momencie Bóg chce, aby był widoczny nie tylko dar, lecz także Jego porządek. Nakrycie głowy staje się więc zewnętrznym znakiem uznania tego porządku. To jest wniosek z wersetu 3 i dalszego ciągu wywodu Pawła.

4.2 Bo Paweł wiąże to ze stworzeniem.

W dalszych wersetach Paweł uzasadnia to stworzeniem kobiety i mężczyzny, a potem od razu równoważy sprawę, pokazując ich wzajemną zależność „w Panu”. To bardzo ważne: nie chodzi o pogardę, lecz o porządek w jedności.

„Wszakże ani kobieta nie jest bez mężczyzny, ani mężczyzna bez kobiety w Panu” – 1 Koryntian 11:11.

Więc sens nie jest taki: „kobieta jest gorsza”. Sens jest raczej taki: Bóg ustanowił porządek, a jednocześnie zachował wzajemność i godność obojga.

4.3 W zgromadzeniu Bóg chce pokoju i porządku:

„Bóg bowiem nie jest Bogiem nieporządku, lecz pokoju” – 1 Koryntian 14:33.

 

„Wszystko niech się dzieje godnie i według porządku” – 1 Koryntian 14:40.

Artykuł Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować? – część 2 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Therefore, let us examine whether mother’s day, father’s day, and grandparents’ day are forbidden by God.

What does the Bible say?

The Commandment of Honoring Parents:

“Honor your father and your mother, that it may go well with you and that your days may be prolonged” – Exodus 20:12.

This commandment was repeated in the New Covenant:

“Children, obey your parents in the Lord… honor your father and mother” – Ephesians 6:1–3.

Household Piety

“Children and grandchildren should first show piety to their own household and repay their parents; this is pleasing to God.” — 1 Timothy 5:4

Neglecting one’s family is a grave transgression.

“If anyone does not provide for his relatives, and especially for his own household, he has denied the faith” – 1 Timothy 5:8.

Not every designated day is, in itself, a sin.

“One person regards one day above another, while another regards every day alike. Let each one be fully convinced in his own mind. He who observes the day, observes it for the Lord; he who eats, eats for the Lord, for he gives thanks to God. And he who does not eat, for the Lord he does not eat, and gives thanks to God” – Romans 14:5-6.

The verses cited above are interesting, so let us pause for a moment.

Let us examine the full context of the chapter. Paul begins by urging us to welcome the one who is weak in faith—not for the purpose of disputing over opinions—and immediately thereafter offers an example: one person eats everything, while another eats only vegetables. He then speaks of „days,” and subsequently returns once again to the subject of eating and abstaining. This demonstrates that the matter at hand concerns issues of conscience.

The most immediate interpretation may be this: some people singled out certain days, while others did not distinguish any days at all. Since, in verse 6, the word „day” appears alongside references to „eating” and „not eating,” the reference may be to days associated with fasting, abstaining from specific foods, or privately setting aside a day for the Lord. The text itself does not specify the names of these days, yet the context clearly links them to matters of diet and conscience.

Paul is not saying here: „all holidays are good,” nor: „one may participate in anything whatsoever.” Rather, he is saying that in matters which are not inherently sinful, we must not impose burdens upon one another or pass judgment on one another. This is subsequently confirmed by the statement: „For the Kingdom of God is not a matter of eating and drinking, but of righteousness, peace, and joy in the Holy Spirit” (Romans 14:17).

This passage does not teach that it is permissible to participate in festivals honoring idols or in practices tainted by demons. Elsewhere, Paul states explicitly that the sacrifices of pagans are offered to demons, and that one cannot partake simultaneously of the Lord’s table and the table of demons. Therefore, Romans 14 cannot be used to justify idolatry.

Paul strikes out against imposed human tradition:

“Let no one judge you regarding food, drink, a festival, a new moon, or a sabbath” — Colossians 2:16–17.

Earlier, Paul warns against philosophy, empty deception, and the traditions of people living outside of Christ. Immediately following verse 17, he also warns against those who delight in a feigned humility and the worship of angels. Furthermore, he speaks of human precepts—such as „do not touch, do not taste, do not handle”—which he characterizes as the commandments and teachings of men, and as something possessing only the appearance of wisdom. This demonstrates that the entire passage targets human religiosity—that which is imposed upon man.

Human tradition cannot nullify the Word of God.

“You have abandoned the commandment of God and hold to the tradition of men… nullifying the word of God by your tradition” — Mark 7:8–13.

Lord Yeshu condemned the tradition that withheld aid from one’s father and mother.

„But you say: 'If a man says to his father or mother: „Corban”—that is, a gift—”is that which from me could help you,” then you no longer allow him to do anything for his father or mother. Thus nullifying the word of God by your tradition, which you have handed down. And you do many similar things.'” — Mark 7:11–13

Korban = a gift or offering declared as dedicated to God. If a religious tradition leads to the neglect of one’s parents, then—according to the words of Christ—such a tradition is false.

A mother is to rejoice in the righteous lives of her children.

“Do not despise your mother when she grows old… let her who gave you birth rejoice” — Proverbs 23:22–25.

What can we conclude from this?

1. Respect and honor for mom, dad, grandma, and grandpa are Biblical.

The Bible does not command God’s servants to be cold toward their families, but rather to show respect, care, gratitude, and practical assistance. A gift, a phone call, a visit, a meal, or a word of gratitude—these things are good and in accordance with Scripture, provided they stem from love and a clear conscience.

2. When holidays are a human custom, and not a commandment of God.

The Bible commands us to honor our parents continually, not merely once a year. Therefore, one must not say, „God commanded us to observe Mother’s Day”—for Scripture does not say this. This is precisely where the principle from Mark 7 applies: one must not elevate human traditions to the status of God’s commandments.

3. One must not participate when witnessing idolatry or pressure on one’s conscience.

If someone mixes the holidays with the veneration of images, prayers, or religious rites directed toward foreign gods—with a „table of demons”—or demands that others acknowledge such a day as holy by divine command, then a servant of God should refuse. This is no longer merely a matter of ordinary family respect, but a crossing of the line.

The primary objection raised against these holidays is that a servant of God should not participate in celebrations organized by the world, as one cannot be certain that they do not conceal idols, hidden satanism, or festivities held in honor of gods or demons.

A servant of God cannot disregard the origins and substance of any holiday. The Bible warns against nations that serve their own gods and forbids transferring these rituals into the service of God. Paul, too, speaks plainly: flee from idolatry and do not become a participant at the „table of demons.” This constitutes a firm boundary.

However, let us be precise. The Bible does not assert that everything organized by the world is automatically tainted. On the contrary, Paul presents a scenario in which—if an unbeliever invites you and you wish to attend—you may eat without inquiring further; only when it is explicitly stated, „this is an offering to an idol,” must you decline—not for the sake of your own conscience, but for the sake of the conscience of the person who drew your attention to the matter.

“Everything is permissible—but not everything is beneficial; everything is permissible—but not everything builds up. Let no one seek his own good, but the good of another. Eat whatever is sold in the meat market, asking no questions for the sake of conscience. For the earth is the Lord’s, and its fullness. If one of the unbelievers invites you to a meal and you want to go, eat whatever is set before you, asking no questions for the sake of conscience. But if someone says to you, ‘This has been offered to idols,’ do not eat it—for the sake of the one who informed you, and for the sake of conscience. I mean not your own conscience, but the other person’s. For why should my freedom be judged by another’s conscience? If I partake with thankfulness, why should I be denounced because of that for which I give thanks? So whether you eat or drink or whatever you do, do it all for the glory of God. Do not cause anyone to stumble—neither Judeans, nor Greeks, nor the assembly of God—just as I try to please everyone in every way, not seeking my own benefit but the benefit of many, so that they may be saved” – 1 Corinthians 10:23-33.

“Test everything; hold fast to what is good” – 1 Thessalonians 5:21.

“Abstain from every form of evil” – 1 Thessalonians 5:22.

“Whatever does not proceed from faith is sin” – Romans 14:23.

We can view it this way: if something is overtly idolatrous—reject it; if you are unsure—investigate; if, after investigating, you still lack peace of conscience—do not participate. This is not cowardice, but rather obedience to the laws of Christ.

So, what about Mother’s Day, Grandmother’s Day, and Grandfather’s Day?

The mere fact that a particular day has been designated by people and is observed within society does not, in itself, constitute the worship of an idol. However, if a specific celebration were to involve: prayers to the deceased, the veneration of images, rituals honoring other figures, occult practices, drunken revelry, or overt elements dedicated to idols—then a servant of God must decline to participate. Conversely, the simple act of showing honor to one’s mother, grandmother, or grandfather is not, in itself, idolatry.

One must also be cautious…

Lord Yeshu condemned not only false worship but also human traditions that nullify the commandments of God. In Mark 7, the issue was that people used religious tradition as a pretext to avoid actually providing aid to their father and mother. This sheds a very strong light on the subject: God values ​​genuine respect and love for one’s parents far more than the name of a specific day on the calendar.

Should a servant of God reject every holiday simply because „the world organized it” or because „there might be something hidden behind it”?

The Bible does not say this. The Bible states something more precise:

• One must not participate in anything that is genuinely associated with idols, demons, or foreign worship;

• On the one hand, we should examine the origins and content of holidays; yet, on the other hand, we have the principle: „asking no questions for the sake of conscience.”

• One must not participate in them if one’s conscience condemns one.

Before making a decision, it is worth analyzing these verses further and reading the text on this subject:

Communions – Weddings – Holidays. When is it a Sin against the Holy Spirit?

“For freedom Christ has set us free; stand firm, therefore, and do not submit again to a yoke of slavery” – Galatians 5:1.

“You observe days and months and seasons and years! I am afraid I may have labored over you in vain” – Galatians 4:10-11.

“So, whether you eat or drink, or whatever you do, do all to the glory of God” – 1 Corinthians 10:31.

“Do not be conformed to this world, but be transformed by the renewal of your mind, that you may discern what is the will of God: what is good, acceptable, and perfect” – Romans 12:2.

“Abstain from every form of evil” – 1 Thessalonians 5:22.

“All things are lawful, but not all things are profitable; all things are lawful, but not all things build up” – 1 Corinthians 10:23.

“But take care that this liberty of yours does not somehow become a stumbling block to the weak” – 1 Corinthians 8:9.

“For God said: ‘Honor your father and mother,’ and ‘Whoever reviles father or mother must surely die’” – Matthew 15:4.

“Grandchildren are the crown of the aged, and fathers are the glory of their children” – Proverbs 17:6.

“What agreement does the temple of God have with idols? For you are the temple of the living God, just as God said: ‘I will dwell in them and walk among them, and I will be their God, and they shall be My people. Therefore, come out from among them and be separate,’ says the Lord, ‘and do not touch what is unclean, and I will receive you.’” – 2 Corinthians 6:16-17. .

Finally, let us address the word „honor”:

In Scripture, the word denoting honor does not always refer exclusively to God. The Bible commands us to honor our father and mother, to honor the elderly, and even states: „Honor the king.” In this sense, it signifies respect, esteem, recognition of another’s dignity, and proper treatment. This does not constitute idolatry.

We must, therefore, distinguish between two things:

• The first is to honor a human being in a dignified and appropriate manner.

• The second is to render worship, adoration, and glory—which belong exclusively to God.

When a person crosses this boundary and begins to give to a created being that which belongs to the Creator, they then fall into idolatry.

Therefore, one need not fear the word „honor” itself, provided it is understood in a biblical sense. Honor—in the sense of esteem and respect—may be shown to parents, elders, or those in authority. However, adoration, worship, and supreme glory belong to God alone.

This is precisely the Biblical balance.

Artykuł Mother’s Day, Grandmother’s Day, Father’s Day, Grandfather’s Day—are these holidays Biblical? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Dlatego sprawdźmy, czy dzień matki, dzień ojca, dzień babci i dziadzia, są zakazane przez Boga?

Co mówi Biblia?

Przykazanie czci wobec rodziców:

„Czcij/szanuj ojca twego i matkę twoją, aby dobrze ci się działo i aby przedłużyły się twoje dni” – Wyjścia 20:12.

To przykazanie zostało powtórzone w Nowym Przymierzu:

„Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom w Panu… czcij/szanuj ojca twego i matkę” – Efezjan 6:1-3.

Pobożność domowi:

„Dzieci i wnuki mają najpierw okazywać pobożność własnemu domowi i odpłacać rodzicom; to podoba się Bogu” – 1 Tymoteusza 5:4.

Zaniedbanie rodziny jest ciężkim przewinieniem:

„Jeśli ktoś nie troszczy się o swoich, a zwłaszcza o domowników, wyparł się wiary” – 1 Tymoteusza 5:8.

Nie każdy wyróżniony dzień jest sam w sobie grzechem:

„Jeden uznaje dzień ponad dzień, a drugi uznaje każdy dzień jednakowo. Niech każdy będzie w pełni upewniony w swoim umyśle. Kto zważa na dzień, dla Pana zważa; kto je, dla Pana je, bo dziękuje Bogu. A kto nie je, dla Pana nie je, i dziękuje Bogu” – Rzymian 14:5-6.

Te powyższe wersety są ciekawe, więc zatrzymajmy się na chwilę.

Zobaczmy cały kontekst rozdziału. Paweł zaczyna od słów, aby przyjmować słabego w wierze, nie dla sporów o poglądy, a zaraz potem daje przykład: jeden je wszystko, a drugi je tylko jarzyny. Potem mówi o „dniach”, a dalej znowu wraca do jedzenia i niejedzenia. To pokazuje, że chodzi o sprawy sumienia.

Najbliższy sens może być taki: jedni wyróżniali pewne dni, a inni nie wyróżniali żadnych. Ponieważ w wersecie 6 „dzień” stoi obok „je” i „nie je”, może chodzi o dni związane z postem, wstrzymywaniem się od pewnych pokarmów albo prywatnym oddzieleniem dnia dla Pana. Sam tekst nie podaje nazwy tych dni, ale sam kontekst wiąże je z jedzeniem i sumieniem. 

Paweł nie mówi tu: „wszystkie święta są dobre” ani: „można brać udział w czymkolwiek”. On mówi raczej: w sprawach, które nie są same w sobie grzechem, nie wolno sobie nawzajem narzucać jarzma i osądzać się. Potwierdza to później zdanie: „Królestwo Boże to nie pokarm ani napój, lecz sprawiedliwość, pokój i radość w Duchu Świętym” – Rzymian 14:17.

Ten fragment nie uczy, że wolno uczestniczyć w świętach ku czci bożków albo w praktykach skażonych demonami. Paweł w innym miejscu mówi wprost, że ofiary pogan są składane demonom, i że nie można mieć udziału zarazem w stole Pana i w stole demonów. A więc Rzymian 14 nie może być używany do usprawiedliwiania bałwochwalstwa.

Paweł uderza w narzuconą tradycję ludzką:

„Niech nikt was nie osądza z powodu pokarmu, napoju, święta, nowiu czy szabatu” – Kolosan 2:16-17.

Wcześniej Paweł ostrzega przed filozofią, pustym oszustwem i tradycją ludzi żyjących poza Chrystusem. Zaraz po wersecie 17 ostrzega też przed tymi, którzy lubują się w pozornej pokorze i kulcie aniołów. A dalej mówi o ludzkich nakazach typu: „nie dotykaj, nie kosztuj, nie ruszaj”, które nazywa przykazaniami i naukami ludzi oraz czymś, co ma tylko pozór mądrości. To pokazuje, że cały fragment uderza w religijność ludzką, narzuconą człowiekowi.

Ludzka tradycja nie może unieważniać słowa Boga:

„Opuściliście przykazanie Boga, a trzymacie się tradycji ludzi… unieważniając słowo Boga przez waszą tradycję” – Marka 7:8-13.

Pan Jeszu potępił tradycję, która odbierała pomoc ojcu i matce:

„Wy zaś mówicie: Jeśli człowiek powie ojcu albo matce: Korban, to znaczy: dar, jest tym, co ode mnie mogłoby ci pomóc. I już nie pozwalacie mu nic uczynić dla ojca swego albo matki swojej. Unieważniając słowo Boga przez waszą tradycję, którą przekazaliście. I wiele podobnych rzeczy czynicie”- Marka 7:11-13.

Korban = dar/ofiara zadeklarowana jako oddana Bogu. Jeśli jakaś tradycja religijna prowadzi do zaniedbania rodziców, to według słów Chrystusa taka tradycja jest fałszywa.

Matka ma się radować z prawego życia dzieci:

„Nie gardź matką, gdy się zestarzeje… niech raduje się ta, która cię urodziła” – Przysłów 23:22-25.

Co z tego wynika?

1. Szacunek, cześć dla mamy, taty, babci i dziadka jest biblijna.

Biblia nie nakazuje sługom Boga chłodu wobec rodziny, lecz szacunku, troski, wdzięczności i realnej pomocy. Podarunek, telefon, odwiedziny, posiłek, słowo wdzięczności — to jest dobre i zgodne z Pismem, jeśli wypływa z miłości i czystego sumienia.

2. Gdy święta są ludzkim zwyczajem, a nie nakazem Boga.

Biblia nakazuje czcić rodziców stale, a nie tylko raz do roku. Dlatego nie wolno mówić: „Bóg nakazał obchodzić Dzień Matki” — bo tego Pismo nie mówi. Tu właśnie działa zasada z Marka 7: nie wolno podnosić tradycji ludzi do rangi przykazania Boga.

3. Nie wolno uczestniczyć, gdy widzimy bałwochwalstwo albo presje na sumienie.

Jeśli ktoś miesza święta z kultem obrazów, modłami, obrzędem religijnym wobec obcych bogów, „stołem demonów”, albo każe innym uznać taki dzień za święty jako nakaz Boga — wtedy sługa Boga powinien odmówić. To już nie jest zwykły szacunek rodzinny, lecz przekroczenie granicy.

Największy zarzut do tych świąt to – sługa Boga nie powinien uczestniczyć w świętach zorganizowanych przez świat, bo nie wiadomo czy nie kryją się za tym: bożki, ukryty satanizm, święto na cześć bogów/demonów.

Sługa Boga nie może lekceważyć pochodzenia i treści żadnego święta. Biblia ostrzega przed narodami służącymi swoim bogom, i nie pozwala przenosić tych rytuałów do służby Bogu. Paweł także mówi wprost, aby uciekać od bałwochwalstwa i nie stawać się uczestnikiem „stołu demonów”. To jest twarda granica.

Jednak bądźmy precyzyjni. Biblia nie mówi: wszystko, co organizuje świat, jest automatycznie skażone. Przeciwnie, Paweł podaje przypadek, że jeśli zaprosi cię ktoś z niewierzących i chcesz pójść, możesz jeść, nie badając sprawy; dopiero gdy zostaje jasno powiedziane: „to jest ofiara dla bożka”, wtedy masz odmówić, ale nie ze względu na swoje sumienie, lecz na sumienie osoby, która zwróciła ci uwagę:

„Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne; wszystko wolno, ale nie wszystko buduje. Niech nikt nie szuka własnego dobra, lecz dobra drugiego. Wszystko, co sprzedaje się na rynku mięsnym, jedzcie, niczego nie badając ze względu na sumienie. Albowiem Pana jest ziemia i jej pełnia. Jeśli ktoś z niewierzących zaprasza was, a chcecie iść, jedzcie wszystko, co wam podadzą, niczego nie badając ze względu na sumienie. Lecz jeśli ktoś wam powie: To jest ofiarowane bożkom — nie jedzcie, ze względu na tego, który to ujawnił, i ze względu na sumienie. A mówię: nie o własne sumienie, lecz o sumienie drugiego. Bo dlaczego moja wolność miałaby być sądzona przez cudze sumienie? Jeśli ja z dziękczynieniem uczestniczę, dlaczego mam być oczerniany z powodu tego, za co dziękuję? Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Boga. Nie bądźcie przyczyną potknięcia ani Judejczykom, ani Grekom, ani zgromadzeniu Boga, jak i ja staram się wszystkim we wszystkim dogodzić, nie szukając własnej korzyści, lecz korzyści wielu, aby zostali zbawieni” – 1 Koryntian 10:23-33.

 

„Badajcie wszystko; co dobre — trzymajcie się tego” – 1 Tesaloniczan 5:21.

 

„Od wszelkiej postaci zła się wstrzymujcie” – 1 Tesaloniczan 5:22.

 

„Wszystko, co nie jest z wiary, jest grzechem” – Rzymian 14:23.

Możemy popatrzeć na to w ten sposób: jeśli coś jest jawnie bałwochwalcze — odrzucamy to; jeśli nie wiesz — zbadaj; jeśli po zbadaniu nadal nie masz spokoju sumienia — nie uczestnicz. To nie jest tchórzostwo, tylko posłuszeństwo prawom Chrystusa.

Co więc z Dniem Matki, Babci i Dziadka?

Samo to, że dany dzień został nazwany przez ludzi i funkcjonuje w społeczeństwie, nie czyni go jeszcze kultem bożka. Gdyby jednak w konkretnym obchodzie pojawiły się: modlitwy do zmarłych, kult obrazów, rytuały ku czci innych postaci, praktyki okultystyczne, pijacka rozpusta albo jawne elementy poświęcone bożkom — wtedy sługa Boga ma odmówić. Natomiast zwykłe okazanie czci matce, babci czy dziadkowi nie jest samo w sobie bałwochwalstwem. 

Trzeba też uważać…

Pan Jeszu potępił nie tylko fałszywy kult, ale też ludzką tradycję, która unieważnia przykazanie Boga. W Marka 7 problem polegał na tym, że ludzie zasłonili się religijną tradycją, a przez to przestali realnie pomagać ojcu i matce. To bardzo mocne światło na ten temat: Bóg bardziej patrzy na prawdziwy szacunek/miłość wobec rodziców niż na nazwę dnia w kalendarzu.

Czy sługa Boga ma odrzucić każde święto tylko dlatego, że „świat je zorganizował” albo że „może coś się za tym kryć”.

Tego Biblia nie mówi. Biblia mówi coś dokładniejszego:

• nie wolno uczestniczyć w tym, co jest rzeczywiście związane z bożkami, demonami i obcym kultem;
• z jednej strony powinniśmy badać pochodzenie i treść świąt; a z drugiej strony mamy: „nic nie pytając dla spokoju sumienia”.
• nie wolno w nich uczestniczyć, jeżeli sumienie nas oskarża.

Przed podjęciem decyzji warto jeszcze przeanalizować sobie te wersety i przeczytać tekst z tego tematu:

https://jesu.pl/komunie-wesela-swieta-kiedy-jest-grzech-przeciwko-duchowi-swietemu

„Ku wolności wyswobodził nas Chrystus; stójcie więc i nie poddawajcie się znowu pod jarzmo niewoli” – Galacjan 5:1.

 

„Zachowujecie dni i miesiące, i pory, i lata. Obawiam się o was, czy może nadaremnie trudziłem się nad wami” – Galacjan 4:10-11.

 

„Czy więc jecie, czy pijecie, czy cokolwiek czynicie, wszystko czyńcie na chwałę Boga” – 1 Koryntian 10:31.

 

„A nie upodabniajcie się do tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnowienie umysłu, abyście umieli rozpoznać, co jest wolą Boga: co dobre, miłe i doskonałe” – Rzymian 12:2.

 

„Od wszelkiej postaci zła się wstrzymujcie” – 1 Tesaloniczan 5:22.

 

„Wszystko wolno, ale nie wszystko jest pożyteczne; wszystko wolno, ale nie wszystko buduje” – 1 Koryntian 10:23.

 

„Baczcie jednak, aby ta wasza wolność nie stała się zgorszeniem dla słabych” – 1 Koryntian 8:9.

 

„Bóg powiedział: Czcij ojca i matkę oraz: Kto złorzeczy ojcu lub matce, niech śmiercią umrze” – Mateusza 15:4.

 

„Koroną starych są synowie synów, a chlubą synów są ich ojcowie” – Przysłów 17:6.

 

„Jakiż układ ma świątynia Boga z bożkami? Wy bowiem jesteście świątynią Boga żywego, jak powiedział Bóg: Zamieszkam w nich i będę się przechadzał wśród nich, i będę ich Bogiem, a oni będą Moim ludem. Dlatego wyjdźcie spośród nich i odłączcie się – mówi Pan – i nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę” – 2 Koryntian 6:16-17. .

Jeszcze na koniec odnieśmy się do wyrazu – czcij:

W Piśmie słowo oznaczające cześć nie zawsze odnosi się wyłącznie do Boga. Biblia każe czcić ojca i matkę, każe uczcić starszego, a nawet mówi: „króla czcijcie”. W tym sensie chodzi o szacunek, poważanie, uznanie czyjejś godności i właściwe traktowanie. Nie jest to bałwochwalstwo.

Trzeba więc odróżnić dwie rzeczy:

• jedna to uczcić człowieka w sposób godny i właściwy.
• Druga to oddać pokłon, uwielbienie i chwałę, które należą się wyłącznie Bogu.

Gdy człowiek przekracza tę granicę i zaczyna dawać stworzeniu to, co należy się Stwórcy, wtedy wchodzi w bałwochwalstwo.

Dlatego nie trzeba bać się samego słowa „cześć”, jeśli rozumiemy je biblijnie. Rodzicom, starszym czy władzy można okazywać cześć w znaczeniu honoru i szacunku. Ale uwielbienie, pokłon i najwyższa chwała należą się tylko Bogu.

To właśnie jest biblijna równowaga.

Artykuł Dzień Matki, Dzień Babci, Dzień Ojca, Dzień Dziadzia. Czy te święta są biblijne? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Why for the sake of the angels?

What does it mean to cover one’s head while prophesying?

When a woman speaks about God or reads biblical verses, is she then prophesying, and must she cover her head?

Let us examine these topics in detail, so as neither to add anything of our own nor to subtract anything from God’s message:

“Now these things, brothers, I have applied to myself and to Apollos for your sake, so that in us you may learn: not to go beyond what is written, so that you may not become arrogant—one taking pride in one person against another” – 1 Corinthians 4:6.

1 – Is hair the same thing as a head covering?

1.1 What does the text state explicitly?

Order of the Head – Hierarchy:

“But I want you to know that the head of every man is Christ, the head of a woman is the man, and the head of Christ is God” – 1 Corinthians 11:3.

Order for a man:

“Every man who prays or prophesies with his head covered dishonors his head” – 1 Corinthians 11:4.

Order for a woman:

“And every woman who prays or prophesies with her head uncovered dishonors her head. For it is one and the same as if she were shaved” – 1 Corinthians 11:5.

Paul’s appeal is imperative, not casual:

“So if a woman does not cover her head, let her also have her hair cut off. But if it is disgraceful for a woman to have her hair cut off or her head shaved, let her cover her head.” — 1 Corinthians 11:6

Paul’s rhetorical question:

“Judge for yourselves: Is it proper for a woman to pray to God without a head covering?” – 1 Corinthians 11:13.

These instructions apply to all congregations:

“But if anyone seems to be contentious, we have no such custom, nor do the churches of God” – 1 Corinthians 11:16.

1.2 What follows from this?

A woman should cover her head while praying and prophesying, whereas a man is not to cover his head in the same situation. This is neither an indirect inference nor a conjecture; it is the direct content of verses 4–6 and 13.

1.3 Are hair and headwear the same thing?

Here lies the crux of the dispute. Verse 15 says:

“But if a woman wears/grows long hair, it brings her glory, for her hair was given to her as a covering/veil/mantle” – 1 Corinthians 11:15.

or:

“But if a woman wears/grows long hair, it brings her glory, for her hair was given to her instead of a covering/veil/mantle” – 1 Corinthians 11:15.

The word most frequently translated as „covering” (4018. *peribolaion*) also denotes: a cloak, a veil, a covering, or a wrap—that is, something physical. The verse suggests that long hair serves as a physical covering, akin to a veil or a cloak.

What do we find in Paul’s teachings?

• In 1 Corinthians 11:15, hair is presented as a woman’s physical covering, veil, or mantle.

• We also encounter the act of cutting or shaving the hair in 1 Corinthians 11:6—Paul cites this as an example of disgrace and a point of contrast: if a woman is not covered, let her hair be cut; and since having her hair cut or shaved is a disgrace, let her cover herself.

Two facts emerge here:

• hair constitutes a physical covering for a woman;

• Paul employs the act of cutting or shaving the hair as a powerful, shameful example to underscore the gravity of the matter of head covering.

1.4 When is covering up required?

The text explicitly states: “when praying or prophesying.” Therefore, strictly speaking, the injunction applies to these specific situations. However, since Paul concludes the matter by appealing to the “churches of God,” it is safest to interpret this primarily as a principle applicable to all gatherings of believers.

In short:

• Long hair is a woman’s natural covering.

• Covering the head during prayer or prophesying is an additional, visible sign of God’s order.

• Paul demonstrates that hair and a head covering are not exactly the same thing.

Why?

Because if hair alone were the sole covering, Paul would not have written:

“So if a woman does not cover her head, let her also have her hair cut off. But if it is disgraceful for a woman to have her hair cut off or her head shaved, let her cover her head.” — 1 Corinthians 11:6

Thus, Paul distinguishes between hair and a head covering:

• Hair = that which God has naturally given to a woman.

• Head covering = that which a woman puts on when praying or prophesying, in order to demonstrate God’s order.

A woman possesses long hair as a natural covering; however, when praying or prophesying, she is also to cover her head as a visible sign of God’s order.

Final Conclusion

• The Bible teaches that a woman—or sister—when praying or prophesying, should have her head covered.

• The Bible teaches that a man, in this same situation, should not have his head covered.

• Long hair is a woman’s glory and serves as a natural, „physical” covering; however, Paul’s very argument points to the need for an *additional* covering during times of prayer or prophesying.

In 1 Corinthians 11:6, we find a command for women to cover themselves while praying or prophesying. If a woman chooses not to do so, she should shave or cut her hair. Conversely, a little further on—in 1 Corinthians 11:15—hair is presented as a woman’s physical covering, veil, or mantle.

Are there, then, specific situations in which long hair itself serves as the covering or physical mantle?

What does it mean to prophesy? When is a woman considered to be prophesying in a manner that requires her to cover her head?

I invite you to join me for the subsequent parts of this discussion.

Artykuł Women Covering Their Heads: Are Hair and Head Coverings the Same Thing? – Part 1 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Temat zakrywania głowy przez kobiety budzi wiele kontrowersji. Pismo pisze, że panie muszą zakrywać głowę podczas modlenia się i prorokowania. Dodatkowo przeczytamy w pismach, że to włosy są okryciem kobiety, a inny fragment miałby mówić, że mają zakrywać głowę ze względu na anioły.

Dlaczego ze względu na anioły?

Co znaczy zakrywać głowę przy prorokowaniu?

Gdy kobieta mówi o Bogu, czyta wersety biblijne, to wtedy prorokuje i musi zakrywać głowę?

Zbadajmy szczegółowo te tematy, aby nie dodawać nic od siebie i nie odejmować z przekazu Boga:

„A te rzeczy, bracia, zastosowałem do siebie i do Apollosa ze względu na was, abyście w nas nauczyli się: nie wykraczać/nie wychodzić ponad to, co zostało zapisane(nie ponad to, co zostało napisane), abyście się nie pysznili, jeden za jednym, przeciw drugiemu” – 1 Koryntian 4:6.

1 – Czy włosy są tym samym, co chusta?

1.1 Co mówi tekst wprost?

Porządek głowy – hierarchia:

„Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” – 1 Koryntian 11:3.

Nakaz dla mężczyzny:

„Każdy mężczyzna, gdy się modli albo prorokuje z przykrytą głową, hańbi swoją głowę” – 1 Koryntian 11:4.

Nakaz dla kobiety:

„I każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje z nienakrytą głową, hańbi swoją głowę. Bo to jest jedno i to samo, jakby była ogolona” – 1 Koryntian 11:5.

Wniosek Pawła jest rozkazujący, nie luźny:

„Jeśli więc kobieta nie nakrywa głowy, niech się też strzyże. A jeśli hańbiące jest dla kobiety być ostrzyżoną lub ogoloną, niech nakrywa głowę” – 1 Koryntian 11:6.

Pytanie retoryczne Pawła:

„Osądźcie sami: Czy wypada kobiecie modlić się do Boga bez nakrycia głowy?” – 1 Koryntian 11:13.

Zalecenia te są do wszystkich zgromadzeń:

„A jeśli ktoś wydaje się być kłótliwy, my takiego zwyczaju nie mamy, ani kościoły Boże” – 1 Koryntian 11:16.

1.2 Co z tego wynika?

Kobieta powinna nakrywać głowę podczas modlitwy i prorokowania, a mężczyzna nie ma nakrywać głowy w tej samej sytuacji. To nie jest wniosek pośredni ani domysł; to jest bezpośrednia treść wersów 4–6 i 13.

1.3 Czy włosy są tym samym, co nakrycie głowy?

Tu jest sedno sporu. Werset 15 mówi:

„Ale jeśli kobieta nosi/zapuszcza długie włosy, przynosi jej to chwałę, gdyż włosy zostały jej dane za okrycie/welon/płaszcz” – 1 Koryntian 11:15.

lub:

„Ale jeśli kobieta nosi/zapuszcza długie włosy, przynosi jej to chwałę, gdyż włosy zostały jej dane zamiast okrycia/welonu/płaszczu” – 1 Koryntian 11:15.

Wyraz najczęściej tłumaczony na okrycie (4018. perybolaion) oznacza również: płaszcz, welon, pokrycie, narzuta, czyli coś fizycznego. Werset sugeruje, że długie włosy są jak fizyczne okrycie typu: welon, płaszcz.

Co mamy w naukach Pawła:

• Włosy w 1 Koryntian 11:15 są pokazane jako fizyczne okrycie / zasłona / narzuta kobiety.
• Mamy również ostrzyżenie lub ogolenie w 1 Koryntian 11:6 – Paweł podaje jako przykład hańby i kontrastu: jeśli kobieta nie jest zakryta, to niech będzie ostrzyżona; a skoro ostrzyżenie lub ogolenie jest hańbą, to niech się zakrywa.

Są tu dwa fakty:

• włosy stanowią u kobiety fizyczne okrycie.
• Paweł używa ostrzyżenia / ogolenia jako mocnego przykładu zawstydzającego, aby pokazać powagę sprawy zakrycia głowy.

1.4 Kiedy obowiązuje zakrywanie się?

Tekst wprost mówi: „gdy się modli albo prorokuje”. Zatem najściślej rzecz biorąc, nakaz dotyczy tych sytuacji. Ponieważ jednak Paweł kończy sprawę odwołaniem do „kościołów Bożych”, najbezpieczniej rozumieć to przede wszystkim jako zasadę dla wszystkich zgromadzeń wierzących.

W skrócie:

• długie włosy to naturalne okrycie kobiety.
• Zakrycie głowy przy modlitwie lub prorokowaniu to dodatkowy, widzialny znak Bożego porządku.
• Paweł pokazuje, że włosy i chusta to nie jest dokładnie to samo.

Dlaczego?

Bo gdyby same włosy były jedynym okryciem, to Paweł nie pisałby:

„Jeśli więc kobieta nie nakrywa głowy, niech się też strzyże. A jeśli hańbiące jest dla kobiety być ostrzyżoną lub ogoloną, niech nakrywa głowę” – 1 Koryntian 11:6.

Czyli Paweł rozróżnia – włosy i nakrycie głowy:

• Włosy = to, co Bóg dał kobiecie naturalnie.
• Nakrycie głowy = to, co kobieta zakłada, gdy modli się albo prorokuje, aby okazać Boży porządek.

Kobieta ma długie włosy jako naturalne okrycie, ale przy modlitwie i prorokowaniu ma jeszcze zakryć głowę jako widzialny znak porządku Boga.

Wniosek końcowy

• Biblia uczy, że kobieta/siostra, gdy modli się albo prorokuje, powinna mieć nakrytą głowę.
• Biblia uczy, że mężczyzna w tej sytuacji nie powinien mieć nakrytej głowy.
• Długie włosy są chwałą kobiety i naturalnym „fizycznym” okryciem, ale sam wywód Pawła wskazuje na potrzebę dodatkowego nakrycia w czasie modlitwy/prorokowania.

W 1 Koryntian 11:6 mamy dla kobiet nakaz zakrywania się podczas modlitwy lub prorokowania. Jeżeli kobieta nie chce, to niech się ogoli lub ostrzyże. Natomiast nieco dalej w 1 Koryntian 11:15, długie włosy są pokazane jako fizyczne okrycie / zasłona / narzuta kobiety. 

Czy zatem są sytuacje, w których długie włosy są zakryciem/fizyczną narzutą?

Co to znaczy prorokować? Kiedy kobieta prorokuje, aby nakryć głowę?

Zapraszam do kolejnych części tematu.

Artykuł Kobieta powinna zakrywać głowę. Czy włosy są tym samym, co chusta? – część 1 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

15. How long did the Israelite feasts last: Passover – Unleavened Bread – Omer – Pentecost? (Part 7)

Can we precisely calculate when Christ was resurrected?

Is it possible to know the day of the week?

Is it possible to know the date?

14 – We know the date of Christ’s resurrection. On what day of the week was Christ resurrected?

14.1 The Rise of Christ:

“After the sabbath, as it was dawning toward the first day of the week…” – Matthew 28:1.

“When the sabbath was past…” – Mark 16:1.

“On ​​the first day of the week, very early in the morning…” – Mark 16:2.

“When He was raised very early in the morning on the first day of the week…” – Mark 16:9.

“On ​​the first day of the week, very early in the morning…” – Luke 24:1.

“On ​​the first day of the week, Mariam/Miriam of Magdala came early to the tomb…” – John 20:1.

“In the evening of the first day of the week…” – John 20:19.

The above verses indicate that Christ was resurrected, or raised from the dead, on the first day of the week after the Sabbath. Then Mariam of Magdala came to the tomb.

Then the logical question arises: when was the sabbath? The answer to this question will provide a clear message.

14.2 What day of the week was the sabbath?

„On the seventh day God finished His work which He had made, and rested on the seventh day from all His work which He had made. And God blessed the seventh day and hallowed it, because on it He rested from all His work which God had created and made.” – Genesis 2:2-3.

„Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days you shall labor and do all your work; but the seventh day is the Sabbath of the LORD your God.” – Exodus 20:8-10.

„Six days you shall labor; but on the seventh day it is a sabbath of rest, a holy convocation; you shall do no work. It is a sabbath of the LORD in all your dwellings.” – Leviticus 23:3.

The sabbath was the seventh day of the week. It was a day of rest. It could fall on Saturday or Sunday, or even on another day of our week.

Let’s remember how the world changed the first day of the year. It is currently in winter, January 1st. God gave the Israelites the first month of the year in the spring, when barley was ripe, meaning March-April, according to our calendar.

We default to assuming that the sabbath was on Saturday or Sunday. If you read jewish sources, they will speak of the sabbath on Saturday, but this is not a Biblical statement.

Therefore, let’s analyze both variants.

Option 1 – if the „sabbath” (seventh day) fell on Saturday

Day 1 — 14 awiw

Christ’s Passover, Preparation, Sacrifice, and Burial:

„In the first month, on the fourteenth day of the month, at twilight, is the Lord’s Passover” – Leviticus 23:5.

„I have earnestly desired to eat this Passover with you before I suffer” – Luke 22:15.

„And when evening had already come, because it was Preparation, that is, the day before the Sabbath” – Mark 15:42.

Day 2 — 15 awiw

Sabbath, rest:

„And on the fifteenth day of this month shall be the Feast of Unleavened Bread to the LORD” – Leviticus 23:6.

„Then they returned and prepared spices and ointments, and rested on the sabbath according to the commandment” – Luke 23:56.

Day 3 — 16 Aviv

The first day of the week, the empty tomb, a testimony of the resurrection:

„After the Sabbath, as dawn was beginning toward the first day of the week, Mariam Magdalene and the other Mariam came to look at the tomb.” – Matthew 28:1.

„Very early on the first day of the week, when the sun had risen, they came to the tomb.” – Mark 16:2.

“Now on the first day of the week, Mariam Magdalene came early to the tomb, while it was still dark, and saw that the stone had been taken away from the tomb.” – John 20:1.

“But besides all this, it is now the third day since these things happened.” – Luke 24:21.

“That He was buried, that he rose again the third day according to the Scriptures.” – 1 Corinthians 15:4.

Option 2: if the „Sabbath” (day 7) fell on Sunday, then:

Day 1: Saturday (Christ’s Passover, preparation, sacrifice, and burial).

Day 2: Sunday (sabbath, rest).

Day 3: Monday (first day of the week, empty tomb). Resurrection.

Summary

If the sabbath fell on Saturday, then Christ’s resurrection was on Sunday. If the sabbath fell on Sunday, then Christ’s resurrection was on Monday.

We know the date of Christ’s resurrection

The date of the resurrection of Lord Yeshu is much easier.

Let’s see.

Christ rose from the dead on the third day:

“…He was raised from the dead on the third day according to the Scriptures” – 1 Corinthians 15:4.

“The Son of Man must be delivered up… and crucified, and on the third day rise again” – Luke 24:7.

“On the third day after His death, God gave Him life and allowed Him to appear to men” – Acts 10:40.

Luke 24:1 says that the women came to the tomb on the first day of the week, and Luke 24:21 adds that on that very day the disciples say, „Today is the third day since these things happened.” Since the first day of the week is called the third day after these events, the calculation is as follows:

• Day 1 of three = Passover + Yeshu’s death and burial.

• Day 2 of three = Sabbath.

• Day 3 of three = first day of the week, when the tomb is empty.

Christ’s Passover took place on the 14th of Aviv, meaning:

Aviv 14th — the first day,

Aviv 15th — the second day,

Aviv 16th — the third day.

From this we conclude that Christ rose from the dead on the 16th of Aviv.

In the year 2026, according to the correct calculations, the Memorial of Christ’s death took place on the 14th of Aviv, or April 1st, and Christ’s resurrection occurred on the 16th of Aviv, or April 3rd:

The Memorial of Death: A 19-Year Jewish Cycle—Part 2

At that time, as described in the Bible, Christ’s resurrection occurred on the 16th of Aviv, which was either Sunday or Monday, depending on whether the sabbath fell on Saturday or Sunday. Currently, we can still consider the resurrection date as the 16th of Aviv, but the day of the week will vary depending on the date of the new moon, i.e., the first of Aviv at the turn of March and April.

Artykuł We Know the Date of Christ’s Resurrection. Do We Know the Day? – Part 6 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Czy możemy precyzyjnie wyliczyć, kiedy zmartwychwstał Chrystus?

Czy jest możliwość poznania dnia tygodnia?

Czy jest możliwość poznania daty?

14 – Znamy datę zmartwychwstania Chrystusa. W jakim dniu tygodnia zmartwychwstał Chrystus?

14.1 Wzbudzenie Chrystusa:

„Po szabacie, gdy świtało ku pierwszemu dniowi tygodnia…” – Mateusza 28:1.

„Gdy minął szabat…” – Marka 16:1.

„Pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem…” – Marka 16:2.

„Gdy został wzbudzony wczesnym rankiem pierwszego dnia po szabacie…” – Marka 16:9.

„Pierwszego dnia tygodnia, bardzo wcześnie rano…” – Łukasza 24:1.

„Pierwszego dnia tygodnia Mariam z Magdali przyszła rano do grobu…” – Jana 20:1.

„Wieczorem, tego pierwszego dnia tygodnia…” – Jana 20:19.

Z powyższych wersetów wynika, że Chrystus zmartwychwstał, czyli został wzbudzony: pierwszego dnia tygodnia po szabacie. Wtedy Mariam z Magdali przyszła do grobu.

W takim razie nasuwa się logiczne pytanie: kiedy był szabat? Odpowiedź na to pytanie da nam jasny przekaz.

14.2 W którym dniu tygodnia był szabat?

„W siódmym dniu Bóg ukończył swe dzieło, które uczynił; i odpoczął siódmego dnia od wszelkiego swego dzieła, które stworzył. I Bóg błogosławił siódmy dzień, i poświęcił go, bo w nim odpoczął od wszelkiego swego dzieła, które Bóg stworzył i uczynił” – Rodzaju 2:2-3.

 

„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie swoje prace; Ale siódmy dzień jest szabatem PANA, twego Boga” – Wyjścia 20:8-10.

 

„Przez sześć dni robić będziecie; ale w dzień siódmy sabat odpocznienia, zgromadzenie święte, żadnej roboty czynić nie będziecie; sabat Pański jest we wszystkich mieszkaniach waszych” – Kapłańska 23:3.

Szabat był siódmym dniem tygodnia. Był dniem odpoczynku. Mógł wypadać w sobotę lub niedzielę, a nawet w inny dzień naszego tygodnia.

Pamiętajmy, jak świat zmienił pierwszy dzień roku. Obecnie jest w zimie, 1 stycznia. Bóg Izraelitom dał pierwszy miesiąc roku na wiosnę, kiedy jęczmień był dojrzały, czyli marzec-kwiecień, naszego kalendarza.

Domyślnie przyjmujemy, że szabat był w sobotę albo w niedzielę. Jeżeli przeczytasz źródła żydowskie, to będą mówić o szabacie w sobotę, jednak to nie jest stwierdzenie biblijne.

Dlatego zróbmy analizę dla obu wariantów.

Wariant 1 — jeśli „szabat” (dzień siódmy) wypadał w sobotę

Dzień 1 — 14 awiw

Pascha Chrystusa, przygotowanie, ofiara i złożenie do grobu:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia tego miesiąca, o zmierzchu, jest Pascha PANA” – Kapłańska 23:5.

 

„Gorąco pragnąłem spożyć tę Paschę z wami, zanim będę cierpiał” – Łukasza 22:15.

 

„A gdy już nastał wieczór, ponieważ było Przygotowanie, to jest dzień przed szabatem” – Marka 15:42.

Dzień 2 — 15 awiw

Szabat, odpoczynek:

„A piętnastego dnia tego miesiąca będzie Święto Przaśników dla PANA” – Kapłańska 23:6.

 

„Potem wróciły i przygotowały wonności oraz maści. W szabat zaś odpoczywały według przykazania” – Łukasza 23:56.

Dzień 3 — 16 awiw

Pierwszy dzień tygodnia, pusty grób, świadectwo zmartwychwstania:

„Po szabacie, gdy świtało ku pierwszemu dniowi tygodnia, przyszła Mariam Magdalena i druga Mariam obejrzeć grób” – Mateusza 28:1.

 

„Bardzo wcześnie rano, pierwszego dnia po szabacie, gdy wzeszło słońce, przyszły do grobu” – Marka 16:2.

 

„A pierwszego dnia tygodnia Mariam Magdalena rano, gdy jeszcze było ciemno, przyszła do grobu i zobaczyła, że kamień został odjęty od grobu” – Jana 20:1.

 

„Lecz po tym wszystkim dziś już trzeci dzień, jak to się stało” – Łukasza 24:21.

 

„Że został pogrzebany, że zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem” – 1 Koryntian 15:4.

Wariant 2: jeśli „szabat” (dzień 7) wypadał w niedzielę, to:

Dzień 1: sobota (Pascha Chrystusa, przygotowanie, ofiara i złożenie do grobu).

Dzień 2: niedziela (szabat, odpoczynek).

Dzień 3: poniedziałek (pierwszy dzień tygodnia, grób pusty). Zmartwychwstanie.

Podsumowanie

Jak szabat wypadał w sobotę, to zmartwychwstanie Chrystusa było w niedzielę.

Jak szabat wypadał w niedzielę, to zmartwychwstanie Chrystusa było w poniedziałek.

Znamy datę zmartwychwstania Chrystusa

Z datą zmartwychwstania Pana Jeszu jest dużo łatwiej.

Zobaczmy.

Chrystus trzeciego dnia zmartwychwstał:

„…zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem” – 1 Koryntian 15:4.

 

„Mówiąc, że trzeba, aby Syn Człowieka został wydany w ręce ludzi grzesznych i został ukrzyżowany, i trzeciego dnia powstał” – Łukasza 24:7.

 

„Tego Bóg wzbudził trzeciego dnia i sprawił, aby stał się jawny / widzialny” – Dzieje 10:40.

Łukasza 24:1 mówi, że kobiety przyszły do grobu pierwszego dnia tygodnia, a Łukasza 24:21 dodaje, że tego właśnie dnia uczniowie mówią: „dziś już trzeci dzień, jak to się stało”.

Skoro pierwszy dzień tygodnia jest nazwany trzecim dniem od tych wydarzeń, to rachuba wygląda tak:

• Dzień 1 z trzech = Pascha Pana Jeszu + śmierć i złożenie do grobu.
  
• Dzień 2 z trzech = szabat.
  
• Dzień 3 z trzech = pierwszy dzień tygodnia, gdy grób jest już pusty.

Pascha Chrystusa odbyła się 14 awiw, czyli:

14 awiw — pierwszy dzień,
15 awiw — drugi dzień,
16 awiw — trzeci dzień.

Stąd mamy wniosek, że Chrystus zmartwychwstał 16 awiw.

W roku 2026 zgodnie z prawidłowymi obliczeniami, Pamiątka śmierci odbyła się 14 awiw, czyli 1 kwietnia, zmartwychwstanie Chrystusa nastąpiło 16 awiw, czyli 3 kwietnia:

https://jesu.pl/pamiatka-smierci-19-letni-cykl-zydowski-czesc-2/#jak-wyznaczano-awiw-6punkt

W tamtym czasie opisanym w biblii, zmartwychwstanie Chrystusa nastąpiło 16 awiw, była to niedziela lub poniedziałek, w zależności od tego czy szabat był w sobotę czy w niedzielę.

W obecnym czasie możemy dalej brać pod uwagę datę zmartwychwstania 16 awiw, ale dzień tygodnia będzie różnie wypadał, w zależności od daty nowiu księżyca, czyli pierwszego awiw na przełomie marca i kwietnia.

Artykuł Znamy datę zmartwychwstania Chrystusa. Czy znamy dzień? – część 6 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Perhaps some will conclude that there is no need to keep the Memorial at a specific time because we do not know how often to do it.

We have the answer to all doubts and questions in the Scriptures.

Let’s see these verses.

13 – How often do we observe the Memorial?

13.1 – Commandment to eat flesh and drink blood:

„Yeshu answered them: amen, amen, I tell you, unless you eat the flesh of the Son of Man and drink His blood, you have no life in you. Whoever eats My flesh and drinks My blood has aeon (eternal) life, and I will raise him up on the last day. For My flesh is true food, and My blood is true drink. „whoever eats My flesh and drinks My blood dwells in me, and I in him. As the living Father sent Me, and I live because of the Father, so he who eats Me will live because of Me” – John 6:53-57.

13.2 – Command to eat and drink with dignity:

„So let a man examine himself and so let him eat of this bread and drink of this cup. For he who eats and drinks unworthily, eats and drinks his own judgment, not distinguishing the body of the Lord” – 1 Corinthians 11:28-29.

13.3 – Establishment of the Memorial of Death:

„And he took bread, and when He had given thanks, He broke it, and gave it to them, saying, This is My body, given for you; do this in remembrance of Me. Likewise also the cup after supper, saying, This cup is the new covenant in My blood, which is shed for you” – Luke 22:19-20.

“And when the time had come, He sat down at table, and the apostles with Him. And He said to them: I have earnestly desired to eat this Passover supper with you before My suffering/suffering; for I tell you, I will not eat it again until it is fulfilled in the Kingdom of God.

And He took the cup, and gave thanks, and said, Take it, and divide it among yourselves; for I tell you, I will not drink from now on of the fruit of the vine until the kingdom of God comes” – Luke 22:14-18.

13.4 – What were the commandments regarding the Passover, which Christ turned into a Memorial?

Passover at the appointed time:

“In the first month, on the fourteenth day of the month, between the two evenings, is the Passover for YHWH” – Leviticus 23:5.

Passover as a memorial for generations:

„This day shall be a memorial to you, and you shall keep it as a feast to YHWH; throughout your generations you shall keep it as an everlasting ordinance” – Exodus 12:14.

The annual rhythm is directly named:

“You shall keep this resolution in its season, from year to year” – Exodus 13:10.

13.5 – How often do we have the Memorial:

„Likewise also the cup after supper, saying, This cup is the new covenant in My blood; do this, as often as you drink, in remembrance of Me” – 1 Corinthians 11:25.

“For whenever / how many times, every time / how often you eat this bread and drink this cup, you declare the Lord’s death until He comes” – 1 Corinthians 11:26.

Do we have other verses about this celebration?

Here we are reminded of the love feasts that God’s servants held. They were for all people, so even the unworthy came there:

„These are the hidden reefs of your love feasts, feasting with you without fear, feeding yourselves, clouds without water, carried away by the winds; trees of autumn, fruitless, twice dead, rooted up” – Jude 1:12.

Here is some information about breaking bread in gatherings:

“And they continued in the teaching of the messengers and in the fellowship, in the breaking of bread and in prayers” – Acts 2:42.

“And they continued daily with one accord in the temple, and breaking bread from house to house, and ate their food with gladness and singleness of heart” – Acts 2:46.

“On the first day of the week, when we were gathered together to break bread, Paul spoke to them, intending to depart the next day, and he continued his speech until midnight” – Acts 20:7.

„So when you come together, it is not the eating of the Lord’s Supper. For when you eat, each one takes his own supper beforehand; and one is hungry and the other is drunk. Have you not homes in which to eat and drink? Or do you disregard the assembly of God and put to shame those who have nothing?” – 1 Corinthians 11:20-22.

„Therefore, my brothers, when you come together to eat, wait for one another. If anyone is hungry, let him eat at home, so that you do not come together to judgment” – 1 Corinthians 11:33-34.

„The Cup of blessing that we bless, is it not the communion of the Blood of Christ? The bread that we break, is it not the communion of the Body of Christ?”– 1 Corinthians 10:16.

What do these verses show?

When considering this topic, all that is known about the Passover and the Memorial of Christ’s death should be taken into account:

The Memorial – Part 1. What is it? The day begins in the evening. The first month is Aviv.

I would divide this controversial topic into two groups:

1 – obligatory Memorial celebrated once a year on the 14th of Aviv for those immersed in the correct name of Yeshu. Understood as an annual commemoration established in the context of Passover on Aviv 14.

2 – organizing meetings with people without immersion. We can call it the breaking of bread or the Lord’s Supper. At these meetings, we provide very important information about: the trinity, the name of Christ, eternal life, the true cause of Christ’s death, etc. They are organized in any number in a month or a year:

“For whenever / how many times, every time / how often you eat this bread and drink this cup, you declare the Lord’s death until He comes” – 1 Corinthians 11:26.

Let’s answer the most frequently asked question: since there is no date in the New Covenant (New Testament), is the first point obligatory, i.e. organizing the Memorial once a year on the 14th Aviv?

Let us see what is the sequence, what is the order of the Passover supper conducted by Christ and the apostles, at which the Son of God announced the Memorial of death.

God commands the Israelites to celebrate Passover every year. Provides a detailed date: April 14. If God gives the date and time: after sunset, it means that it is something important, something imposed on us by God. Since the date is so precise, there is no freedom here. I don’t think anyone serious will say to God: I don’t care about this date, I have scheduled the Memorial for the 15th of Aviv. And someone else will say: the date is not important, only participation in the Memorial.

To determine who is right, all we need to do is examine what Christ did.

By His example, Christ ordered the Passover to be held on the 14th of Aviv at sunset, which is exactly the time that God ordered the Israelites to do. Christ kept the Passover at God’s appointed time, and the Memorial was instituted in this context.

If the second most powerful Person in the world does not ignore this date: the 14th of Aviv, how can we, servants of God, do it?

At exactly this time, Christ made the Passover, which he turned into a Remembrance, and we, the servants of God, imitate our Lord Yeshu and announce it to all nations:

“And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, nations, tongues, and kings” – Revelation 10:11.

Artykuł How many times do we observe the Memorial? – part 5 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Nie mamy wersetu, który mówiłby, ile razy mamy obchodzić Pamiątkę śmierci Chrystusa: czy raz na rok, czy raz na miesiąc, czy raz w życiu. 

Być może niektórzy dojdą do wniosku, że nie trzeba obchodzić Pamiątki w określonym czasie, bo nie wiemy, jak często to robić.

Na wszystkie wątpliwości i pytania mamy odpowiedź w Pismach.

Zobaczmy te wersety.

13 – Ile razy obchodzimy Pamiątkę?

13.1 – Nakaz spożywania ciała i picia krwi:

„Na to rzekł im Jeszu: amen, amen, powiadam wam, jeśli nie będziecie jedli Ciała Syna Człowieczego i pili Krwi Jego, nie będziecie mieli życia w sobie. Kto spożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, ten ma życie eonowe(wieczne), a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Albowiem Ciało Moje jest prawdziwym pokarmem, a Krew Moja jest prawdziwym napojem. Kto spożywa Ciało Moje i pije Krew Moją, we Mnie mieszka, a Ja w nim. Jak Mnie posłał Ojciec, który żyje, a Ja przez Ojca żyję, tak i ten, kto Mnie spożywa, żyć będzie przeze Mnie” – Jana 6:53-57.

13.2 – Nakaz godnego jedzenia i picia:

„Niech więc człowiek bada samego siebie i tak niech je z tego chleba, i niech pije z tego kielicha. Kto bowiem je i pije niegodnie, sąd własny je i pije, nie rozróżniając Ciała Pańskiego” – 1 Koryntian 11:28-29.

13.3 – Ustanowienie Pamiątki śmierci:

„A wziąwszy chleb, podziękowawszy, złamał i dał im, mówiąc: To jest ciało Moje, za was dawane; to czyńcie ku Mojej Pamiątce. Tak samo i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest Nowym Przymierzem w Mojej krwi, która za was jest wylewana” — Łukasza 22:19-20.

 

“A gdy nadeszła pora, zajął miejsce przy stole, a apostołowie z Nim. I rzekł do nich: Gorąco pragnąłem spożyć tę wieczerzę paschalną z wami przed Moją męką/cierpieniem; powiadam wam bowiem, iż nie będę jej już spożywał, aż nastąpi spełnienie w Królestwie Bożym.

I wziął kielich, i podziękował, rzekł: Weźcie go i rozdzielcie między sobą; powiadam wam bowiem, iż odtąd nie będę pił z owocu winorośli, aż przyjdzie Królestwo Boże” – Łukasza 22:14-18.

13.4 – Jakie nakazy dotyczyły Paschy, którą Chrystus zamienił na Pamiątkę?

Pascha w wyznaczonym czasie:

„W pierwszym miesiącu, czternastego dnia miesiąca, między dwoma wieczorami, jest Pascha dla JHWH” – Kapłańska 23:5.

Pascha jako pamiątka na pokolenia:

„Ten dzień będzie wam pamiątką i będziecie go obchodzić jako święto dla JHWH; przez wasze pokolenia będziecie go obchodzić jako ustanowienie wieczne” – Wyjścia 12:14.

Rytm coroczny wprost nazwany:

„Będziesz zachowywał to postanowienie w jego czasie, z roku na rok” – Wyjścia 13:10.

13.5 –  Jak często robimy Pamiątkę:

„Podobnie i kielich po wieczerzy, mówiąc: Ten kielich jest Nowym Przymierzem w Mojej Krwi; to czyńcie, ilekroć / ile razy, za każdym razem / jak często tylko pijecie, na Moją Pamiątkę” – 1 Koryntian 11:25.

„Bo ilekroć / ile razy, za każdym razem / jak często jecie ten chleb i pijecie ten kielich, śmierć Pana ogłaszacie, aż przyjdzie” – 1 Koryntian 11:26.

Czy mamy inne wersety na temat tej uroczystości?

Tutaj mamy wspomnienie o ucztach miłości, jakie czynili słudzy Boga. Były one dla wszystkich ludzi, dlatego przychodzili tam również ci niegodni:

„To są ukryte rafy na waszych ucztach miłości, ucztując z wami bez bojaźni, pasąc samych siebie, chmury bez wody, unoszone przez wiatry; drzewa jesienne, bezowocne, podwójnie umarłe, wykorzenione” – Judy 1:12.

Tutaj mamy kilka informacji o łamaniu chleba w zgromadzeniach:

„I trwali w nauce wysłanników i we wspólnocie, w łamaniu chleba i w modlitwach” – Dzieje 2:42.

 

„I każdego dnia trwali jednomyślnie w świątyni, a łamiąc chleb po domach, spożywali pokarm z radością i prostotą serca” – Dzieje 2:46.

 

„W pierwszym dniu tygodnia, gdy byliśmy zgromadzeni, aby łamać chleb, Paweł przemawiał do nich, mając nazajutrz odjechać, i przedłużył mowę aż do północy” – Dzieje 20:7.

 

„Gdy więc schodzicie się razem, nie jest to spożywanie Wieczerzy Pana. Bo podczas jedzenia każdy bierze wcześniej własną wieczerzę; i jeden jest głodny, a drugi pijany. Czy nie macie domów, aby jeść i pić? Albo lekceważycie zgromadzenie Boga i zawstydzacie tych, którzy nic nie mają?” – 1 Koryntian 11:20-22.

 

„Tak więc, moi bracia, gdy schodzicie się, aby jeść, czekajcie jedni na drugich. Jeśli ktoś jest głodny, niech je w domu, abyście się nie schodzili ku sądowi” – 1 Koryntian 11:33-34.

 

„Kielich błogosławieństwa, który błogosławimy, czyż nie jest wspólnotą Krwi Chrystusa? Chleb, który łamiemy, czyż nie jest wspólnotą Ciała Chrystusa?” – 1 Koryntian 10:16.

Co wynika z tych wersetów?

Do rozważenia tego tematu należy wziąć całość wiedzy na temat Paschy i Pamiątki śmierci Chrystusa:

https://jesu.pl/pamiatka-smierci-awiw-i-biblijny-rytm-czasu-czesc-1

Podzieliłbym ten sporny temat na dwie grupy:

1 – obowiązkowa Pamiątka obchodzona raz w roku 14 awiw dla zanurzonych w prawidłowe imię Jeszu. Rozumiana jako coroczne wspomnienie ustanowione w kontekście Paschy 14 awiw. Bóg nakazał Paschę raz w roku, 14 awiw. Jeszu obchodzi ją dokładnie w czasie wyznaczonym przez Boga i właśnie wtedy ustanawia Pamiątkę Swojej śmierci. Dlatego najspójniejszym biblijnie wnioskiem jest, że Pamiątka również powinna być obchodzona raz w roku, przez uczniów należących do Chrystusa, a nie przez osoby przypadkowe.

 

2 – organizowanie spotkań z osobami bez zanurzenia. Możemy je nazwać łamaniem chleba czy Wieczerzą Pana. Na tych spotkaniach przekazujemy bardzo ważne informacje na temat: trójcy, imienia Chrystusa, życia wiecznego, prawdziwej przyczyny śmierci Chrystusa itd. Organizowane są w dowolnej ilości w miesiącu, czy w roku:

„Bo ilekroć / ile razy, za każdym razem / jak często jecie ten chleb i pijecie ten kielich, śmierć Pana ogłaszacie, aż przyjdzie” – 1 Koryntian 11:26.

Odpowiedzmy sobie na najczęściej zadawane pytanie: skoro nie ma daty w Nowym Przymierzu (Nowym Testamencie), to czy obowiązuje nas pierwszy punkt, czyli organizowanie Pamiątki raz w roku 14 awiw?

Zobaczmy, jaka jest sekwencja, jaka jest kolejność przeprowadzonej wieczerzy paschalnej przez Chrystusa i apostołów, na której Syn Boga ogłosił Pamiątkę śmierci.

Pan Bóg nakazuje Izraelitom, co roku obchodzić Paschę. Podaje szczegółową datę: 14 awiw. Skoro Bóg podaje datę oraz godzinę: po zachodzie słońca, to znaczy, że jest to coś ważnego, coś narzuconego nam przez Boga. Skoro jest tak precyzyjna data, to nie ma tutaj dowolności. Chyba nikt poważny nie powie Bogu: nie interesuje mnie ta data, ja sobie wyznaczyłem Pamiątkę na 15 awiw. A ktoś inny powie: data jest nieważna, tylko uczestnictwo w Pamiątce.

Aby rozstrzygnąć, kto ma rację, wystarczy zbadać, co zrobił Chrystus.

Chrystus swoim przykładem nakazał zrobić Paschę 14 awiw o zachodzie słońca, czyli dokładnie o takim czasie, jaki Bóg nakazał czynić Izraelitom. Chrystus obchodził Paschę w czasie wyznaczonym przez Boga, a Pamiątka została ustanowiona w tym właśnie kontekście.

Skoro druga najpotężniejsza Postać na świecie, nie lekceważy tej daty: 14 awiw, to jak my słudzy Boga możemy to robić?

Chrystus dokładnie w tym czasie zrobił Paschę, którą zamienił na Pamiątkę, a my słudzy Boga, naśladujemy naszego Pana Jeszu i ogłaszamy to wszystkim narodom:

„I powiedział do mnie: musisz znowu prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami” – Objawienie 10:11.

Artykuł Ile razy obchodzimy Pamiątkę? – część 5 pochodzi z serwisu Jesu.pl.