Najważniejsze pytanie brzmi: czy Judyta zrobiła to z woli Boga, czy zgrzeszyła swoim podstępem i zabiciem Holofernesa?

Oto wprowadzenie do historii Judyty, a później analiza:

Nabuchodonozor chciał złamać narody, które nie chciały mu się poddać. Nie chodziło tylko o zwykłą wojnę. Chodziło o panowanie, strach i całkowite podporządkowanie. Kto nie uznał jego władzy, miał zostać ukarany. 

Dlatego wysłał Holofernesa, wodza swojej armii. Holofernes szedł jak narzędzie zniszczenia. Miał karać miasta, zabierać ludziom bezpieczeństwo, niszczyć opór i doprowadzić narody do uległości, poddaństwa i utraty swojej wiary. W końcu jego wojsko stanęło także przeciw Izraelowi.

Betulia znalazła się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Woda się kończyła. Lud słabł. Przywódcy zaczęli myśleć o poddaniu się. Z ludzkiego punktu widzenia sprawa była prawie przegrana.

Wtedy pojawiła się Judyta.

Nie była żołnierzem. Nie miała armii. Była wdową, kobietą znaną z bojaźni Boga. Najpierw modliła się. Potem zdjęła szaty wdowieństwa, obmyła się, namaściła, uczesała włosy i założyła swoje odświętne szaty, które nosiła za życia męża.

Gdy weszła do obozu wroga, jej piękno od razu poruszyło strażników. Zobaczyli kobietę niezwykłą. Piękną, spokojną, odważną. Nie wyglądała jak ktoś złamany strachem. To ich zatrzymało. To ich zdumiało. I właśnie przez to została doprowadzona do Holofernesa.

Holofernes również dał się zwieść. Patrzył na Judytę oczami pożądliwości i pychy. Myślał, że ona przyszła do niego, a tak naprawdę on sam wpadł w pułapkę. Judyta nie oddała mu siebie. Nie przyszła dla nierządu. Przyszła, aby jego własne zło doprowadziło go do upadku.

Tak zaczyna się najtrudniejsza część tej historii. Wielki wódz, wielka armia i wielki strach stanęły naprzeciw jednej kobiety. 

Sprawdźmy, co mówią wersety, a później dojdziemy do wniosków.

1. Judyta była kobietą bojącą się Boga:

„Była bardzo piękna z wyglądu i bardzo dobra w obliczu, a jej mąż zostawił jej złoto, srebro, sługi, służące, bydło i pola. I nikt nie mówił o niej złego słowa, bo bardzo bała się Boga” — Judyty 8:7–8.

To pierwszy ważny opis Judyty. Była wdową, zachowywała powagę, pościła, żyła w uczciwości i miała dobrą opinię. Jej piękno nie jest pokazane jako grzech. Jest częścią jej osoby, ale nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest to, że „bardzo bała się Boga”.

2. Judyta widziała błąd przywódców:

„Kim wy jesteście, że wystawiacie Boga na próbę tego dnia i stawiacie siebie ponad Boga pośród synów ludzkich?” — Judyty 8:12.

Przywódcy miasta chcieli dać Bogu termin. Jeżeli pomoc nie przyszłaby w wyznaczonym czasie, mieli się poddać. Judyta stanowczo to odrzuciła. Zrozumiała, że człowiek nie ma prawa mówić Bogu: „masz tyle dni, a potem przestaniemy Tobie ufać”.

3. Judyta rozumiała próbę:

„Nie mamy innego Boga poza Nim. Dlatego oczekujmy od Niego wybawienia, a On nas wybawi, jeśli zechce” — Judyty 8:19–20.

Lud był wyczerpany, spragniony i przestraszony. W takiej chwili najłatwiej jest zrobić błąd, poddać się, odejść od Boga. Podanie się wrogowi oznaczało usunięcie wiary w prawdziwego Boga.

4. Judyta najpierw modliła się, a dopiero potem działała:

„Boże mojego ojca Symeona, Ty dałeś mu miecz do ręki, aby pomścił obcych, którzy rozwiązali pas dziewicy ku jej zhańbieniu” — Judyty 9:2.

 

„Daj w moją rękę wdowią moc, abym dokonała tego, co zamyśliłam” — Judyty 9:9.

Zanim Judyta poszła do obozu wroga, uniżyła się przed Bogiem. Modliła się i prosiła o siłę, o pomoc w realizacji planu.

5. Judyta przebrała się w szaty radości:

„Zdjęła z siebie worek pokutny, zdjęła szaty swojego wdowieństwa, obmyła ciało wodą, namaściła się kosztownym olejkiem, uczesała włosy, włożyła przepaskę na głowę i ubrała się w swoje odświętne szaty radości, które nosiła za życia swojego męża Manassesa” — Judyty 10:3.

Judyta świadomie użyła swojego wyglądu. Przygotowała się tak, aby wejść do obozu wroga i zwrócić na siebie uwagę. Czy samo to było grzechem?

Tekst nie mówi, że zgrzeszyła pięknem. Piękno kobiety nie jest grzechem. Grzechem byłoby użycie go do rozpusty, cudzołóstwa albo pychy. Judyta nie idzie do Holofernesa w celu prostytucji. Idzie jako kobieta wykonująca niebezpieczny plan w czasie wojny.

Jej piękno stało się pułapką dla człowieka, który patrzył na nią nieczystym sercem. Holofernes chciał ją posiąść. Judyta nie oddała mu siebie.

Czy swoim wyglądem sprowokowała do wywołania pożądania?

Czy było to przewinieniem?

Pismo pisze, że Judyta ubrała się w odświętne szaty radości, które nosiła przy swoim mężu. Nie przebrała się za prostytutkę. Zdjęła żałobę i założyła godne, piękne szaty z czasów swojego małżeństwa. To nie było przestępstwo. Tak ubierała się przy swoim mężu.

6. Judyta nie dopuściła się nierządu:

„Żyje Pan, który mnie strzegł na drodze, którą szłam: moje oblicze zwiodło go ku jego zgubie, lecz nie popełnił ze mną grzechu, aby mnie splamić i zawstydzić” — Judyty 13:16.

Judyta sama mówi, że Holofernes nie zgrzeszył z nią. Nie doszło do hańby, nierządu ani cudzołóstwa. Jej wygląd zwiódł wroga, ale jej ciało nie zostało oddane grzechowi.

7. Zabicie Holofernesa było czynem wojennym?

„Panie, Boże Izraela, umocnij mnie w tym dniu” — Judyty 13:7.

Judyta zabiła Holofernesa, gdy ten leżał pijany. To jest mocny i trudny obraz. Nie można go wygładzać. Ale trzeba pamiętać, kim był Holofernes. Był wodzem armii. Przyszedł zniszczyć lud, zagłodzić go z braku wody i usunąć wiarę w prawdziwego Boga.

Wielu sług Boga, jak choćby król Dawid, wykonywało trudne misje. Sam fakt, że ktoś walczył, użył podstępu albo podjął czyn surowy, nie rozstrzyga jeszcze sprawy. Najważniejsze pytanie brzmi: czy ta misja pochodziła od Boga?

Jeżeli misja pochodzi od Boga, człowiek nie działa dla własnej chwały, zemsty ani zysku. Działa dlatego, że Bóg ratuje swój lud, zatrzymuje zło i wykonuje swój sąd. Nie wystarczy powiedzieć: „Jej czyn był zły”. Trzeba zapytać: „Czy tekst pokazuje, że Bóg był z nią i użył jej ręki do ocalenia Izraela?”.

Zobaczmy, jak zareagowali przywódcy Izraela.

8. Starsi błogosławili Judytę:

„Błogosławiona jesteś, córko, przez Boga Najwyższego ponad wszystkie kobiety na ziemi. I błogosławiony Pan Bóg, który stworzył niebo i ziemię, który skierował cię ku zranieniu głowy wodza naszych wrogów” — Judyty 13:18.

Gdy Judyta wróciła z głową Holofernesa, nie została potępiona. Nie nazwano jej grzesznicą. Nie oskarżono jej o hańbę. Starsi miasta błogosławili ją i błogosławili Boga.

9. Kapłan i starsi uznali dobro, które uczyniła:

„Ty jesteś wywyższeniem Jerozolimy, ty jesteś wielką chlubą Izraela, ty jesteś wielką radością naszego narodu. Uczyniłaś to wszystko swoją ręką; uczyniłaś dobro Izraelowi, a Bóg miał w tym upodobanie” — Judyty 15:9–10.

Tekst mówi, że Judyta uczyniła dobro Izraelowi i że Bóg miał w tym upodobanie. To nie jest mała pochwała. To jest mocne potwierdzenie, że w oczach autora księgi Judyta nie była kobietą potępioną, ale kobietą, przez którą przyszło wybawienie.

10. Ułożyli pieśń o Judycie:

„Pan Wszechmocny udaremnił ich ręką kobiety” — Judyty 16:5.

Czy Judyta zgrzeszyła?

Jeżeli pytamy, czy Judyta zgrzeszyła nierządem — odpowiedź brzmi: nie. Tekst jasno mówi, że Holofernes jej nie zhańbił.

Jeżeli pytamy, czy użyła podstępu — odpowiedź brzmi: tak. Nie ma sensu tego ukrywać. Judyta użyła podstępu wobec wroga. Jednak Księga Judyty nie pokazuje tego jako zwykłego kłamstwa w codziennym życiu, ale jako działanie wojenne w chwili zagrożenia ludu.

Jeżeli pytamy, czy zabiła człowieka — odpowiedź brzmi: tak. Zabiła wodza armii. Tekst przedstawia to jako ocalenie Izraela, nie jako prywatną zbrodnię.

Wniosek

Judyta w Księdze Judyty pokazana jest jako sługa Boga. Była kobietą bojącą się Boga, mądrą, odważną i gotową ryzykować własne życie dla ocalenia ludu.

Nie była kobietą rozwiązłą. Nie została przedstawiona jako grzesznica potępiona przez Boga. Tekst mówi przeciwnie: Bóg ocalił Izrael przez jej rękę, a starsi i kapłani błogosławili ją za dobro, które uczyniła.

W samej Księdze Judyty jej czyn wspominają i chwalą słudzy Boga oraz przywódcy Izraela.

Najpierw Ozjasz, jeden ze starszych/przywódców Betulii, mówi do Judyty, że jest błogosławiona przez Boga Najwyższego i że Bóg skierował ją do „zranienia głowy” wodza wrogów — Judyty 13:18.

Potem Joakim / Eliakim, arcykapłan, razem ze starszymi Izraela przychodzi do Judyty i mówi, że jest „wywyższeniem Jerozolimy”, „chlubą Izraela” i że uczyniła dobro Izraelowi, a Bóg miał w tym upodobanie — Judyty 15:8–10.

Wspomniany jest też Achior, Ammonita, który po zobaczeniu tego, co Bóg uczynił przez Judytę, uwierzył Bogu Izraela i został przyłączony do ludu Izraela — Judyty 14:6–10.

Jej wyczyn został uznany przez Ozjasza, arcykapłana Joakima/Eliakima, starszych Izraela oraz Achiora. Tekst nie pokazuje ich jako ludzi, którzy ją potępiają, ale jako świadków, którzy widzą w jej czynie wybawienie dane przez Boga. Czyn Judyty opisał anonimowy autor Księgi Judyty, a w samej księdze potwierdzili go Judyta, Ozjasz, Achior, arcykapłan i starsi Izraela.

Czy Księga Judyty jest wiarygodna?

Księga Judyty powstała najprawdopodobniej w okresie II–I wieku przed Chrystusem, prawdopodobnie w środowisku judejsko-żydowskim, które żyło pamięcią walk o świątynię. Niektórzy jej nie uznają, ponieważ nie weszła do kanonu hebrajskiego, zachowała się głównie po grecku i zawiera trudności historyczne. Wiele wskazuje, że mogła być pierwotnie napisana po hebrajsku, ale tekst hebrajski się nie zachował. Księga Judyty jest obecna w Septuagincie i uznawana w tradycji katolickiej oraz prawosławnej. Jest nieobecna w kanonie żydowskim i protestanckim.

Wniosek może być następujący: jeżeli wierzymy w autentyczność księgi Judyty, czyli że została napisana z inspiracji Boga, to czyn Judyty był misją zaakceptowaną lub inspirowaną przez Boga. Powinniśmy zrozumieć prawdę biblijną: słudzy Boga zabijali przeciwników. Chrystus jako Najwyższy Sędzia również będzie całkowicie unicestwiał ludzi, którzy staną po stronie kłamstw, obłudy i szatańskiej nauki.

Polecam przeczytać lub posłuchać audio księgi Judyty. Jest naprawdę inspirująca.

Artykuł JUDYTA. Piękno i podstęp. Czy zabiła z woli Boga? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Dlatego samo piękno nie jest problemem. Problem zaczyna się wtedy, gdy człowiek używa piękna do pychy, uwodzenia, rywalizacji albo do pokazywania siebie.

Biblia nie daje kobiecie zasad typu: ten kolor wolno, tego nie wolno, takie paznokcie są dobre, takie złe. Bóg daje prostsze i mocniejsze zasady: czystość, skromność, rozsądek, kobiecą godność i serce poddane Bogu.

Kobieta może być zadbana, piękna, kolorowa, elegancka i kobieca. Nie musi uciekać od piękna. Ma tylko uważać, żeby jej wygląd nie mówił: „patrzcie na moje ciało”, „patrzcie na moje bogactwo”, „patrzcie, jaka jestem piękna”.

Najważniejsze jest to, żeby wygląd pasował do serca, które naprawdę chce służyć Bogu.

Zobacz, co Bóg mówi do kobiet i mężczyzn.

Artykuł Czy biżuteria i makijaż oddalają kobietę od Boga? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Za każdym razem chodzi o coś więcej niż miłe słowa. Błogosławić człowieka to stanąć przed Bogiem i wypowiedzieć nad nim dobro: ochronę, pokój, prowadzenie, potomstwo, siłę, łaskę albo powrót do właściwej drogi.

Dlatego warto zobaczyć, jak robili to ludzie w Biblii. Jakich słów używali? Kogo błogosławili? Dlaczego to robili? I co z tych wersetów wynika dla nas dzisiaj?

W tym artykule przedstawiłem podobny temat, tylko z innej strony:

https://jesu.pl/jakie-nagrody-daje-bog-ludziom-stare-przymierze

Artykuł Kto chce, aby mu Bóg błogosławił? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Czy kobieta mogła mówić od Boga?

Dla wielu ludzi samo pytanie jest niewygodne. Jedni od razu powiedzą: „kobieta ma milczeć”. Inni powiedzą: „kobieta może robić wszystko tak samo jak mężczyzna”.

Ale Biblia nie idzie ani drogą religijnego zakazu, ani drogą dzisiejszego buntu.

Biblia pokazuje coś prostszego i mocniejszego: były kobiety, które Bóg nazwał prorokiniami. Były też kobiety, które prorokowały fałszywie i zwodziły ludzi.

Dlatego nie wystarczy powiedzieć: „to kobieta, więc nie może mówić”. I nie wystarczy powiedzieć: „to prorokini, więc trzeba jej wierzyć”.

Pismo pokazuje, że trzeba badać źródło, ducha, owoce i zgodność ze słowem Boga.

Bo problemem nie jest sama kobieta. Problemem jest kłamstwo, pycha, chaos, zwodzenie i mówienie własnych, prywatnych opinii zamiast nauk Boga.

9 – Przykłady dobrych i złych prorokiń

9.1 Przykłady dobrych prorokiń

Biblia pokazuje, że kobiety były prorokiniami. Nie jest to domysł ani tradycja religijna, ale proste świadectwo Pisma. Jedne kobiety są wprost nazwane prorokiniami, inne są opisane jako te, które prorokowały.

Miriam — prorokini, siostra Aarona i Mojżesza;

„Wtedy Miriam(greckie – Mariam), prorokini, siostra Aarona, wzięła bębenek do ręki, a wszystkie kobiety wyszły za nią z bębenkami i w tańcach” — Wyjścia 15:20.

Miriam jest wprost nazwana prorokinią. Była kobietą, przez którą Bóg działał wśród Izraela. Trzeba jednak pamiętać, że później Miriam została skarcona, gdy razem z Aaronem wystąpiła przeciw Mojżeszowi:

„Dlaczego więc nie baliście się mówić przeciw Mojemu słudze, przeciw Mojżeszowi?” — Liczb 12:8.

To pokazuje ważną zasadę: prawdziwy dar nie czyni człowieka nieomylnym. Prorokini nadal musi kontrolować swoje czyny.

Debora — prorokini i sędzia Izraela:

„A Debora, prorokini, żona Lappidota, sądziła w tym czasie Izrael” — Sędziów 4:4.

Debora była prorokinią i sędzią. Izrael przychodził do niej po rozstrzygnięcie. Ten przykład jasno pokazuje, że Bóg może użyć kobiety do przekazania słowa, mądrości i sądu.

Chulda — prorokini w Jerozolimie:

„Poszedł więc kapłan Chilkiasz, Achikam, Akbor, Szafan i Asajasz do Chuldy, prorokini, żony Szalluma, syna Tikwy, syna Charchasa, strażnika szat; mieszkała ona w Jerozolimie, w drugiej dzielnicy; i rozmawiali z nią” — 2 Królewska 22:14.

 

„Poszedł więc Chilkiasz i ci, których król wyznaczył, do prorokini Chuldy, żony Szalluma, syna Tokhata, syna Chasry, strażnika szat; mieszkała ona w Jerozolimie, w drugiej dzielnicy; i rozmawiali z nią o tym” — 2 Kronik 34:22.

Chulda była prorokinią, do której przyszli kapłan i ludzie króla. Nie potraktowano jej jako osoby przypadkowej. Przyszli do niej, aby usłyszeć słowo od Boga.

Prorokini, żona Izajasza:

„Potem zbliżyłem się do prorokini, a ona poczęła i urodziła syna. I Pan powiedział do mnie: Nadaj mu imię: Maher-Szalal-Chasz-Baz” — Izajasza 8:3.

Tekst nie podaje jej imienia, ale nazywa ją prorokinią. Nie mamy tu szerokiego opisu jej służby, ale sam tytuł jest ważny. 

Anna — prorokini z pokolenia Asera:

„Była tam także Anna, prorokini, córka Fanuela, z pokolenia Asera. Była bardzo podeszła w latach; żyła z mężem siedem lat od swojego dziewictwa” — Łukasza 2:36.

 

„I ona, przyszedłszy w tej właśnie godzinie, wysławiała Boga i mówiła o Nim wszystkim, którzy oczekiwali odkupienia Jerozolimy” — Łukasza 2:38.

Anna była prorokinią, która trwała przy Bogu w modlitwach i postach. Gdy zobaczyła dziecię Jeszu, mówiła o Nim ludziom oczekującym odkupienia.

Cztery córki Filipa — dziewice, które prorokowały:

„A miał on cztery córki, dziewice, które prorokowały” — Dzieje 21:9.

Tekst nie nazywa ich rzeczownikiem „prorokinie”, ale mówi wprost, że prorokowały. To jest ważne, bo pokazuje praktyczne działanie daru proroctwa u kobiet.

Córki i służebnice będą prorokować:

„I stanie się potem, że wyleję Mojego Ducha na wszelkie ciało; i prorokować będą wasi synowie i wasze córki, wasi starcy będą śnić sny, a wasi młodzieńcy będą widzieć widzenia” — Joela 2:28.

 

„Także na sługi i na służebnice wyleję w owych dniach Mojego Ducha” — Joela 2:29.

Ten tekst jest bardzo ważny, bo nie mówi tylko o synach, ale także o córkach. Bóg zapowiada wylanie Ducha także na kobiety.

Piotr przywołał ten fragment w dniu Pięćdziesiątnicy:

„I stanie się w dniach ostatnich — mówi Bóg — wyleję z Mojego Ducha na wszelkie ciało, i prorokować będą wasi synowie i wasze córki; wasi młodzieńcy będą widzieć widzenia, a wasi starcy będą śnić sny” — Dzieje 2:17.

 

„Nawet na Moje sługi i na Moje służebnice wyleję w owych dniach z Mojego Ducha, i będą prorokować” — Dzieje 2:18.

Wylanie Ducha obejmuje także córki i służebnice.

Kobieta modląca się i prorokująca:

„Każda zaś kobieta, która modli się albo prorokuje z niezakrytą głową, hańbi swoją głowę; jest bowiem jedno i to samo, jakby była ogolona” — 1 Koryntian 11:5.

Ten werset jest bardzo ważny. Paweł nie mówi tu: „kobieta nigdy nie może prorokować”. Przeciwnie, opisuje sytuację, w której kobieta modli się i prorokuje. 

Po więcej informacji zapraszam do artykułu:

https://jesu.pl/kobiety-byly-prorokiniami-diakonisami

9.2 — Przykłady fałszywych prorokiń

Biblia pokazuje także drugą stronę: kobieta może mówić jako prorokini, ale może też prorokować fałszywie. Dlatego nie wystarczy sam tytuł. Trzeba badać, czy słowo pochodzi od Boga.

Kobiety prorokujące z własnego serca:

„A ty, synu człowieczy, zwróć swoje oblicze przeciw córkom twojego ludu, które prorokują z własnego serca, i prorokuj przeciwko nim.

I powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Biada kobietom, które szyją opaski na wszystkie przeguby rąk i robią zasłony na głowy ludzi każdego wzrostu, aby łowić dusze. Czy będziecie łowić dusze Mojego ludu, a swoje dusze zachowacie przy życiu?

Bezcześcicie Mnie u Mojego ludu za garść jęczmienia i za kęs chleba, zabijając dusze, które nie powinny umrzeć, i zachowując przy życiu dusze, które nie powinny żyć, gdy okłamujecie Mój lud, który słucha kłamstwa.

Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto Ja jestem przeciw waszym opaskom, którymi łowicie dusze jak ptaki; zerwę je z waszych ramion i wypuszczę dusze, które łowicie jak ptaki. Zerwę też wasze zasłony i wybawię Mój lud z waszej ręki, i nie będą już łupem w waszej ręce; i poznacie, że Ja jestem Pan.

Ponieważ kłamstwem zasmucałyście serce sprawiedliwego, którego Ja nie zasmuciłem, a wzmacniałyście ręce niegodziwego, aby nie odwrócił się od swojej złej drogi i żył. Dlatego nie będziecie już widzieć marności ani wróżyć wróżb; wyrwę Mój lud z waszej ręki, i poznacie, że Ja jestem Pan” — Ezechiela 13:17-23.

Ten tekst pokazuje bardzo mocno, że Bóg jest przeciwko działaniu na własną rękę. Problemem nie jest to, że mówiły kobiety. Problemem jest to, że mówiły kłamstwo, zwodziły lud, wzmacniały niegodziwych i raniły sprawiedliwych.

Noadia — prorokini zastraszająca Nehemiasza:

„Mój Boże, pamiętaj Tobiaszowi i Sanballatowi według tych ich uczynków, także prorokini Noadii i pozostałym prorokom, którzy chcieli mnie przestraszyć” — Nehemiasza 6:14.

Noadia jest nazwana prorokinią, ale występuje po stronie zła. To pokazuje, że nie sam tytuł „prorokini” rozstrzyga, tylko zgodność słów, ducha i owoców z Bogiem.

Jezabel w Objawieniu Jana — kobieta, która nazywa siebie prorokinią:

„Ale mam przeciwko tobie to, że pozwalasz kobiecie Jezabel, która nazywa siebie prorokinią, nauczać i zwodzić Moje sługi, aby uprawiali nierząd i jedli ofiary składane bożkom.

I dałem jej czas, aby pokutowała, lecz nie chce pokutować ze swojego nierządu.

Oto rzucam ją na łoże, a tych, którzy z nią cudzołożą, w wielki ucisk, jeśli nie będą pokutować z jej uczynków”.

I jej dzieci zabiję śmiercią; i poznają wszystkie zgromadzenia, że Ja jestem Tym, który bada nerki i serca, i oddam każdemu z was według waszych uczynków” — Objawienie Jana 2:20-23.

To jest bardzo ważny tekst, bo łączy dwa tematy: kobieta „nazywa siebie prorokinią” oraz „naucza i zwodzi”. Pan Jeszu karci nie dlatego, że kobieta w ogóle mówi, ale dlatego, że ta kobieta zwodzi sługi Boga do nierządu i bałwochwalstwa.

To potwierdza zasadę: prorokowanie trzeba badać, a fałszywe nauczanie trzeba odrzucić.

9.3 — Jak badać proroctwo?

Biblia nie mówi, żeby ślepo przyjmować każde proroctwo. Proroctwo trzeba badać.

„Proroctw nie lekceważcie; wszystko badajcie, tego, co dobre, trzymajcie się mocno” — 1 Tesaloniczan 5:20–21.

 

„Prorocy zaś niech mówią dwaj albo trzej, a pozostali niech rozsądzają” — 1 Koryntian 14:29.

To dotyczy wszystkich: mężczyzn i kobiet. Prawdziwe proroctwo nie jest prywatną opinią człowieka. Ma pochodzić od Boga i musi być zgodne z prawdą, porządkiem i świętością.

Biblia jasno pokazuje, że były dobre prorokinie: Miriam, Debora, Chulda, prorokini — żona Izajasza, Anna oraz córki Filipa, które prorokowały. Pismo pokazuje także, że Bóg zapowiedział prorokowanie synów i córek oraz wylanie Ducha na sługi i służebnice.

Biblia pokazuje też złe przykłady: kobiety prorokujące z własnego serca, używając własnych przekonań/opinii –  Noadię zastraszającą Nehemiasza oraz Jezabel, która nazywała siebie prorokinią, ale zwodziła sługi Boga.

Biblia nie odrzuca proroctwa dlatego, że mówi kobieta. Biblia odrzuca fałszywe proroctwo, zwodzenie, chaos, nierząd, bałwochwalstwo i mówienie własnej filozofii zamiast prawdy od Boga.

Paweł nie zakazuje kobietom każdej wypowiedzi. Paweł zakazuje chaosu, niepodporządkowania i przejmowania władzy nauczycielskiej nad mężczyzną. Natomiast proroctwo od Boga nie jest prywatną opinią kobiety ani zwykłym nauczaniem według własnego zdania. Ma być słowem od Ducha świętego, które trzeba badać.

Dlatego zasada biblijna jest prosta: prawdziwe proroctwo należy badać i przyjmować, jeśli jest od Boga; fałszywe proroctwo trzeba odrzucić, niezależnie od tego, czy mówi je mężczyzna, czy kobieta.

Artykuł Prorokinie — służyły Bogu czy szatanom? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Bierzemy tu przykład męża, który krzywdzi żonę, ponieważ taka sytuacja niszczy cały dom. Ale ta sama zasada dotyczy także żony, dzieci, rodziców i każdego domownika. Nikt nie ma od Boga prawa nękać drugiego człowieka, zastraszać go, poniżać, upijać się i przez swój gniew burzyć pokój w domu.

Pisma pokazują także, że w sytuacjach bardzo trudnych człowiek krzywdzony nie musi stać biernie bez ochrony, przed gniewem i przemocą. Bóg powołał nas do pokoju, a nie do niewoli strachu.

1. Małżeństwo nie daje mężczyźnie prawa do zaniedbania i krzywdy:

„Jeśli weźmie sobie inną, nie umniejszy jej pożywienia, jej odzienia i jej prawa małżeńskiego. A jeśli tych trzech rzeczy jej nie uczyni, wtedy wyjdzie darmo, bez pieniędzy” — Wyjścia 21:10–11.

W Prawie Mojżesza Bóg dopuszczał sytuacje, w których mężczyzna mógł mieć więcej niż jedną żonę. Ale nawet wtedy nie mógł traktować kobiety jak rzeczy.

Jeśli wziął sobie inną żonę, nie wolno mu było zaniedbać pierwszej. Musiał zapewnić jej pożywienie, odzienie i należne traktowanie małżeńskie. Jeśli tego nie robił, kobieta mogła wyjść wolna.

Abraham miał Sarę i Hagar, Jakub miał Leę, Rachelę, Bilhę i Zilpę, Elkana miał Annę i Peninnę, Dawid miał wiele żon, między innymi Achinoam, Abigail, Maakę, Chaggit, Abital i Eglę, a Salomon miał bardzo wiele żon i nałożnic (Rodzaju 16:1–4; 29:21–30; 30:1–13; 1 Samuela 1:1–7; 2 Samuela 3:2–5; 1 Królewska 11:1–4).

Te przykłady pokazują, że Bóg w dawnym porządku tolerował i regulował takie sytuacje, ale ich owoce często były gorzkie: zazdrość, rywalizacja, cierpienie kobiet i duchowy upadek.

Pan Jeszu wrócił do początku: „dwoje jednym ciałem” — jeden mężczyzna i jedna kobieta (Mateusza 19:4–6).

2. Dawid uciekł przed Saulem, gdy groziło mu niebezpieczeństwo:

„Saul próbował przybić Dawida włócznią do ściany, lecz on uskoczył sprzed Saula, a włócznia wbiła się w ścianę. Dawid uciekł i ocalał tej nocy” — 1 Samuela 19:10.

To nie jest tekst o małżeństwie, ale jest ważną historią biblijną. Dawid nie został przy Saulu, aby „udowodnić wiarę”. Gdy Saul stał się niebezpieczny, Dawid uciekł.

Człowiek może oddalić się od agresora. Nie ma obowiązku dawać się niszczyć komuś, kto działa gwałtownie.

3. Bóg nienawidzi przemocy:

„JHWH bada sprawiedliwego i bezbożnego, a tego, kto miłuje przemoc, nienawidzi Jego dusza” — Psalm 11:5.

Przemoc to nie tylko bicie. Przemoc może być także słowna, psychiczna, domowa i emocjonalna: zastraszanie, upokarzanie, nękanie, ciągłe oskarżanie, groźby i wybuchy gniewu.

Bóg nie patrzy na to lekko. Człowiek, który kocha przemoc, jest w ostrym konflikcie z Bogiem.

4. Bóg jest blisko złamanych sercem:

„JHWH jest blisko złamanych sercem i wybawia skruszonych duchem” — Psalm 34:18.

Osoba nękana psychicznie może czuć się samotna, osłabiona, zawstydzona albo winna. Ten werset pokazuje, że Bóg nie stoi po stronie silniejszego tylko dlatego, że jest głośniejszy czy ma psychikę narcyza.

Bóg jest blisko człowieka złamanego, skrzywdzonego wewnętrznie.

5. Kto dręczy dom, odziedziczy wiatr:

„Kto sprowadza nieszczęście na swój dom, odziedziczy wiatr” — Przysłów 11:29.

Osoba nękająca może myśleć, że ma kontrolę. Ale Biblia mówi inaczej: kto niszczy własny dom, zostanie z pustką.

„Odziedziczyć wiatr” oznacza zostać z niczym. Psychiczne niszczenie żony, dzieci, rodziny obraca się przeciwko sprawcy.

6. Od człowieka głupiego trzeba umieć odejść:

„Odejdź sprzed oblicza człowieka głupiego, bo nie znajdziesz tam warg poznania” — Przysłów 14:7.

To bardzo praktyczna rada. Z człowiekiem pijanym, agresywnym, szyderczym albo nękającym często nie da się prowadzić mądrej rozmowy.

Biblia nie każe dyskutować bez końca z głupotą. Czasem mądrością jest przerwać rozmowę, oddalić się, nie dać się wciągnąć w awanturę i chronić siebie.

7. Łagodna odpowiedź może zatrzymać gniew, ale nie zastępuje granic:

„Odpowiedź łagodna odwraca gniew, lecz słowo raniące pobudza złość” — Przysłów 15:1.

Ten werset nie oznacza, że mamy pokornie znosić przemoc. Oznacza, że nie warto dodawać drewna do ognia.

Przy człowieku gniewnym łagodna odpowiedź albo milczenie może zatrzymać eskalację. Ale jeśli człowiek nadal nęka, trzeba chronić siebie.

8. Człowiek ma panować nad swoim duchem:

„Lepszy nieskory do gniewu niż mocarz, a panujący nad swoim duchem niż zdobywca miasta” — Przysłów 16:32.

Prawdziwa siła mężczyzny nie polega na tym, że wszyscy w domu się go boją. Prawdziwa siła to panowanie nad sobą.

Mąż, który nie umie panować nad językiem, alkoholem i gniewem, nie jest silny — jest zniewolony przez własne pożądania i wybuchy.

9. Gdy zaczyna się kłótnia, trzeba odstąpić:

„Początek sporu jest jak wypuszczenie wód; zanim wybuchnie kłótnia, odstąp” — Przysłów 17:14.

Gdy człowiek pijany lub gniewny zaczyna prowokować, spór może szybko wymknąć się spod kontroli. Bóg radzi: zanim kłótnia wybuchnie, odstąp.

To nie jest tchórzostwo. To mądrość. Nie każda rozmowa musi być dokończona w chwili, gdy druga strona jest w gniewie albo pod alkoholem.

10. Alkohol otwiera drzwi do głupoty i hańby:

„Wino jest szydercą, mocny napój krzykliwy; kto przez nie błądzi, nie jest mądry” — Przysłów 20:1.

Bóg pokazuje, że alkohol potrafi zrobić z człowieka szydercę, krzykacza i głupca.

Jeśli osoba po alkoholu staje się agresywna, nękająca, poniżająca albo nieobliczalna, to nie jest „słabość charakteru” do usprawiedliwiania. To jest droga głupoty, przed którą Bóg ostrzega.

11. Roztropny chroni się przed niebezpieczeństwem:

„Roztropny widzi zło i ukrywa się, lecz naiwni idą dalej i ponoszą karę” — Przysłów 22:3.

Gdy osoba po alkoholu staje się agresywna, nękająca, grożąca albo nieobliczalna, nie musimy udawać, że nic się nie dzieje.

Roztropność polega na tym, żeby zobaczyć zło wcześniej i schronić się, zanim dojdzie do większej krzywdy. To nie jest brak wiary. To mądrość.

12. Nie wolno chodzić z człowiekiem gwałtownym:

„Nie przyjaźnij się z człowiekiem gniewnym i z człowiekiem zapalczywym nie chodź, abyś nie nauczył się jego dróg i nie wziął sidła na swoją duszę” — Przysłów 22:24–25.

Bóg ostrzega przed bliskością z człowiekiem gniewnym. To ważne także w domu.

Jeśli mąż, żona czy starsze dziecko jest stale zapalczywe, wybuchowe, nękające i nie chce się opamiętać, nie powinniśmy udawać, że to normalne. Gniewny człowiek wciąga innych w swój chaos i niszczy duszę domowników.

13. Trzeba ratować uciśnionego:

„Uczcie się czynić dobro, szukajcie sprawiedliwości, prostujcie ciemiężyciela, sądźcie sierotę, brońcie wdowy” — Izajasza 1:17.

Bóg nakazuje szukać sprawiedliwości i powstrzymywać ciemiężyciela.

Jeśli ktoś jest gnębiony, trzeba działać mądrze: ochrona, świadkowie, pomoc, uporządkowanie spraw, a nie bierne patrzenie na przemoc.

14. Pan Jeszu pozwalał uciec przed prześladowaniem:

„Gdy będą was prześladować w tym mieście, uciekajcie do innego” — Mateusza 10:23.

To nie jest werset o małżeństwie, ale pokazuje ważną zasadę: ucieczka przed krzywdą nie jest brakiem wiary.

Pan Jeszu nie powiedział uczniom: „zostańcie tam, gdzie was niszczą”. Powiedział: gdy was prześladują, uciekajcie. Jeśli więc osoba jest nękana, zastraszana albo niszczona psychicznie, odejście w bezpieczne miejsce nie jest grzechem.

15. Jeśli brat żyje jak pijak i oszczerca, nie wolno udawać wspólnoty:

„Napisałem wam, abyście nie mieszali się z kimś, kto nazywa się bratem, a jest rozpustnikiem albo chciwcem, albo bałwochwalcą, albo oszczercą, albo pijakiem, albo zdziercą — z takim nawet nie jadać” — 1 Koryntian 5:11.

To bardzo mocny tekst. Jeśli ktoś nazywa się wierzącym i zna prawdę biblijną, ale żyje jako pijak, oszczerca, krzywdziciel i nie chce się opamiętać, nie wolno udawać, że wszystko jest dobrze.

Pobożne słowa nie przykrywają niszczenia domu. Bóg wymaga od społeczności działania, a nie chowania sprawy pod dywan.

16. Pismo zna sytuację oddzielenia małżonków:

„Żonie nakazuję — nie ja, lecz Pan — aby od męża się nie oddzielała. A jeśli się oddzieli, niech pozostanie niezamężna albo niech pojedna się z mężem; i mąż niech żony nie opuszcza” — 1 Koryntian 7:10–11.

To jest najważniejszy tekst o separacji. Paweł pokazuje zasadę: małżeństwa nie należy lekko rozdzielać. Ale zaraz dodaje: „a jeśli się oddzieli”. To znaczy, że Pismo zna sytuację, w której oddzielenie następuje.

Greckie słowo to χωρίζω — chōrizō — G5563, czyli: oddzielać, rozłączać, separować.

Paweł nie mówi tutaj: „jeśli się oddzieli, jest potępiona”. Daje porządek po takim oddzieleniu: nie wchodzić w nowy związek, lecz pozostać osobno albo dążyć do pojednania, jeśli jest ono prawdziwe i bezpieczne.

Sedno: separacja nie jest ideałem małżeństwa, ale w trudnej sytuacji jest dopuszczalna.

17. Bóg powołał nas do pokoju, nie do zniewolenia:

„Jeśli zaś niewierzący się oddziela, niech się oddziela; brat albo siostra nie jest w takich przypadkach zniewolona. W pokoju bowiem powołał nas Bóg” — 1 Koryntian 7:15.

Ten werset dotyczy sytuacji, gdy druga strona rozbija wspólne życie. Paweł mówi: „niech się oddziela”. Nie każe wierzącej osobie za wszelką cenę trzymać kogoś, kto niszczy pokój.

Ważne słowa:

• χωρίζεται — chōrizetai — G5563: oddziela się, separuje się,
• οὐ δεδούλωται — ou dedoulōtai — G1402: nie jest zniewolony, nie jest poddany niewoli,
• εἰρήνη — eirēnē — G1515: pokój.

To bardzo ważna zasada: Bóg nie powołał nas do niewoli strachu, przemocy i psychicznego niszczenia. Bóg powołał nas do pokoju.

18. Sprawę należy potwierdzać świadkami:

„Na ustach dwóch albo trzech świadków zostanie ustanowiona każda sprawa” — 2 Koryntian 13:1.

Przy nękaniu psychicznym ważne jest, żeby osoba nie została sama ze słowem przeciwko słowu.

Dobrze jest mieć świadków, zapiski zdarzeń, wiadomości, nagrania, jeśli prawo danego miejsca na to pozwala i rozmowę z zaufaną osobą. Zasada biblijna jest prosta: poważne sprawy trzeba ustalać na podstawie świadectwa, a nie ukrywać w samotności.

19. Nie trzeba ukrywać uczynków ciemności:

„I nie miejcie udziału w bezowocnych czynach ciemności, raczej je obnażajcie” — Efezjan 5:11.

Nękanie psychiczne w domu często jest ukrywane. Na zewnątrz człowiek może wyglądać dobrze, a w domu niszczyć żonę/męża/dzieci słowami.

Bóg nie każe zakrywać zła po to, żeby sprawca miał spokój. Jeśli zło trwa, trzeba je nazwać po imieniu i szukać pomocy u ludzi mądrych, wiarygodnych i bezpiecznych.

20. Pijaństwo nie jest małą wadą:

„I nie upijajcie się winem, w którym jest rozwiązłość, ale bądźcie napełniani Duchem” — Efezjan 5:18.

Pijaństwo rozluźnia granice sumienia. Człowiek traci panowanie, mówi rzeczy okrutne, robi rzeczy haniebne i usprawiedliwia swoje wybuchy.

Człowiek ma się opamiętać, a nie niszczyć dom.

21. Miłość męża ma chronić, nie ranić:

„Tak mężowie powinni miłować swoje żony jak własne ciała. Kto miłuje swoją żonę, samego siebie miłuje” — Efezjan 5:28.

Mąż, który niszczy żonę psychicznie, działa przeciwko własnemu domowi. Według Boga żona nie jest przedmiotem do wyładowania gniewu. Jest częścią życia męża.

Jeśli ją poniża, krzywdzi, straszy albo łamie słowami, to niszczy własne ciało, własny dom i własną odpowiedzialność przed Bogiem.

22. Mąż ma kochać żonę, a nie ją niszczyć:

„Mężowie, miłujcie swoje żony i nie bądźcie wobec nich gorzcy” — Kolosan 3:19.

Mąż nie ma prawa zatruwać żonie życia goryczą, pretensją, pogardą, krzykiem ani psychicznym uciskiem.

Bóg nie mówi: „żona ma wszystko znosić”, ale mówi do męża: nie bądź gorzki wobec niej. Nękanie żony jest złamaniem tej zasady.

23. Gniew człowieka nie wykonuje sprawiedliwości Boga:

„Gniew człowieka nie dokonuje sprawiedliwości Boga” — Jakuba 1:20.

Osoba może mówić: „zdenerwowałaś mnie”, „musiałem tak powiedzieć”, „sama mnie sprowokowałaś”. Biblia odcina takie usprawiedliwienie.

Ludzki gniew nie staje się sprawiedliwością Boga. Krzyk, upokarzanie i nękanie nie są naprawą domu, tylko jego niszczeniem.

24. Mąż ma żyć z żoną w szacunku:

„Mężowie, podobnie mieszkajcie z nimi według poznania, okazując kobiecie szacunek jako słabszemu naczyniu” — 1 Piotra 3:7.

Bóg wymaga od męża poznania, delikatności i szacunku. „Słabsze naczynie” nie oznacza gorszej wartości, ale większą odpowiedzialność męża, aby nie używać siły, presji ani przewagi przeciwko żonie.

Mąż, który wykorzystuje strach, pieniądze, krzyk, alkohol albo władzę w domu, łamie tę zasadę.

Wniosek

Biblia pokazuje jasno: nikt w domu nie ma prawa niszczyć rodziny — ani mąż, ani żona, ani dzieci, ani rodzice, ani inni domownicy. Dom nie może być miejscem nękania, poniżania, zastraszania, manipulacji, pijaństwa, krzyku i psychicznego niszczenia.

Mąż ma kochać, chronić i szanować żonę. Żona nie ma prawa niszczyć męża pogardą, manipulacją, oskarżeniami czy buntem. Dzieci i domownicy także nie mają prawa wnosić do domu przemocy, chaosu, pogardy i ciągłego konfliktu. Każdy przed Bogiem odpowiada za swoje słowa, ducha, gniew i postępowanie.

Alkohol nie usprawiedliwia przemocy. Pijaństwo jest drogą głupoty, utraty panowania nad sobą i niszczenia domu. Człowiek pijany, gniewny albo nieopanowany nie może zasłaniać się słabością, jeśli rani innych.

Osoba krzywdzona nie musi udawać, że zło jest dobrem. Może nazwać krzywdę po imieniu, szukać świadków, pomocy, ochrony i bezpieczeństwa. Bóg nie każe człowiekowi biernie stać pod przemocą i udawać, że dom jest zdrowy, gdy jest niszczony.

Separacja w bardzo trudnych sytuacjach jest w Piśmie znana. Nie jest ideałem, ale może być koniecznym zatrzymaniem zła, ochroną życia, psychiki, dzieci i pokoju w domu.

Bóg nie daje nikomu prawa niszczyć rodziny — ani mężowi, ani żonie, ani dzieciom, ani żadnemu domownikowi. Bóg powołał nas do pokoju, odpowiedzialności i prawdy, a nie do niewoli strachu.

Artykuł Nękanie psychiczne i alkohol — co Bóg doradza w Pismach? pochodzi z serwisu Jesu.pl.

Tylko, co z nich wyrośnie?

Zobaczmy, co Biblia mówi o wychowywaniu dzieci?

Polecam bardzo mocno zapamiętać te porady i po prostu stosować. To co pisze poniżej w tych wersetach jest jedyną drogą do zbudowania szczęśliwej rodziny.

1. Rodzice — ojciec i matka — są pierwszymi wychowawcami:

„Synu, słuchaj karcenia ojca swego i nie odrzucaj pouczenia matki swojej” – Przysłów 1:8.

Tu są wymienieni oboje: ojciec i matka. Ojciec daje karcenie, prowadzenie i napomnienie; matka daje naukę, pouczenie i mądrość domu. Biblia nie mówi: oddaj dziecko obcym, aby oni kształtowali jego serce. Mówi: słuchaj ojca i matki.

2. Rodzice mają codziennie uczyć dzieci słów Boga:

„I będą te słowa, które Ja dziś nakazuję tobie, w twoim sercu; będziesz je wpajał swoim dzieciom i będziesz mówił o nich, gdy siedzisz w domu, gdy idziesz drogą, gdy się kładziesz i gdy wstajesz” – Powtórzonego Prawa 6:6-7.

To jest jeden z najmocniejszych wersetów o wychowaniu. Nauka Boga ma być najpierw w sercu rodzica, a potem ma być przekazywana dzieciom w codziennym życiu: w domu, w drodze, wieczorem i rano. To nie jest jednorazowa lekcja. To jest styl życia rodziny.

3. Nauczanie dzieci ma być stałe, domowe i praktyczne:

„Będziecie uczyć ich swoje dzieci, mówiąc o nich, gdy siedzisz w domu swoim, gdy idziesz drogą, gdy się kładziesz i gdy wstajesz” – Powtórzonego Prawa 11:19.

Bóg powtarza tę samą zasadę: dzieci mają być uczone w domu i w zwykłym życiu. Rodzice mają uczyć nie tylko przez wykład, ale przez rozmowę, przykład i codzienne decyzje.

4. Rodzice mają pilnować, aby dzieci nie zapomniały dzieł Boga:

„Tylko strzeż siebie i pilnuj bardzo duszy swojej, abyś nie zapomniał rzeczy, które widziały twoje oczy, i aby nie odstąpiły od twego serca przez wszystkie dni twego życia; oznajmisz je swoim synom i synom swoich synów” – Powtórzonego Prawa 4:9.

Rodzice i dziadkowie mają przekazywać dzieciom świadectwo działania Boga: co Bóg zrobił, jak prowadził, jak ratował, jak sądził i czego wymaga.

5. Dziadkowie też mają udział w przekazywaniu prawdy:

„…oznajmisz je swoim synom i synom swoich synów” – Powtórzonego Prawa 4:9.

Dziadkowie mogą i powinni pomagać w przekazywaniu prawdy biblijnej. Nie zastępują rodziców, ale są wsparciem.

6. Ojciec ma szczególną odpowiedzialność prowadzenia dzieci w Panu:

„A ojcowie, nie pobudzajcie do gniewu dzieci waszych, lecz wychowujcie je w karności i napomnieniu Pana” – Efezjan 6:4.

W grece jest: hoi pateres — ojcowie. Dalej są dwa ważne słowa: paideia — wychowanie, karność, kształcenie; oraz nouthesia — napomnienie, pouczenie, kierowanie umysłu. Ojciec nie ma być tyranem, ale odpowiedzialnym przewodnikiem domu. Ma wychowywać dzieci według nauki Chrystusa.

7. Ojciec nie może łamać ducha dziecka:

„Ojcowie, nie rozdrażniajcie dzieci waszych, aby nie upadały na duchu” – Kolosan 3:21.

Biblia nie daje ojcu prawa do złych humorów. Ojciec powinien mieć autorytet. Ten autorytet ma pokazywać sprawiedliwość i mądrość. Jeśli ojciec poniża, niesprawiedliwie karze, krzyczy i rozdrażnia, może złamać ducha dziecka. 

8. Dzieci mają być posłuszne rodzicom w Panu:

„Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom waszym w Panu, bo to jest sprawiedliwe” – Efezjan 6:1.

Dziecko ma obowiązek słuchać rodziców, ale tekst dodaje ważną granicę: w Panu. Rodzic nie ma prawa prowadzić dziecka do grzechu, bałwochwalstwa, kłamstw religijnych, przemocy lub nieczystości. 

9. Przykazanie czci ojca i matki potwierdza ich autorytet:

„Czcij ojca swego i matkę, to jest pierwsze przykazanie z obietnicą” – Efezjan 6:2.

Zobaczmy jak ważne jest to przykazanie. Kolejny werset wyjaśnia, o co chodzi: „Aby dobrze ci się działo i abyś był długowieczny na ziemi”.

10. Cześć dla rodziców jest przykazaniem Boga:

„Czcij ojca twego i matkę twoją, aby długo trwały dni twoje na ziemi, którą Pan, Bóg twój, daje tobie” – Wyjścia 20:12.

Skoro dziecko ma czcić ojca i matkę, to znaczy, że Bóg ustanowił rodziców jako pierwszych opiekunów, nauczycieli i strażników domu.

11. Matka i ojciec mają być szanowani:

„Każdy niech się boi swojej matki i swego ojca, a Moje szabaty zachowujcie; Ja jestem Pan, Bóg wasz” – Kapłańska 19:3.

Tutaj najpierw wymieniona jest matka, potem ojciec. To mocno pokazuje, że Bóg nie pomija matki. Dziecko ma mieć respekt wobec obojga rodziców.

12. Matka również daje naukę, której nie wolno porzucać:

„Synu mój, strzeż przykazania ojca swego i nie porzucaj nauki matki swojej” – Przysłów 6:20.

Znowu mamy oboje rodziców. Ojciec — przykazanie, matka — nauka. Biblia nie mówi, że tylko ojciec uczy, a matka nie ma głosu. Matka jest nauczycielką mądrości.

13. Syn ma słuchać ojca i nie gardzić matką:

„Słuchaj ojca swego, który cię zrodził, i nie gardź matką swoją, gdy się zestarzeje” – Przysłów 23:22.

Wychowanie nie kończy się na dzieciństwie. Bóg chce, aby dorosłe dzieci szanowały swoich rodziców.

14. Matka może uczyć nawet króla:

„Słowa Lemuela, króla; pouczenie, którym pouczyła go matka jego” – Przysłów 31:1.

To bardzo ważny przykład. Król Lemuel otrzymuje mądrość od matki. Matka może uczyć syna zasad moralnych, ostrzegać przed złymi ludźmi i ich metodami działania, przed pijaństwem i niesprawiedliwością.

15. Ojciec ma przekazywać mądrość synom:

„Słuchajcie, synowie, pouczenia ojca i uważajcie, aby poznać rozum” – Przysłów 4:1.

Nie powinno być sytuacji, w której ojciec jest tak zapracowany, że nie ma czasu dla dzieci. Ojciec ma uczyć, tłumaczyć, ostrzegać i prowadzić dzieci ku naukom Chrystusa.

16. Ojciec przekazuje to, czego sam został nauczony:

„Bo byłem synem u ojca mojego, delikatnym i jedynym przed obliczem matki mojej; a on mnie nauczał i mówił mi: Niech serce twoje trzyma się moich słów, strzeż moich przykazań, a będziesz żył” – Przysłów 4:3-4.

To pokazuje ciągłość pokoleń. Ojciec, który sam był uczony, ma przekazać naukę dalej. 

17. Wychowanie ma prowadzić dziecko drogą chrystusową:

„Wychowuj chłopca według drogi jego, a gdy się zestarzeje, nie odstąpi od niej” – Przysłów 22:6.

To jest zasada mądrości: dziecko trzeba kształtować od młodości, zgodnie z prawdą Chrystusa. Wtedy, jak obiecuje nam Bóg: nie odstąpi od niej.

18. Brak karcenia jest brakiem miłości:

„Kto oszczędza rózgi, nienawidzi swego syna; kto go miłuje, wcześnie go karci” – Przysłów 13:24.

Dzisiaj świat chce wychowywać dzieci bezkarnie, bez korekty. To jest zła droga. Bóg mówi inaczej: należy karać dzieci, jeżeli postępują źle. 

19. Karcenie ma być wtedy, gdy jest jeszcze nadzieja:

„Karć syna swego, póki jest nadzieja, lecz nie unoś się aż do zabicia go” – Przysłów 19:18.

To bardzo ważna równowaga. Biblia nakazuje karcenie, ale zakazuje okrucieństwa. Rodzic ma korygować dziecko, ale nie niszczyć. Kara ma ratować, a nie upokarzać.

20. Dziecko pozostawione samo sobie przynosi wstyd:

„Rózga i upomnienie dają mądrość, lecz chłopiec pozostawiony sam sobie przynosi wstyd swojej matce” – Przysłów 29:15.

Pismo informuje nas, że błędem wychowawczym jest zostawić dziecko samo sobie: bez nauki, bez granic, bez korekty, bez rozmowy. Biblia mówi, że to przynosi wstyd rodzinie.

21. Karcenie syna daje rodzicom odpoczynek:

„Karć syna swego, a da ci odpoczynek i da rozkosz twojej duszy” – Przysłów 29:17.

Dobre wychowanie na początku kosztuje wysiłek, ale później przynosi pokój. Rodzic, który unika korekty, odkłada problem na później.

22. Ojciec ma opowiadać dzieciom prawdę o Bogu:

„Ojciec synom oznajmi Twoją prawdę” – Izajasza 38:19.

Ojciec ma uczyć swoje dzieci nauk Chrystusa. Nie tylko ma wymagać dobrego zachowania, ale ma mówić dzieciom o Bogu, o Jego planach, o życiu wiecznym.

23. Rodzina ma przekazywać dzieła Boga następnym pokoleniom:

„Nie zataimy przed ich dziećmi, opowiadając przyszłemu pokoleniu chwałę Pana, Jego moc i cuda, które uczynił” – Psalm 78:4.

Dzieci mają słyszeć nie tylko zakazy, ale także wielkość Boga. Wychowanie biblijne ma budować pamięć: Bóg działał, Bóg sądzi, Bóg ratuje, Bóg wymaga wierności.

24. Celem wychowania jest ufność w Bogu:

„Aby pokolenie przyszłe poznało, synowie, którzy się narodzą, aby powstali i opowiadali swoim synom, aby położyli w Bogu nadzieję swoją i nie zapomnieli dzieł Boga, lecz strzegli Jego przykazań” – Psalm 78:6-7.

Cel wychowania nie jest tylko społeczny: żeby dziecko było grzeczne. Cel jest duchowy: żeby dziecko poznało Boga, ufało Bogu i strzegło Jego przykazań.

25. Dzieci mają znać znaczenie świąt i znaków biblijnych:

„A gdy zapytają was dzieci wasze: Co oznacza ten obrzęd? odpowiecie: To ofiara Paschy dla Pana, który ominął domy synów Izraela w Egipcie” – Wyjścia 12:26-27.

Rodzice mają tłumaczyć dzieciom sens wydarzeń biblijnych. Dziecko ma pytać, a rodzic ma umieć odpowiedzieć o świętach, jakie były dawniej oraz o najważniejszym święcie dla sług Chrystusa, czyli Pamiątce śmierci Pana Jeszu.

26. Ojciec ma wyjaśniać synowi, co Bóg uczynił:

„Oznajmisz synowi swemu w owym dniu, mówiąc: Z powodu tego, co uczynił mi Pan, gdy wychodziłem z Egiptu” – Wyjścia 13:8.

Zadaniem ojca jest wyjaśnianie prawdy biblijnej. Wychowanie biblijne jest bardzo ważne. Dziecko ma rozumieć sens świąt biblijnych.

27. Dziecko ma pytać, a ojciec ma odpowiadać:

„A gdy zapyta cię syn twój jutro, mówiąc: Co to jest? powiesz mu: Ręką mocną wyprowadził nas Pan z Egiptu, z domu niewoli” – Wyjścia 13:14.

Biblia zakłada rozmowę w domu. Dzieci pytają. Rodzice odpowiadają. To jest przeciwieństwo domu, w którym dziecko jest wychowywane głównie przez internet, kolegów albo obcych nauczycieli bez kontroli rodziców.

28. Rodzice mają tłumaczyć historię biblijną:

„Gdy zapytają jutro wasi synowie swoich ojców, mówiąc: Co znaczą te kamienie? Oznajmicie swoim synom, mówiąc: Po suchej ziemi przeszedł Izrael przez ten Jordan” – Jozuego 4:21-22.

Ojciec ma tłumaczyć dzieła Boga. To uczy dziecko patrzenia na historię przez działanie Boga, a nie przez przypadek.

29. Cała społeczność ma słyszeć Prawo, także dzieci:

„Zgromadź lud: mężczyzn, kobiety, dzieci i przybysza, który jest w twoich bramach, aby słuchali i aby uczyli się bać Pana, Boga waszego, i pilnie wykonywali wszystkie słowa tego Prawa” – Powtórzonego Prawa 31:12.

Tu widać rolę zgromadzenia i spotkań biblijnych. Dzieci mają słyszeć Słowo razem z dorosłymi. Ale to nie odbiera odpowiedzialności rodzicom. Zgromadzenie pomaga, przypomina i uczy, ale codzienny ciężar wychowania spoczywa na rodzicach.

30. Dzieci, które jeszcze nie znają, mają słuchać i uczyć się bojaźni wobec Boga:

„A ich dzieci, które nie znały, będą słuchać i uczyć się bać Pana, Boga waszego, przez wszystkie dni, które będziecie żyli na ziemi” – Powtórzonego Prawa 31:13.

Dziecko nie rodzi się z gotową znajomością Boga. Musi słuchać, uczyć się i widzieć przykład. Rodzice nie mogą zakładać: samo zrozumie. Trzeba uczyć.

31. Rodzice mają nakazać dzieciom strzec słów Boga:

„Weźcie do serca wszystkie słowa, którymi ja dziś świadczę przeciw wam, i nakażcie je swoim synom, aby pilnie wykonywali wszystkie słowa tego Prawa” – Powtórzonego Prawa 32:46.

Rodzice mają nakazać dzieciom szanować słowa Boga. Wychowanie biblijne ma autorytet.

32. Przykład Tymoteusza – mama i babcia przekazały wiarę:

„Przypominam sobie nieobłudną wiarę twoją, która najpierw zamieszkała w babce twojej Lois i w matce twojej Eunice, a pewien jestem, że i w tobie” – 2 Tymoteusza 1:5.

 To bardzo mocny przykład. Wiarę Tymoteuszowi przekazały babcia i mama. To dowód, że kobiety w rodzinie mają ważną rolę przekazywania nauk Chrystusa. Nie tylko uczy mama, ale również babcia.

33. Dziecko ma znać Pisma:

„Od dziecka znasz Pisma święte, które mogą uczynić cię mądrym ku zbawieniu przez wiarę w Pomazańcu Jeszu” – 2 Tymoteusza 3:15.

Dziecka należy uczyć Pism od najmłodszych lat. Nie trzeba czekać, aż będzie dorosłe. Prawdę Boga należy przekazywać prostym językiem, stosownie do wieku.

34. Starsze kobiety mają uczyć młodsze kobiety miłości do dzieci:

„Aby uczyły młodsze kobiety rozsądku, miłości do mężów i miłości do dzieci” – Tytusa 2:4.

Starsze kobiety powinny pomagać młodszym kobietom w mądrym prowadzeniu domu. Zauważmy, że miłości trzeba się uczyć. Miłość to nie jest takie uczucie, jakie sprzedają w filmach, czyli chwilowe zauroczenie. Miłość to szacunek, wierność, zero kłamstw, dbanie o rodzinę, przekazywanie prawdy itd.

35. Matka ma prowadzić dom w czystości i dobroci:

„Aby były roztropne, czyste, pracujące w domu, dobre, poddane własnym mężom, aby Słowo Boga nie było znieważane” – Tytusa 2:5.

Kiedy żona nie wywiązuje się ze swoich domowych obowiązków, nie uznaje męża, jako głowę rodziny, to znieważa Słowo Boga.

36. Dobra wdowa była znana z tego, że wychowała dzieci:

„Mająca świadectwo w dobrych uczynkach: jeśli dzieci wychowała, jeśli gościnność okazywała, jeśli nogi świętych obmywała, jeśli uciskanym pomagała, jeśli szła za każdym dobrym dziełem” – 1 Tymoteusza 5:10.

Wychowanie dzieci jest wymienione jako dobry uczynek. To znaczy, że Bóg widzi wychowanie dzieci jako poważną służbę, a nie mało ważną sprawę domową.

37. Młodsze kobiety miały rodzić dzieci i prowadzić dom:

„Chcę więc, aby młodsze wychodziły za mąż, rodziły dzieci, prowadziły dom i nie dawały przeciwnikowi żadnej sposobności do zniewagi” – 1 Tymoteusza 5:14.

Zauważmy, jak ważne jest posiadanie dzieci i wychowywanie ich na sługi Pana Jeszu.

38. Rodzice mają troszczyć się o dzieci także materialnie:

„Nie dzieci bowiem powinny gromadzić dla rodziców, ale rodzice dla dzieci” – 2 Koryntian 12:14.

Rodzic ma troszczyć się o potrzeby dziecka. Odpowiedzialność rodziców obejmuje: słowo Boga, karność, ale również godne utrzymanie.

39. Kto nie troszczy się o domowników, zapiera się wiary:

„Jeśli zaś ktoś o swoich, a zwłaszcza o domowników, nie dba, wyparł się wiary i jest gorszy od niewierzącego” – 1 Tymoteusza 5:8.

To jest bardzo mocne. Ojciec, matka, dzieci nie mogą niszczyć rodziny. Troska o rodzinę jest częścią wiary.

40. Dzieci mają być posłuszne rodzicom we wszystkim, co jest miłe Panu:

„Dzieci, bądźcie posłuszne rodzicom we wszystkim, bo to jest miłe Panu” – Kolosan 3:20.

Dzieci mają być posłuszne rodzicom. Nie mogą wywoływać kłótni, gdy dorosną. Są również odpowiedzialne za trwanie rodziny w naukach Chrystusa.

41. Pan Jeszu jako dziecko był poddany rodzicom:

„I poszedł z nimi, i przyszedł do Nazaretu, i był im poddany; a matka Jego zachowywała wszystkie te słowa w sercu swoim” – Łukasza 2:51.

Pan Jeszu, choć był Synem Boga, w dzieciństwie był poddany ziemskim opiekunom. To potwierdza porządek domu: dziecko nie rządzi rodzicami.

42. Rodzice mają doprowadzać dzieci do Pana Jeszu, nie odpychać ich:

„Pozwólcie dzieciom przychodzić do Mnie i nie zabraniajcie im, bo do takich należy Królestwo Niebios” – Mateusza 19:14.

Dzieci nie wolno odcinać od nauk Chrystusa. Rodzina ma prowadzić dziecko ku Bogu.

43. Dzieci są przykładem prostoty i pokory:

„Jeśli się nie nawrócicie i nie staniecie jak dzieci, nie wejdziecie do Królestwa Niebios” – Mateusza 18:3.

Każdy, kto poznaje nauki Chrystusa powinien stać się jak dziecko. Rozpocząć naukę z czystą kartką. Religie wpoiły ludziom nieprawidłowe wierzenia, złe doktryny, fałszywe nauki. To wszystko trzeba odrzucić i stać się jak dziecko. Uczyć się od nowa.

44. Kto gorszy dziecko, ciężko grzeszy:

„Kto zaś zgorszy jednego z tych małych, którzy wierzą we Mnie, lepiej byłoby dla niego, aby zawieszono mu kamień młyński u szyi i zatopiono go w głębi morza” – Mateusza 18:6.

To jest ostrzeżenie dla rodziców, nauczycieli, krewnych i wszystkich dorosłych. Dziecko można zgorszyć złym przykładem, fałszywą nauką, przemocą, seksualizacją, bałwochwalstwem, kłamstwem i prowadzeniem ku światu.

45. Ojciec nie może tolerować grzechu synów:

„Oznajmiłem mu, że osądzę dom jego na wieki za nieprawość, o której wiedział, bo synowie jego sprowadzali na siebie przekleństwo, a on ich nie powstrzymał” – 1 Samuela 3:13.

Synowie Elego byli dorosłymi mężczyznami i kapłanami, którzy grzeszyli jawnie przed Bogiem. Eli wiedział o ich złu, upominał ich słowami, ale nie powstrzymał ich stanowczo i nie usunął ich z miejsca, w którym dalej bezcześcili służbę Bogu. Dlatego Bóg osądził nie tylko synów, ale także dom Elego. To jest przestroga dla ojców: sama łagodna rozmowa nie wystarczy, jeśli w domu trwa jawny grzech. Miłość bez prawdy, bez karności i bez reakcji może stać się współudziałem w złu.

46. Ojciec nie może bardziej czcić dzieci niż Boga:

„Dlaczego depczecie Moją ofiarę i Moją darowiznę, którą nakazałem w mieszkaniu, i czcisz swoich synów bardziej niż Mnie?” – 1 Samuela 2:29.

Rodzic może popaść w bałwochwalstwo rodzinne: chronić dziecko nawet wtedy, gdy ono grzeszy przeciw Bogu. Biblia mówi jasno: Bóg jest pierwszy. Miłość do dziecka nie może oznaczać zgody na zło, na fałszywe wierzenia.

47. Bóg karci jak ojciec syna:

„Poznaj więc w swoim sercu, że jak człowiek karci swego syna, tak Pan, Bóg twój, karci ciebie” – Powtórzonego Prawa 8:5.

Bóg pokazuje wzór: karcenie nie jest nienawiścią, lecz wychowaniem. Ojciec ma karcić tak, aby dziecko było posłuszne, chciało się uczyć, wykonywało swoje obowiązki.

48. Bóg wychowuje synów przez karcenie:

„Kogo Pan miłuje, tego karci, i chłoszcze każdego syna, którego przyjmuje” – Hebrajczyków 12:6.

Nowe Przymierze powtarza zasadę: miłość bez korekty nie jest pełną miłością. Celem karcenia jest dochodzenie do świętości duchowej, a nie wyładowanie gniewu.

49. Ojcowie ziemscy karcą, ale Bóg pokazuje cel wychowania:

„Tamci karcili nas według swego uznania na krótki czas, Ten zaś dla naszego pożytku, abyśmy mieli udział w Jego świętości” – Hebrajczyków 12:10.

Ziemscy ojcowie karcą dzieci według własnego uznania, ale Bóg karci celowo, sprawiedliwie i dla dobra — aby Jego dzieci miały udział w Jego świętości.

50. Dobre wychowanie wydaje owoc sprawiedliwości:

„Żadne karcenie w danej chwili nie wydaje się radosne, lecz smutne; potem jednak wydaje pokojowy owoc sprawiedliwości tym, którzy przez nie zostali wyćwiczeni” – Hebrajczyków 12:11.

Dziecko często nie lubi korekty w danym momencie. Ale mądra korekta daje później owoc: pokój i sprawiedliwość. To odróżnia biblijne karcenie od przemocy.

Kto według Biblii ma wychowywać dzieci?

• Ojciec i matka — pierwszy i główny obowiązek wychowania należy do rodziców.
• Ojciec — ma szczególną odpowiedzialność prowadzenia, karności i napomnienia w Panu.
• Matka — ma realną rolę nauczycielki, opiekunki i strażniczki domu.
• Dziadkowie — powinni przekazywać prawdę kolejnemu pokoleniu.
• Starsze kobiety — powinny uczyć młodsze kobiety miłości do dzieci i mądrego prowadzenia domu.
• Zgromadzenie sług Boga — pomaga w rozumieniu tematów biblijnych i w jedności duchowej.
• Bóg — jest najwyższym wzorem wychowania: karci, uczy, prowadzi ku świętości.

Dziecko ma być wychowywane w domu przez ojca i matkę, w Słowie Boga, w karności, miłości, napomnieniu, przykładzie i codziennej rozmowie.

Artykuł Jak wychowywać dzieci? Jak budować rodzinę? – 50 porad biblijnych pochodzi z serwisu Jesu.pl.

8 – Dlaczego Paweł nakazuje kobietom milczeć w zgromadzeniach?

8.1 Zakaz mówienia:

„Kobiety w zgromadzeniach niech milczą, bo nie pozwala się im mówić, lecz niech będą poddane, jak i Prawo mówi” — 1 Koryntian 14:34.

 

„Jeśli zaś chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają własnych mężów, bo hańbą jest kobiecie mówić w zgromadzeniu” — 1 Koryntian 14:35.

Przeanalizujmy teraz, dlaczego Apostoł Paweł tak mocno wypowiedział się na temat kobiet.

8.2 Paweł: kobiecie nie pozwalam nauczać ani dominować nad mężem/mężczyzną:

„Kobieta niech się uczy w cichości, w całym poddaniu. Nauczać zaś kobiecie nie pozwalam ani panować/dominować nad mężem/mężczyzną, lecz być w cichości. Bo Adam został ukształtowany pierwszy, potem Ewa. I Adam nie został zwiedziony, lecz kobieta, gdy została zwiedziona, popadła w przestępstwo” — 1 Tymoteusza 2:11-14.

To jest drugi ważny fragment Pawła o kobietach.

Paweł nie mówi tutaj, że:

• kobieta nie może w ogóle mówić o Bogu,
• kobieta nie może nikogo zachęcić,
• kobieta nie może się modlić,
• kobieta nie może prorokować.

Apostoł mówi o czymś bardziej konkretnym:

• kobieta nie może przejmować roli nauczyciela i przełożonego nad mężem lub mężczyzną.

Czyli sens jest taki: nie chodzi o zakaz każdego odezwania się, chodzi o zakaz nauczania z pozycji władzy i przewodzenia nad mężczyzną.

Paweł nie zakazuje kobiecie każdego mówienia o sprawach Boga. Zakazuje jej wejścia w rolę nauczyciela-rządzącego nad mężczyzną.

8.3 — Kobiety mogą uczyć inne kobiety:

„Podobnie starsze kobiety niech zachowują się w sposób godny świętych, niech nie będą oszczercze, niech nie nadużywają wina, niech uczą tego, co dobre. Aby uczyły młodsze kobiety rozsądku, jak mają kochać swoich mężów i dzieci. Aby były roztropne, czyste, zajmujące się domem, dobre, poddane swoim mężom, żeby nie bluźniono Słowu Boga” — Tytusa 2:3-5.

Ten fragment pokazuje, że Paweł nie zabrania kobietom uczyć w ogóle. Wręcz przeciwnie — mówi, że starsze kobiety mają uczyć młodsze kobiety tego, co dobre.

To znaczy, że problemem nie jest samo mówienie, wyjaśnianie czy uczenie. Dlatego zakaz z 1 Tymoteusza 2:12 nie może znaczyć:
„kobieta nie może nikogo uczyć”.

Najprostszy wniosek jest taki:

• kobieta może uczyć,
• ale nie może przejmować roli nauczyciela-przełożonego nad mężczyzną,
• ani dominować nad nim.

8.4 — Kobieta modli się i prorokuje:

„Każda zaś kobieta, modląca się albo prorokująca z odkrytą głową, hańbi swoją głowę, bo jest jedno i to samo, jakby była ogolona” — 1 Koryntian 11:5.

To jest kluczowy werset. Paweł nie mówi, że kobieta nie może prorokować. On reguluje jak kobieta ma prorokować. Gdyby kobieta nie mogła prorokować wcale, Paweł nie pisałby: „kobieta prorokująca”.

8.5 — Kobiety będą prorokować:

„I stanie się potem: wyleję z Ducha Mojego na wszelkie ciało, i prorokować będą wasi synowie i wasze córki; wasi starcy będą śnić sny, a wasi młodzieńcy będą widzieć widzenia. Także na sługi i na służebnice wyleję w owych dniach z Ducha Mojego” — Joela 3:1-2 (Joel 2:28-29 — w numeracji hebrajsko-angielskiej).

Bóg przez Joela zapowiedział, że Duch będzie dany nie tylko mężczyznom, ale także córkom i służebnicom. To jest mocny argument: prorokowanie kobiet nie jest wymysłem ludzi, tylko zapowiedzią Boga.

„I stanie się w ostatecznych dniach — mówi Bóg — że wyleję z Mojego Ducha na wszelkie ciało, i prorokować będą wasi synowie i wasze córki; wasi młodzieńcy będą mieć widzenia, a wasi starcy będą śnić sny. Nawet na Moje sługi i na Moje służebnice wyleję w tych dniach z Mojego Ducha, i będą prorokować” — Dzieje 2:17-18.

Apostoł Piotr potwierdza słowa Joela. W Nowym Przymierzu Duch Boga może mówić także przez córki i służebnice. Dlatego zakaz z 1 Kor 14 i 1 Tm 2 nie może oznaczać absolutnego zakazu prorokowania kobiet.

Dlaczego Paweł tam mocno potraktował kobiety w Koryncie?

Paweł potraktował kobiety w Koryncie ostro nie dlatego, że kobieta nigdy nie może mówić o sprawach Boga, ale dlatego, że w zgromadzeniach musi być porządek.

Zobaczmy.

Porządek w zgromadzeniu:

„Bóg bowiem nie jest Bogiem zamieszania, lecz pokoju — jak we wszystkich zgromadzeniach świętych” – 1 Koryntian 14:33.

Wszystko ma być godnie:

„A wszystko niech się odbywa godnie i w porządku” – 1 Koryntian 14:40.

Paweł w 1 Koryntian 14 nie ucisza tylko kobiet. On ucisza każdego, kto wprowadza chaos:

• mówiący językiem ma milczeć, jeśli nie ma tłumacza — 1 Koryntian 14:28.
• prorok ma milczeć, jeśli drugi otrzyma objawienie — 1 Koryntian 14:30.
• kobiety mają milczeć, jeśli przez mówienie/pytania burzą porządek zgromadzenia — 1 Koryntian 14:34-35.

Zobaczmy, że najpierw zostali zganienie mężczyźni mający dary Ducha świętego. Mówiący obcymi językami i prorocy mają milczeć, jeżeli burzą porządek zgromadzenia. Ten nakaz również dotyczy kobiet.

Dlatego sens jest taki: milczenie dotyczy nieporządnego zachowania.

Gdyby kobieta miała absolutny zakaz mówienia w zgromadzeniu, to Paweł nie pisałby o kobiecie, która prorokuje. On nie zakazuje tutaj prorokowania; on reguluje porządek, poddanie, hierarchię i właściwe zachowanie.

Najmocniej pokazuje to werset:

„A jeśli chcą się czegoś nauczyć, niech w domu pytają swoich mężów, bo hańbą jest kobiecie mówić w zgromadzeniu” – 1 Koryntian 14:35.

Z tego wynika, że problemem było publiczne wypytywanie, przerywanie, dyskutowanie lub podważanie porządku. Paweł mówi: jeśli chcą się uczyć przez pytania, niech nie rozbijają zebrania, tylko niech pytają w domu.

Paweł był ostry, bo w niektórych zgromadzeniach był chaos. Koryntianie mieli problemy z podziałami, pychą, nadużyciami przy Wieczerzy, chaosem przy językach i proroctwach. Dlatego Paweł mocno porządkuje zgromadzenie.

Nie zakazał kobietom prorokowania, bo sam uznał, że kobieta może prorokować. Zakazał kobietom, jak i mężczyznom takiego zachowania, które łamało porządek i pokój zgromadzenia. Bo zgromadzenia należą do Chrystusa i ma być w nich porządek, godność i miłość.

Artykuł Dlaczego kobiety mają milczeć? – część 5 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

6 – Co zrobić, gdy kobieta nie może zapuścić włosów ze względów zdrowotnych lub ze względu na wiek?

„Czyż sama natura was nie uczy, że jeśli mężczyzna zapuszcza włosy, jest to dla niego hańbą?”

„A jeśli kobieta zapuszcza włosy, jest to dla niej chwałą, bo włosy zostały jej dane za okrycie” – 1 Koryntian 11:14-15.

Przeanalizujmy te wersety.

6.1 Taki przypadek nie jest omówiony wprost.

Pismo w tym miejscu nie podaje osobnego przepisu dla kobiety starszej, chorej, po leczeniu albo z trwałą utratą włosów. Tego po prostu w 1 Koryntian 11 nie ma.

6.2 Nie powinniśmy krytykować osoby za stan, na który nie ma wpływu.

Werset 15 mówi, że długie włosy są chwałą i zostały dane kobiecie jako naturalne okrycie, ale nie mówi: „kobieta, która z powodu wieku albo choroby nie może mieć długich włosów, nie może się modlić” albo „jest odrzucona”. Tego tekst nie stwierdza.

6.3 Kobieta z problemami zdrowotnymi może zakrywać głowę.

Jeżeli kobieta NIE utraciła włosów z powodu buntu – sama z własnej woli się ostrzygła – tylko z powodu choroby, wieku albo leczenia, to nie wolno jej oskarżać, jakby była nieposłuszna samym tym stanem. Tekst wersetów gani postawę lekceważenia porządku, a nie cierpienie albo ograniczenie zdrowotne. To jest wniosek z samego charakteru wywodu Apostoła Pawła o porządku i przyzwoitości, nie o karaniu za chorobę.

Możemy to jeszcze w ten sposób ująć.

W sytuacjach, gdy kobieta nie ma długich włosów tylko dlatego, że:

• przyszła starość,
• przyszła choroba,
• organizm osłabł,
• włosy wypadają,
• natura ciała już nie daje tego, co dawała wcześniej,

to też mamy do czynienia z realnym stanem natury człowieka — tyle że natury osłabionej przez wiek, chorobę i słabość ciała. Gdy natura — z powodu wieku albo choroby — nie daje już długich włosów, to nie jest to bunt przeciw Bogu, tylko stan ciała.

7 – Przykłady z biblii zakrywania głowy i twarzy

7.1 Kobieta zakrywa się welonem

Rebekka przed spotkaniem z Izaakiem:

„I zapytała sługę: Kto to jest, ten mężczyzna, który idzie przez pole nam na spotkanie? Sługa powiedział: To mój pan. Wtedy wzięła welon i się zakryła” – Rodzaju 24:65.

Tamar zakrywa twarz welonem:

„Zdjęła z siebie szaty wdowie, zakryła się welonem, owinęła się i usiadła przy wejściu do Enaim…” – Rodzaju 38:14.
„Juda ją zobaczył i uznał za nierządnicę, bo zakryła swoją twarz” – Rodzaju 38:15.
„Potem wstała, odeszła, zdjęła swój welon i znowu włożyła szaty wdowie” – Rodzaju 38:19.

Mamy dwa przykłady zakrycia się welonem.

Rebekka zakryła się welonem w chwili spotkania z Izaakiem. To wygląda na gest: skromności, szacunku, zasłonięcia się wobec przyszłego męża.

Tamar także zakryła się welonem, ale jej sytuacja była inna. Ona zasłoniła twarz po to, żeby: nie zostać rozpoznaną, aby ukryć swoją tożsamość, ponieważ Juda nie dał jej Szeli za męża, choć kazał jej czekać na niego.

Obie historie pokazują, że welon był prawdziwym, fizycznym nakryciem, które kobieta mogła: założyć, użyć w konkretnej sytuacji, a potem zdjąć.

7.2 Kobieta ukazana „za welonem” — obrazy i opisy pośrednie

Tu trzeba zaznaczyć: to już nie są tak mocne opisy jak u Rebeki i Tamar. To raczej są teksty, które pokazują, że welon był znanym elementem kobiecego wyglądu.

Oblubienica „za zasłoną”:

„O, jak piękna jesteś, moja przyjaciółko, jak piękna jesteś! Twoje oczy są jak gołębice za twoją zasłoną…” – Pieśń nad Pieśniami 4:1.

Ten werset sugeruje kobietę widzianą przez / za zasłoną. Opis pasuje do welonu, który przysłania część twarzy, ale pozwala widzieć oczy. Nie jest to opis nakładania welonu, tylko obraz kobiety już zasłoniętej.

Znowu kobieta za zasłoną:

„Twoja skroń jest jak połówka granatu za twoją zasłoną” – Pieśń nad Pieśniami 4:3.

To samo potwierdza, że zasłona/welon była znanym elementem kobiecego okrycia twarzy lub głowy.

Te wersety z Pieśni nad Pieśniami nie opisują akcji: „wzięła welon i zakryła się”, ale pokazują, że kobieta mogła być postrzegana jako piękna w welonie / za zasłoną.

Teraz zobaczmy zakrywanie twarzy, głowy przez mężczyzn.

7.3 Zakrywanie twarzy wobec świętości Boga

Mojżesz zakrywa twarz przed Bogiem:

„I Mojżesz zakrył swoją twarz, bo bał się patrzeć na Boga” – Wyjścia 3:6.

Eliasz zakrywa twarz płaszczem:

„A gdy Eliasz to usłyszał, owinął swoją twarz płaszczem, wyszedł i stanął u wejścia do jaskini” – 1 Królewska 19:13.

Zakrycie twarzy wynika z bojaźni, czci wobec świętości Boga.

Serafini zakrywają twarze:

„Serafini stali ponad Nim; każdy miał po sześć skrzydeł: dwiema zakrywał swoją twarz, dwiema zakrywał swoje stopy, a dwiema latał” – Izajasza 6:2.

Tu nie człowiek, lecz istoty niebiańskie zakrywają twarz przed majestatem Boga. 

7.4 Zakrywanie głowy lub twarzy jako znak żałoby, upokorzenia, wstydu

Dawid i lud zakrywają głowy:

„Dawid wchodził na Górę Oliwną, płacząc; miał zakrytą głowę i szedł boso. A cały lud, który z nim był, każdy miał zakrytą głowę i szli, płacząc” – 2 Samuela 15:30.

Zakryta głowa jest tu znakiem bólu, uniżenia i klęski.

Dawid zakrywa twarz po śmierci Absaloma:

„Król zakrył swoją twarz i wołał wielkim głosem: Synu mój Absalomie, Absalomie, synu mój, synu mój!” – 2 Samuela 19:4.

Tu zakrycie twarzy jest czystym znakiem żałoby ojca.

Haman wraca z zakrytą głową:

„Mordechaj wrócił do bramy królewskiej, a Haman pospieszył do domu, zasmucony i z zakrytą głową” – Estery 6:12.

Zakryta głowa oznacza tu hańbę, upokorzenie i klęskę.

Ludzie zakrywają głowy z powodu suszy i wstydu:

„Przychodzą do cystern, nie znajdują wody, wracają ze swoimi naczyniami pustymi; są zawstydzeni i upokorzeni, i zakrywają głowy” – Jeremiasza 14:3.

„Rolnicy są zawstydzeni, zakrywają głowy” – Jeremiasza 14:4.

Tu zakryta głowa jest znakiem wstydu, bezradności i nieszczęścia pod sądem Boga.

7.5 Zakrywanie ust / górnej wargi jako zwyczaj żałoby lub nieczystości

Trędowaty ma zakrywać górną wargę:

„A trędowaty, na którym jest plaga, ma mieć rozdarte szaty, włosy na głowie rozpuszczone, ma zakryć górną wargę i wołać: Nieczysty, nieczysty!” – Kapłańska 13:45.

Zakrycie części twarzy wiąże się tu z nieczystością rytualną, odłączeniem i publicznym ostrzeżeniem.

Ezechiel ma nie zakrywać ust:

„Wzdychaj w milczeniu… zawiąż swój zawój na głowie, włóż sandały na nogi i nie zakrywaj górnej wargi…” – Ezechiela 24:17.

Lud ma zrobić tak samo:

„…zawoje będziecie mieli na głowach, sandały na nogach, nie będziecie zakrywać górnej wargi…” – Ezechiela 24:22.

Zakrywanie ust/górnej wargi było zwyczajem żałobnym — tutaj Bóg zakazuje tego gestu, aby znak prorocki był jeszcze mocniejszy.

Wróżbici zakryją usta z hańby:

„Widzący zostaną zawstydzeni, wróżbici okryci hańbą; wszyscy zakryją wargi, bo nie ma odpowiedzi od Boga” – Micheasza 3:7.

To nie jest pobożny gest, lecz znak zawstydzenia i kompromitacji. 

Zakrywanie górnej wargi polegało na podciągnięciu części ubrania na usta i dolną część twarzy — mniej więcej od nosa w dół — jako znaku żałoby, hańby albo nieczystości. Zakrywano również dolną część twarzy materiałem, tak żeby osłonić okolice ust, wąsów / górnej wargi, a czasem od nosa w dół do brody.

Podsumowanie

W Starym Przymierzu(Stary Testament) mamy mało bezpośrednich opisów zakrywania głowy przez kobiety. Pismo pokazuje raczej, że welon, zasłona i okrycie były czymś znanym, obecnym w życiu kobiet.

Mamy więc:

• kilka wyraźnych przykładów, jak Rebekka i Tamar,
• kilka wzmianek pośrednich, że kobiety miały zasłony i welony,
• ale nie ma długiego wykładu o tym w Pismach.

To nie znaczy, że sprawa była nieważna. To raczej znaczy, że był to znany element obyczaju i stroju, więc Biblia wspomina o nim tylko wtedy, gdy ma to znaczenie dla danej historii.

Dlatego można to ująć tak:

• Stare Przymierze daje tło i pojedyncze przykłady, a 1 Koryntian 11 daje wyraźniejsze pouczenie dotyczące modlitwy i prorokowania.
• W Starym Przymierzu widzimy, że zakrywanie było znane, a w Nowym Przymierzu dostajemy jaśniejsze wyjaśnienie, kiedy i dlaczego ten temat staje się ważny.

Artykuł Czy krótkie włosy u kobiety to bunt wobec Boga? Dlaczego mężczyźni zakrywali głowy? – część 4 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

5 – Dlaczego kobieta powinna mieć władzę na głowie z powodu aniołów?

„Albowiem także mężczyzna nie został stworzony z powodu kobiety, lecz kobieta z powodu mężczyzny” – 1 Koryntian 11:9.

 

„Dlatego kobieta powinna mieć władzę/prawo/autorytet na głowie/nad głową, ze względu na aniołów” – 1 Koryntian 11:10.

 

„Jednak ani kobieta nie jest bez mężczyzny, ani mężczyzna bez kobiety, w Panu” – 1 Koryntian 11:11.

W tym wersecie nie ma wyrazu znak – σημεῖον (sēmeion = znak), lecz ἐξουσία (exousia = władza, prawo, autorytet, uprawnienie). Biblia Interlinearna podaje: „kobieta powinna mieć władzę / autorytet na głowie – nad głową”, a nie dosłownie: „mieć znak na głowie”.

Co dokładnie stoi w grece?

Rdzeń wersetu brzmi:

ἐξουσίαν ἔχειν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς – czyli dosłownie: „mieć władzę / autorytet na głowie” albo: „nad głową”. Źródła interlinearne pokazują właśnie ἐξουσίαν jako główne słowo tego miejsca.

Strong G1849 to:

• władza,
• autorytet,
• prawo,
• uprawnienie,
• moc sprawowania władzy.

To słowo w Nowym Przymierzu(Nowy Testament) oznacza realną władzę / autorytet / prawo, a nie zwykły symbol czy znak.

A skąd wzięło się „znak” w przekładach?

To jest dopowiedzenie tłumaczy interpretujących sens wersetu, nie dosłowne słowo greckie. Niektóre przekłady oddają to jako „symbol władzy”, ponieważ rozumieją, że Paweł mówi skrótowo o nakryciu głowy jako widzialnym wyrazie porządku. Właśnie dlatego część tłumaczeń dodaje w nawiasie albo w tekście słowo typu „symbol” lub „znak”.

Ale trzeba uczciwie powiedzieć: wyrazu „znak” nie ma w grece w tym miejscu.

Przeanalizujmy teraz, jakie znaczenia tego wersetu są możliwe. Zacznijmy od najbardziej realnego.

5.1 Aniołowie niebiańscy jako świadkowie porządku zgromadzenia.

To jest moim zdaniem najmocniejsza interpretacja.

Sens byłby taki:

• kobieta ma widzialnie okazać Boży porządek, bo zgromadzenie odbywa się także wobec aniołów.

Niebo patrzy na zgromadzenie. Dlatego Boży porządek ma być zachowany także w tym, jak kobieta modli się albo prorokuje.

5.2 „Ze względu na aniołów” = ze względu na świętość i porządek.

To jest podobny wariant, jak ten powyżej, ale warto go oddzielić.

Tutaj nacisk nie idzie tyle na samą „obecność aniołów”, ile na to, że zgromadzenie ma charakter święty, a aniołowie są częścią tej świętej rzeczywistości. Obecność aniołów powinna powstrzymywać od wszystkiego, co niewłaściwe podczas oddawania czci Bogu.

Zgromadzenie, to nie jest zwykłe spotkanie ludzi. Porządek, ma bardzo ważne znaczenie. Dlatego Apostoł Paweł tak mocne używał słowo: „milczcie” do mężczyzn i kobiet, kiedy burzyli porządek w zgromadzeniu.

5.3 „Aniołowie” jako ludzcy posłańcy / wysłannicy.

To jest możliwe językowo, ale słabsze kontekstowo.

Słowo ἄγγελος naprawdę może oznaczać posłańca: anioła łub człowieka. Anioł to inaczej posłaniec.

W tym ujęciu sens byłby taki:

• kobieta ma zachować właściwy znak porządku ze względu na wysłanników, obserwatorów albo reprezentantów innych zgromadzeń.

Dlaczego to jest słabsze?

W samym kontekście 1 Koryntian 11 nie ma wyraźnej wzmianki o posłańcach ludziach, a o posłańcach niebiańskich. 

5.4 „Exousia na głowie” jako znak, że kobieta uznaje Boży porządek głowy.

To nie tłumaczy samych aniołów, ale tłumaczy, co aniołowie mają widzieć.

Wiele przekładów rozumie exousia w tym miejscu jako znak / symbol autorytetu na głowie — czyli coś, co pokazuje, że kobieta uznaje porządek, o którym Paweł mówił wcześniej: „głową kobiety jest mężczyzna”. 

Wtedy sens całego zdania byłby taki:

• kobieta ma mieć widzialny znak uznania Bożego porządku, a aniołowie są jednym z powodów, dla których to ma być zachowane.

Nie chodzi o sam materiał na głowie, tylko o to, co on okazuje.

5.5 „Exousia” jako władza kobiety nad własną głową.

Niektóre przekłady pokazują taki sens:

• „kobieta powinna mieć autorytet nad własną głową”. 

W takim ujęciu sens mógłby być taki:

• kobieta nie jest biernym przedmiotem, lecz świadomie i dobrowolnie ma okazać nad swoją głową uznanie Bożego porządku. Czyli nie tyle, że „ktoś ją zmusza-zniewala”, tylko, ona sama podejmuje słuszne decyzje.

Kobieta sama bierze odpowiedzialność, by okazać porządek Boga.

Jednak zawsze musimy pamiętać o tym, że kobieta, jak i mężczyzna podlega hierarchii zgromadzenia. Mamy hierarchię w rodzinie i hierarchie w zgromadzeniu. W zgromadzeniu mężczyźni i kobiety podporządkują się starszym/biskupom, a w domu: żona mężowi.

5.6 Aniołowie jako upadłe anioły.

To jest znana teoria, ale bardzo słaba tekstowo.

Chodzi o pomysł, że kobieta ma zakrywać głowę, by nie prowokować upadłych aniołów. Problem jest taki, że 1 Koryntian 11 nic o tym nie mówi. Dlatego jest to daleka nadinterpretacja. Dodatkowo zadajmy sobie pytanie: dlaczego mielibyśmy brać pod uwagę upadłe anioły?

5.7 Nakryciem głowy jest mąż.

Tu zatrzymajmy się dłużej, warto trochę czasu poświęcić tej teorii, bo ma sporo zwolenników.

Ta teoria mówi tak:

• mężczyzna / mąż jest głową kobiety,
• więc to on jest jej „nakryciem”,
• a długie włosy są jedynym realnym, naturalnym okryciem danym przez Boga,
• dlatego nie potrzeba żadnego dodatkowego fizycznego nakrycia głowy.

Poniżej użyjemy wersety, które mówią o zakrywaniu, i sprawdzamy, co się stanie, gdy w miejsce „nakrycia” podstawimy:

• męża / autorytet męża,
• długie włosy.

Tak właśnie robią zwolennicy tej teorii. Zobaczmy.

„Każdy mężczyzna, gdy się modli albo prorokuje, mając coś na głowie, hańbi swoją głowę” – 1 Koryntian 11:4.

Podstawiamy: „mąż / autorytet męża”.

Nie da się sensownie czytać tego tak: „mężczyzna, gdy się modli, mając męża na głowie…”. To pokazuje, że apostoł Paweł mówi tu o czymś związanym ze stanem głowy, a nie o samej relacji małżeńskiej.

Podstawiamy: „długie włosy”.

To podstawienie jest trochę bliższe: „mężczyzna, gdy się modli, mając długie włosy / coś na głowie…”. Jednak sam werset nie mówi jeszcze, że chodzi wyłącznie o włosy. Pokazuje tylko, że temat dotyczy tego, co jest na głowie, a nie samej idei autorytetu.

„A każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje z odkrytą głową, hańbi swoją głowę; bo to jedno i to samo, jak gdyby była ogolona” – 1 Koryntian 11:5.

Podstawiamy: „mąż / autorytet męża”.

Wtedy wychodzi sens: „każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje bez męża / bez autorytetu męża, hańbi swoją głowę”. Problem jest taki, że tekst nie mówi tu „bez głowy”, tylko „z odkrytą głową”, czyli z odkrytym mężem? Teoria musi więc dopisać coś, czego werset sam nie mówi, mianowicie że: „odkryta głowa” oznacza „brak męża” albo „brak uznania męża”.

Ale nie ma wersetu, który mówiłby: „mąż jest nakryciem głowy kobiety”. Pismo mówi, że mąż jest głową żony, nie nakryciem jej głowy.

Podstawiamy: „długie włosy”.

Wtedy wychodzi: „każda kobieta, gdy się modli albo prorokuje bez długich włosów, hańbi swoją głowę”. To brzmi bliżej prawdy, ale nadal tekst nie mówi tu wprost o włosach. W wersecie 5 Paweł mówi o odkrytej głowie, a dopiero później, w wersecie 15, mówi o włosach jako okryciu. Czyli samo utożsamienie 11:5 z włosami jest już wnioskiem, a nie dosłownym tekstem wersetu.

„Bo jeśli kobieta się nie nakrywa, niech się też ostrzyże…” – 1 Koryntian 11:6a.

Podstawiamy: „mąż / autorytet męża”.

Wtedy wychodzi: „jeśli kobieta nie ma męża jako nakrycia, niech się też ostrzyże”. A co w sytuacji separacji czy wdowy?

Podstawiamy: „długie włosy”.

Wtedy wychodzi: „jeśli kobieta nie ma długich włosów, niech się też ostrzyże”. To też zaczyna się psuć, bo jeśli już nie ma długich włosów, to polecenie „niech się też ostrzyże” nie ma sensu.

To sugeruje, że Paweł odróżnia:

• brak nakrycia,
• ostrzyżenie,
• ogolenie.

Czyli samo „nakrycie” nie jest zawsze tym samym co włosy.

„Mężczyzna bowiem nie powinien nakrywać głowy…” – 1 Koryntian 11:7.

Podstawiamy: „mąż / autorytet męża”.

Tu podstawienie całkiem się rozpada, bo wychodzi: „mężczyzna nie powinien mieć męża jako nakrycia głowy”. To pokazuje, że słowo „nakrywać” nie działa tu jak synonim: „być pod czyimś autorytetem małżeńskim”.

Podstawiamy: „długie włosy”.

Tu podstawienie jest możliwe tylko częściowo: „mężczyzna nie powinien mieć długich włosów”. To akurat współgra później z 11:14, ale werset 7 nadal mówi o nakrywaniu, nie tylko o włosach.

„Osądźcie sami: czy wypada kobiecie modlić się do Boga z odkrytą głową?” – 1 Koryntian 11:13.

Podstawiamy: „mąż / autorytet męża”.

Wtedy wychodzi: „czy wypada kobiecie modlić się do Boga bez męża / bez autorytetu męża?” I tu znowu problem: to nie jest treść wersetu. Werset nie pyta:

• czy kobieta jest bez męża,
• czy uznaje męża,

tylko:

• czy modli się z odkrytą głową.

To znów pokazuje, że teoria musi dopisać równanie: „odkryta głowa = brak męża jako nakrycia”, ale sam tekst tego nie mówi.

Podstawiamy: „długie włosy”.

Wtedy wychodzi: „czy wypada kobiecie modlić się do Boga bez długich włosów?” To brzmi lepiej niż wersja z mężem, ale nadal tekst nie używa tu słowa „włosy”. Czyli teoria dalej musi zrobić krok interpretacyjny, którego sam werset nie wypowiada wprost.

„A jeśli kobieta zapuszcza włosy, jest to dla niej chwałą, bo włosy zostały jej dane za okrycie” – 1 Koryntian 11:15.

Podstawiamy: „mąż / autorytet męża”.

Tu podstawienie nie działa w ogóle, bo werset mówi wyraźnie o włosach. Nie można uczciwie przerobić tego na: „mąż został jej dany za okrycie”, bo tekst tego po prostu nie mówi.

Podstawiamy: „długie włosy”.

Tu teoria ma swój najmocniejszy punkt:

• włosy są nazwane okryciem,
• włosy są nazwane chwałą kobiety.

To jest prawdziwe i trzeba to przyznać. Ale ten werset nie mówi, że:

• włosy są jedynym możliwym znaczeniem wszystkich wcześniejszych wersetów o zakrywaniu,
• ani że mąż jest nakryciem.

On mówi tylko tyle, ile mówi: włosy są dane kobiecie za okrycie.

„Chcę jednak, abyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” – 1 Koryntian 11:3.

Ten werset mówi wyraźnie:

• mężczyzna jest głową kobiety.

Ale nie mówi:

• mężczyzna jest nakryciem głowy kobiety.

To jest klucz. Pismo daje tu słowo „głowa”, nie „nakrycie”. Więc teoria ma rację, że mężczyzna jest głową kobiety, ale nie ma wersetu, który mówiłby, że mężczyzna jest jej nakryciem.

Na końcu: werset o ogoleniu się:

„…a jeśli hańbiące jest dla kobiety być ostrzyżoną albo ogoloną, niech się nakrywa” – 1 Koryntian 11:6.

To jest werset końcowo rozstrzygający, bo zestawia obok siebie:

• ostrzyżenie / ogolenie,
• oraz nakrycie.

Czyli tekst sam pokazuje, że:

• włosy i ich brak to jedna sprawa,
• nakrycie to druga sprawa.

A jeśli ktoś chce jeszcze wstawić tu „męża”, wychodzi:

„jeśli hańbiące jest być ogoloną, niech ma męża jako nakrycie”.

To nie wynika z tekstu i nie jest jego naturalnym sensem, bo mąż nie jest nakryciem.

Wniosek.

• Pismo mówi, że mężczyzna / mąż jest głową kobiety.
• Pismo mówi, że długie włosy są chwałą kobiety i są dane za okrycie.

Ale nie ma wersetu, który mówi, że mąż jest nakryciem głowy kobiety. Pismo mówi, że mąż jest głową, ale nie nazywa go nakryciem.

Ta teoria może się oprzeć na wersecie o „głowie” i na wersecie o „włosach”, ale nie ma wersetu, który łączy te dwie rzeczy w zdanie: „mąż jest nakryciem głowy kobiety”. W tym miejscu teoria wychodzi poza to, co mówi tekst, czyli dodaje ludzkie opinie do przekazu Boga.

Artykuł Dlaczego kobieta powinna mieć władzę na głowie z powodu aniołów? – część 3 pochodzi z serwisu Jesu.pl.

2 – Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować?

Greckie προφητεύω — prophēteuō (Strong G4395) znaczy: prorokować, mówić pod Bożym natchnieniem, ogłaszać to, co Bóg daje, czasem zapowiadać przyszłe rzeczy, a także — według zakresu znaczeń podanego w leksykonie — ogłaszać to, co może być poznane przez objawienie, napominać, pocieszać, pouczać:

προφητεύω — Strong G4395
Transliteracja: prophēteuō
Część mowy: czasownik.
Znaczenia podstawowe:
prorokować, przemawiać jako prorok, wypowiadać słowo pod natchnieniem, ogłaszać / obwieszczać, a w niektórych miejscach także przepowiadać.

• Modlić się = mówić do Boga.
• Prorokować = mówić od Boga do ludzi.

To rozróżnienie bardzo wyraźnie widać w 1 Koryntian 14:3, gdzie prorokujący „mówi do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu”. A więc prorokowanie nie jest tu prywatną modlitwą, ale służbą słowa skierowaną do zgromadzenia lub do ludzi.

Co więc obejmuje prorokowanie?

1. Zbudowanie

Prorokowanie ma budować słuchających duchowo, a nie tylko przekazywać informację. 1 Koryntian 14:3 właśnie od tego zaczyna opis daru.

2. Zachętę / napomnienie

To nie tylko „miłe słowo”. W zakresie znaczeń prophēteuō mieści się także: upomnienie, napomnienie, pouczenie, sprostowanie.

3. Pocieszenie

Paweł wprost łączy prorokowanie z pocieszeniem wierzących.

4. Przekazanie objawienia od Boga

W 1 Koryntian 14:29–31 Paweł pisze, że gdy „objawienie” zostanie dane drugiemu, pierwszy ma zamilknąć, a wszyscy mogą prorokować po kolei, aby wszyscy się uczyli i byli zachęceni. To pokazuje, że prorokowanie jest związane z otrzymanym objawieniem i jego wypowiedzeniem.

5. Ujawnienie stanu serca

W 1 Koryntian 14:24–25 skutkiem prorokowania jest to, że „tajemnice serca” człowieka stają się jawne i taki człowiek uznaje, że Bóg jest pośród zgromadzenia. 

6. Zapowiedź rzeczy przyszłych

Samo słowo prophēteuō obejmuje też przepowiadanie / zapowiedź przyszłych wydarzeń.

3 – Czy prorokowanie to czytanie wersetów biblijnych?

3.1 Czytanie:

„Dopóki nie przyjdę, pilnuj czytania, zachęty i nauki” – 1 Tymoteusza 4:13.

Tu widzimy trzy osobne rzeczy: czytanie, zachęta i nauka. Gdyby to było to samo, Paweł nie rozdzielałby ich na trzy odrębne czynności.

3.2 Prorokowanie:

„Ale ten, kto prorokuje, mówi do ludzi dla zbudowania, zachęcenia i pocieszenia” – 1 Koryntian 14:3.

To znaczy, że prorokowanie w tym fragmencie to nie samo odczytanie tekstu, lecz mówienie do ludzi ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

3.3 Objawienie, nauka i inne rzeczy też są odrębne:

„Cóż więc, bracia? Gdy się schodzicie, każdy z was ma psalm, ma naukę, ma objawienie, ma język, ma tłumaczenie; wszystko niech będzie ku zbudowaniu” – 1 Koryntian 14:26.

3.4 Paweł znowu rozdziela: psalm, naukę, objawienie, język, tłumaczenie:

„Błogosławiony ten, kto czyta, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski” – Objawienie 1:3.

Ten werset jest bardzo ważny. Jest tu:

• ten, kto czyta,
• ci, którzy słuchają,
• oraz słowa proroctwa.

Czyli można czytać słowa proroctwa, a sama czynność nadal nazywa się czytaniem, nie prorokowaniem.

Więc czym jest prorokowanie?

• nauczanie = wyjaśnianie Pisma,
• prorokowanie = mówienie do ludzi słowa danego przez Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

Prorokowanie nie staje się przez sam fakt, że ktoś otworzy biblię i przeczyta tekst, lecz wtedy, gdy naprawdę mówi do ludzi od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu.

• Jeżeli siostra czyta werset albo nawet kilka wersetów, to najściślej biblijnie jest to czytanie.
  
• Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

W kontekście 1 Koryntian 11:5 możemy tak powiedzieć:

• Jeżeli siostra tylko czyta werset, to najściślej biblijnie jest to czytanie. Jeżeli modli się — to jest modlitwa. Jeżeli zaś mówi do ludzi słowo dane od Boga ku zbudowaniu, zachęcie i pocieszeniu, wtedy mówimy o prorokowaniu.

4 – Dlaczego zakrywanie głowy przez kobietę jest tak ważne dla Boga, jeżeli kobieta wspiera duchowo?

Tu nie chodzi o problem wartości kobiety, lecz porządku w zgromadzeniu. Paweł nie pisze, że siostra jest mniej duchowa. Przeciwnie — sam zakłada, że może się modlić i prorokować. Pismo pokazuje też, że kobiety naprawdę prorokowały, a więc Bóg działał przez nie.

4 .1 Chodzi o porządek ustanowiony przez Boga:

„Lecz chcę, żebyście wiedzieli, że głową każdego mężczyzny jest Chrystus, a głową kobiety mężczyzna, a głową Chrystusa Bóg” – 1 Koryntian 11:3.

To znaczy: kiedy siostra modli się albo prorokuje, wchodzi w widzialną służbę duchową. W takim momencie Bóg chce, aby był widoczny nie tylko dar, lecz także Jego porządek. Nakrycie głowy staje się więc zewnętrznym znakiem uznania tego porządku. To jest wniosek z wersetu 3 i dalszego ciągu wywodu Pawła.

4.2 Bo Paweł wiąże to ze stworzeniem.

W dalszych wersetach Paweł uzasadnia to stworzeniem kobiety i mężczyzny, a potem od razu równoważy sprawę, pokazując ich wzajemną zależność „w Panu”. To bardzo ważne: nie chodzi o pogardę, lecz o porządek w jedności.

„Wszakże ani kobieta nie jest bez mężczyzny, ani mężczyzna bez kobiety w Panu” – 1 Koryntian 11:11.

Więc sens nie jest taki: „kobieta jest gorsza”. Sens jest raczej taki: Bóg ustanowił porządek, a jednocześnie zachował wzajemność i godność obojga.

4.3 W zgromadzeniu Bóg chce pokoju i porządku:

„Bóg bowiem nie jest Bogiem nieporządku, lecz pokoju” – 1 Koryntian 14:33.

 

„Wszystko niech się dzieje godnie i według porządku” – 1 Koryntian 14:40.

Artykuł Zakrywanie głowy przez kobiety podczas prorokowania. Co to znaczy prorokować? – część 2 pochodzi z serwisu Jesu.pl.