Kto chce, aby mu Bóg błogosławił?

Błogosławieństwo to nie jest puste życzenie, to nie są słowa rzucone na wiatr. W Biblii błogosławieństwo ma większy ciężar. Ojciec wypowiada je nad synem, rodzina nad córką, starsi nad małżeństwem, kapłani nad ludem, a uczniowie Chrystusa mają błogosławić nawet tych, którzy ich krzywdzą.

Za każdym razem chodzi o coś więcej niż miłe słowa. Błogosławić człowieka to stanąć przed Bogiem i wypowiedzieć nad nim dobro: ochronę, pokój, prowadzenie, potomstwo, siłę, łaskę albo powrót do właściwej drogi.

Dlatego warto zobaczyć, jak robili to ludzie w Biblii. Jakich słów używali? Kogo błogosławili? Dlaczego to robili? I co z tych wersetów wynika dla nas dzisiaj?

W tym artykule przedstawiłem podobny temat, tylko z innej strony:

https://jesu.pl/jakie-nagrody-daje-bog-ludziom-stare-przymierze

Co oznacza „błogosławić” ludzi?

W hebrajskim główne słowo to בָּרַךְ — barak, Strong H1288. W odniesieniu do człowieka oznacza wypowiedzieć nad nim dobro, prosić Boga o dobro dla niego albo wskazać, że dobro pochodzi od Boga.

W grece Nowego Przymierza główne słowo to εὐλογέω — eulogeō, Strong G2127. Sens podstawowy: dobrze mówić, błogosławić, wypowiadać dobro.

Błogosławić człowieka to biblijnie wypowiedzieć nad nim dobro przed Bogiem, prosić Boga o dobro dla niego albo ogłosić dobro zgodne z Bożą obietnicą. Człowiek nie jest źródłem błogosławieństwa. Źródłem jest Bóg.

1 — Bóg błogosławi pierwszych ludzi:

„I Bóg pobłogosławił im, i powiedział do nich: Rozradzajcie się, rozmnażajcie się, napełniajcie ziemię i podporządkowujcie ją; panujcie nad rybami morza, nad ptactwem nieba i nad każdym żywym stworzeniem poruszającym się po ziemi” — Rodzaju 1:28.

Pierwsze błogosławieństwo nad człowiekiem oznacza: człowiek ma żyć, rozmnażać się, napełniać ziemię i panować nad stworzeniem nie jako tyran, ale jako ktoś, komu Bóg powierzył odpowiedzialność. Bóg daje odpowiednie warunki do życia, a człowiek ma wypełniać zasady Boga. Umowa jest bardzo uczciwa.

2 — Bóg błogosławi Noego i jego synów po potopie:

„I Bóg pobłogosławił Noego i jego synów, i powiedział do nich: Rozradzajcie się, rozmnażajcie się i napełniajcie ziemię” — Rodzaju 9:1.

Świat zaczyna się na ziemi od nowa, a Bóg nie zostawia Noego i jego synów bez opieki. Bóg mówi rodzinie Noego: życie ma iść dalej. Jestem z wami, tylko wy bądźcie ze Mną.

3 — Bóg błogosławi Abrama, aby stał się błogosławieństwem:

„Uczynię z ciebie wielki naród, pobłogosławię ci, uczynię wielkim twoje imię; i będziesz błogosławieństwem. Pobłogosławię błogosławiącym ciebie, a lekceważącego ciebie przeklnę; i będą błogosławione w tobie wszystkie rodziny ziemi” — Rodzaju 12:2-3.

Bóg nie błogosławi Abrama tylko po to, aby Abramowi było wygodnie. Mówi mu coś większego: „będziesz błogosławieństwem”. To znaczy, że dobro dane Abramowi ma przejść dalej na inne rodziny ziemi.

W tym miejscu błogosławić oznacza: uczynić człowieka nosicielem dobra, które pochodzi od Boga. Prawdziwe błogosławieństwo nie zatrzymuje się na jednej osobie. Ono ma owocować dalej.

4 — Melchizedek błogosławi Abrama po zwycięstwie:

„Błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego, Stwórcę nieba i ziemi; i błogosławiony Bóg Najwyższy, który wydał twoich wrogów w twoją rękę” — Rodzaju 14:19-20.

Melchizedek nie mówi: „Abramie, jesteś wielki sam z siebie”. Mówi: „Błogosławiony Abram przez Boga Najwyższego”. Od razu pokazuje, skąd przyszło zwycięstwo.

W tym miejscu błogosławić człowieka oznacza: wypowiedzieć nad nim prawdę, że jego ratunek i zwycięstwo przyszły od Boga. Człowiek jest pobłogosławiony, ale chwała wraca do Boga.

5 — Rodzina błogosławi Rebekę przed odejściem do małżeństwa:

„Siostro nasza, stań się tysiącami dziesiątek tysięcy, a twoje potomstwo niech posiądzie bramę tych, którzy go nienawidzą” — Rodzaju 24:60.

Rebeka odchodzi z domu rodzinnego i idzie do Izaaka. Jej rodzina nie żegna jej pustym słowem. Mówią do niej: „Siostro nasza”, a potem wypowiadają nad nią przyszłość.

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć nad bliską osobą dobro na nowy etap życia. To błogosławieństwo dotyczy jej domu, potomstwa i zwycięstwa nad wrogami. Jest to piękny przykład rodzinnego wypowiedzenia dobra nad kobietą, która zaczyna nowy etap życia.

6 — Izaak błogosławi Jakuba obfitością, pierwszeństwem i ochroną:

„Niech Bóg da ci z rosy nieba i z tłustości ziemi, i obfitość zboża oraz młodego wina. Niech służą ci ludy i niech narody kłaniają się tobie. Bądź panem nad swoimi braćmi i niech kłaniają się tobie synowie twojej matki. Przeklęci niech będą ci, którzy cię przeklinają, a błogosławieni ci, którzy cię błogosławią” — Rodzaju 27:28-29.

Izaak wypowiada nad Jakubem słowa dotyczące ziemi, plonu, narodów, pozycji w rodzinie i ochrony. To nie jest zwykłe „życzę ci dobrze”. To ojcowskie przekazanie dziedzictwa.„Ezaw także otrzymuje ojcowskie słowo o swojej przyszłości, ale jest ono cięższe i mniej obfite niż błogosławieństwo Jakuba.”

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć nad synem przyszłość rodu i prosić Boga o obfitość oraz ochronę. Ojciec mówi nad dzieckiem słowa, które dotykają całego jego życia.

7 — Izaak wypowiada nad Ezawem trudną przyszłość:

„Oto z tłustości ziemi będzie twoje mieszkanie i z rosy nieba z góry. Z miecza swego będziesz żył i będziesz służył swemu bratu; lecz stanie się, gdy się wyrwiesz, że zrzucisz jego jarzmo ze swojej szyi” — Rodzaju 27:39-40.

Ezaw także otrzymuje ojcowskie słowo o swojej przyszłości, ale jest ono cięższe i mniej obfite niż błogosławieństwo Jakuba.

8 — Izaak błogosławi Jakuba przed odejściem z domu:

„Bóg Wszechmocny niech cię błogosławi, niech uczyni cię płodnym i niech cię rozmnoży, abyś stał się zgromadzeniem ludów. Niech da ci błogosławieństwo Abrahama, tobie i twojemu potomstwu z tobą, abyś odziedziczył ziemię twojego przebywania, którą Bóg dał Abrahamowi” — Rodzaju 28:3-4.

Jakub wychodzi z domu. Izaak wypowiada nad nim błogosławieństwo. Mówi o błogosławieństwie Abrahama, potomstwie i ziemi.

W tym miejscu błogosławić oznacza: przekazać dziecku drogę obietnicy Boga. Ojciec nie wypowiada przypadkowych życzeń. Kieruje syna ku temu, co Bóg już powiedział rodzinie.

9 — Jakub błogosławi synów Józefa:

„Bóg, przed którym chodzili moi ojcowie Abraham i Izaak, Bóg, który pasł mnie od początku mojego życia aż do tego dnia, Anioł, który wykupił mnie od wszelkiego zła, niech błogosławi tych chłopców; niech będzie nad nimi wzywane moje imię i imię moich ojców, Abrahama i Izaaka, i niech rozmnożą się licznie pośród ziemi” — Rodzaju 48:15-16.

Jakub błogosławi wnuków, ale zaczyna od świadectwa. Mówi o Bogu, który prowadził jego ojców i jego samego. Dopiero potem wypowiada dobro nad chłopcami.

W tym miejscu błogosławić dzieci oznacza: oddać następne pokolenie pod opiekę Boga, który prowadził wcześniejsze pokolenia. To nie jest tylko rodzinny sentyment. To przekaz wiary i pamięci o Bogu.

10 — Jakub wypowiada nad Judą słowo panowania:

„Judo, ciebie będą chwalić twoi bracia; twoja ręka będzie na karku twoich wrogów; synowie twojego ojca będą kłaniać się tobie. Nie odejdzie berło od Judy ani laska władcy spomiędzy jego stóp, aż przyjdzie Ten, do którego ono należy, i Jemu będzie posłuszeństwo ludów” — Rodzaju 49:8,10.

Jakub nie mówi do Judy tylko jako do jednego syna. Wypowiada słowo nad jego rodem. Mówi o chwale od braci, zwycięstwie nad wrogami i berle władzy.

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć nad rodem kierunek wyznaczony przez Boga. To błogosławieństwo patrzy daleko dalej niż jedno pokolenie.

11 — Jakub wypowiada nad Józefem owocność i pomoc Boga:

„Józef jest owocną latoroślą, owocną latoroślą przy źródle… przez Boga twojego ojca, który ci pomaga, i przez Wszechmocnego, który cię błogosławi: błogosławieństwami nieba z góry, błogosławieństwami głębi leżącej niżej, błogosławieństwami piersi i łona” — Rodzaju 49:22,25.

Józef był zraniony przez własnych braci i atakowany przez ludzi. A jednak Jakub mówi o nim jak o owocnej latorośli przy źródle. Wrogość go nie wysuszyła.

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć nad skrzywdzonym człowiekiem owocność, pomoc Boga i życie mimo ataków. To słowo pokazuje, że Bóg może uczynić człowieka płodnym nawet po bólu.

12 — Kapłańska forma błogosławieństwa nad ludem:

„Niech JHWH cię błogosławi i niech cię strzeże. Niech JHWH rozjaśni swoje oblicze nad tobą i niech okaże ci łaskę. Niech JHWH podniesie swoje oblicze ku tobie i niech da ci pokój” — Liczb 6:24-26.

Zwróćmy uwagę, że kapłani nie mówią: „my dajemy wam szczęście”. Mówią: „Niech JHWH…”.

W tym miejscu błogosławić oznacza: prosić Boga, aby strzegł człowieka, okazał mu łaskę, zwrócił ku niemu swoje oblicze i dał mu pokój. To jest modlitewne wypowiedzenie dobra nad człowiekiem przed Bogiem.

13 — Bóg wyjaśnia sens kapłańskiego błogosławienia:

„Tak będą kłaść Moje imię na synów Israela, a Ja będę im błogosławił” — Liczb 6:27.

Ten werset wyjaśnia, co dzieje się w błogosławieństwie. Kapłani wypowiadają słowa nad ludem, ale Bóg mówi: „Ja będę im błogosławił”.

W tym miejscu błogosławić oznacza: położyć imię Boga nad człowiekiem i wypowiedzieć dobro, którego źródłem jest Bóg. Człowiek wypowiada dobro, ale źródłem dobra pozostaje Bóg. To chroni nas przed myśleniem, że błogosławieństwo jest ludzką mocą.

14 — Balaam nie może przekląć tego, co Bóg pobłogosławił:

„Oto otrzymałem nakaz, aby błogosławić; On pobłogosławił, a ja nie mogę tego odwrócić” — Liczb 23:20.

Balaam chciał być użyty do przekleństwa, ale Bóg zatrzymał jego usta. Zamiast przeklinać, musiał powiedzieć: Bóg już pobłogosławił i nie da się tego odwrócić.

W tym miejscu błogosławieństwo oznacza: Boże postanowienie dobra, którego człowiek nie może unieważnić przekleństwem. Gdy Bóg wypowiada dobro, człowiek nie ma władzy go zamienić w zło.

15 — Balaam wypowiada dobro nad namiotami Izraela:

„Jak dobre są twoje namioty, Jakubie, twoje mieszkania, Israelu!” — Liczb 24:5.

Balaam patrzy na obóz Izraela i zamiast przekleństwa wypowiada zachwyt. Widzi namioty i mieszkania ludu, który Bóg prowadzi.

W tym miejscu błogosławić oznacza: zobaczyć dobro położone przez Boga i wypowiedzieć je nad domami ludzi. To nie jest wymyślanie dobra. To rozpoznanie dobra, które Bóg już dał.

16 — Błogosławiony ten, kto błogosławi lud objęty obietnicą:

„Błogosławiony, kto cię błogosławi, a przeklęty, kto cię przeklina” — Liczb 24:9.

To zdanie pokazuje powagę słowa wobec ludu, nad którym Bóg wypowiedział swoje dobro. Błogosławić taki lud to stanąć po stronie Bożego postanowienia.

W tym miejscu błogosławić oznacza: zgodzić się z dobrem, które Bóg położył na swoim ludzie. Przeklinanie tego, co Bóg błogosławi, jest buntem przeciw Jego decyzji.

17 — Mojżesz wypowiada nad ludem pomnożenie:

„JHWH, Bóg waszych ojców, niech doda wam tysiąckrotnie ponad to, czym jesteście, i niech was błogosławi, jak wam powiedział” — Powtórzonego Prawa 1:11.

Mojżesz nie wymyśla własnego życzenia. Mówi: „jak wam powiedział”. Jego błogosławieństwo stoi na wcześniejszym słowie Boga. W tym miejscu błogosławić oznacza: prosić Boga o wzrost zgodny z Jego obietnicą.

18 — Błogosławieństwa posłuszeństwa:

„Błogosławiony będziesz w mieście i błogosławiony będziesz na polu. Błogosławiony będzie owoc twojego łona, owoc twojej ziemi i owoc twojego bydła…” — Powtórzonego Prawa 28:3-4.

To błogosławieństwo obejmuje zwykłe życie: miasto, pole, dzieci, ziemię, bydło i pracę. Bóg nie mówi tylko o świątyni albo wielkich chwilach. Dotyka codzienności.

W tym miejscu błogosławieństwo oznacza: dobro Boga nad całym życiem człowieka, gdy człowiek słucha Jego głosu. To ważne: tekst łączy błogosławieństwo z posłuszeństwem.

19 — Mojżesz błogosławi Rubena życiem i zachowaniem rodu:

„Niech Ruben żyje i niech nie umrze; i niech jego ludzi nie będzie mało” — Powtórzonego Prawa 33:6.

To krótkie błogosławieństwo brzmi jak prośba o przetrwanie. Nie ma tu wielkich ozdobnych słów. Jest wołanie: niech Ruben żyje, niech nie zniknie, niech jego lud nie będzie mały.

W tym miejscu błogosławić oznacza: prosić Boga o zachowanie życia i rodu. Czasem najprostsze błogosławieństwo jest najgłębsze: niech człowiek żyje przed Bogiem.

20 — Mojżesz błogosławi Judę pomocą Boga:

„Usłysz, JHWH, głos Judy i przyprowadź go do jego ludu; jego ręce walczą za niego, a Ty bądź mu pomocą przeciw jego wrogom” — Powtórzonego Prawa 33:7.

Mojżesz nie prosi dla Judy o łatwe życie. Prosi, aby Bóg usłyszał jego głos, przyprowadził go do ludu i pomógł mu przeciw wrogom.

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć nad człowiekiem Bożą pomoc w walce i powrocie. Błogosławieństwo nie zawsze usuwa bitwę, walkę o przyszłość. Czasem daje pomoc Boga w trakcie bitwy.

21 — Mojżesz błogosławi Lewiego w służbie:

„Pobłogosław, JHWH, jego siłę i przyjmij dzieło jego rąk; uderz biodra tych, którzy powstają przeciw niemu, i tych, którzy go nienawidzą, aby już nie powstali” — Powtórzonego Prawa 33:11.

Lewi ma służyć przed Bogiem. Mojżesz nie prosi tylko o wygodę dla Lewiego, ale o siłę i przyjęcie dzieła jego rąk.

W tym miejscu błogosławić oznacza: prosić Boga, aby umocnił człowieka do powierzonej mu służby. To jest błogosławieństwo pracy wykonywanej przed Bogiem.

22 — Mojżesz błogosławi Beniamina bezpieczeństwem:

„Umiłowany JHWH niech mieszka bezpiecznie przy Nim; On osłania go przez cały dzień, a on mieszka między Jego ramionami” — Powtórzonego Prawa 33:12.

Beniamin jest nazwany umiłowanym JHWH. Ma mieszkać bezpiecznie, osłonięty przez Boga.

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć nad człowiekiem bliskość i ochronę Boga. Obraz „między Jego ramionami” mówi o bezpieczeństwie, którego człowiek nie daje sobie sam.

23 — Mojżesz błogosławi Józefa obfitością ziemi:

„Błogosławiona przez JHWH niech będzie jego ziemia: kosztownościami nieba, rosą i głębią leżącą niżej” — Powtórzonego Prawa 33:13.

Mojżesz wypowiada dobro nie tylko nad samym Józefem, ale nad jego ziemią. Mówi o niebie, rosie i głębi.

W tym miejscu błogosławić oznacza: prosić Boga o dobro nad miejscem, z którego człowiek żyje. Błogosławieństwo dotyka domu, ziemi, pracy i plonu.

24 — Mojżesz błogosławi Zebuluna i Issachara radością w ich zadaniach:

„Raduj się, Zebulunie, w swoim wychodzeniu, a Issacharze, w swoich namiotach” — Powtórzonego Prawa 33:18.

Zebulun i Issachar mają różne miejsca działania: jeden w wychodzeniu, drugi w namiotach. Błogosławieństwo nie oznacza, że wszyscy mają tę samą drogę, lecz że Bóg może dać radość w wyznaczonym miejscu.

25 — Mojżesz błogosławi Naftalego przychylnością i pełnią błogosławieństwa:

„Naftali, nasycony przychylnością i pełny błogosławieństwa JHWH, posiądź zachód i południe” — Powtórzonego Prawa 33:23.

Naftali zostaje opisany jako nasycony przychylnością i pełny błogosławieństwa JHWH. To nie jest obraz człowieka pustego. To człowiek napełniony dobrem Boga. Bóg nie tylko daje przetrwanie, ale także nasycenie.

26 — Mojżesz błogosławi Aszera przyjęciem, obfitością i siłą:

„Błogosławiony wśród synów niech będzie Aszer; niech będzie przyjęty przez swoich braci i niech zanurzy swoją stopę w oliwie. Żelazo i brąz niech będą twoimi zasuwami, a twoja siła niech trwa jak twoje dni” — Powtórzonego Prawa 33:24-25.

To błogosławieństwo jest bardzo życiowe. Mówi o przyjęciu przez braci, oliwie, zabezpieczeniu i sile na każdy dzień.

W tym miejscu błogosławić oznacza: prosić Boga o przychylność ludzi, dostatek, ochronę i siłę odpowiednią do życia. Nie tylko wielkie rzeczy są błogosławieństwem. Czasem błogosławieństwem jest siła na dzisiejszy dzień.

27 — Boaz i żniwiarze błogosławią się w codziennej pracy:

„JHWH z wami. A oni odpowiedzieli mu: Niech JHWH cię błogosławi” — Rut 2:4.

Boaz przychodzi na pole i wita pracowników słowami: „JHWH z wami”. Oni odpowiadają mu: „Niech JHWH cię błogosławi”. Błogosławieństwo może być wypowiedziane w domu, w pracy i w codziennym życiu.

28 — Lud i starsi błogosławią małżeństwo Boaza i Rut:

„Niech JHWH uczyni kobietę, która wchodzi do twojego domu, jak Rachelę i jak Leę, które obie zbudowały dom Israela; działaj dzielnie w Efracie i zyskaj imię w Betlejem. Niech twój dom będzie jak dom Peresa, którego Tamar urodziła Judzie, z potomstwa, które JHWH da ci z tej młodej kobiety” — Rut 4:11-12.

To błogosławieństwo przekazane jest małżeństwu. Lud i starsi nie mówią tylko: „oby wam się ułożyło”. Tutaj błogosławić oznacza: wypowiedzieć dobro nad nową rodziną. To dobro dotyczy kobiety, mężczyzny, domu, potomstwa i przyszłości.

29 — Eli błogosławi małżeństwo Elkany i Hanny:

„Niech JHWH da ci potomstwo z tej kobiety w miejsce tego, którego oddała JHWH” — 1 Samuela 2:20.

Hanna oddała Samuela na służbę Bogu. Eli wypowiada nad nią i jej mężem błogosławieństwo potomstwa. Nie odbiera jej ofiary, ale prosi Boga o dalsze dobro dla ich domu.

30 — Dawid prosi o błogosławieństwo dla swojego domu:

„A teraz zechciej pobłogosławić dom swojego sługi, aby trwał na wieki przed Tobą; bo Ty, Panie JHWH, powiedziałeś, i przez Twoje błogosławieństwo dom Twojego sługi będzie błogosławiony na wieki” — 2 Samuela 7:29.

Dawid nie błogosławi swojego domu własną mocą. Staje przed Bogiem i prosi: „zechciej pobłogosławić dom Swojego sługi”. Opiera się na tym, co Bóg powiedział.

31 — Salomon błogosławi zgromadzenie obecnością Boga:

„Niech JHWH, nasz Bóg, będzie z nami, jak był z naszymi ojcami; niech nas nie opuści i nie porzuci. Niech nachyli nasze serca ku Sobie, abyśmy chodzili wszystkimi Jego drogami i strzegli Jego przykazań, ustaw i sądów” — 1 Królewska 8:57-58.

Salomon nie prosi tylko o pomyślność. Prosi, aby Bóg był z ludem, nie opuścił go. Błogosławić oznacza: prosić Boga o obecność i serca zdolne do posłuszeństwa. Największym dobrem nie jest samo powodzenie, ale to, że serce człowieka idzie za Bogiem.

32 — Jabes prosi Boga o błogosławieństwo dla siebie:

„Obyś naprawdę mi błogosławił, poszerzył moją granicę, aby Twoja ręka była ze mną, i abyś zachował mnie od zła, by mnie nie zasmuciło. I Bóg dał to, o co prosił” — 1 Kronik 4:10.

Jabes modli się prosto i konkretnie. Prosi o błogosławieństwo, poszerzenie granicy, obecność ręki Boga i ochronę od zła. Nie jest to pusta formuła, ale szczere wołanie.

33 — Wspólnotowa prośba o łaskę i błogosławieństwo:

„Boże, okaż nam łaskę i pobłogosław nam; rozjaśnij Swoje oblicze nad nami” — Psalm 67:1.

To modlitwa wspólnoty. Nie brzmi: „daj mi”, ale: „okaż nam łaskę i pobłogosław nam”. Lud prosi o Boże oblicze, czyli o Jego przychylność i obecność.

34 — Błogosławieństwo nad rodziną i dziećmi:

„Niech JHWH pomnoży was i wasze dzieci. Błogosławieni jesteście przez JHWH, Stwórcę nieba i ziemi” — Psalm 115:14-15.

To krótkie błogosławieństwo obejmuje rodziców i dzieci. Mówi o pomnożeniu i o tym, że źródłem dobra jest JHWH, Stwórca nieba i ziemi.

35 — Błogosławieństwo nad człowiekiem bojącym się Boga:

„Niech JHWH błogosławi cię z Syjonu, abyś oglądał dobro Jeruzalem przez wszystkie dni swojego życia i widział synów swoich synów. Pokój nad Israelem” — Psalm 128:5-6.

To błogosławieństwo mówi o całym życiu: dobru miasta, długich dniach, wnukach i pokoju nad ludem.

36 — Formuła błogosławienia w imieniu JHWH:

„Błogosławieństwo JHWH nad wami; błogosławimy wam w imieniu JHWH” — Psalm 129:8.

W Psalmie ta formuła pojawia się w kontekście ludzi niegodziwych, nad którymi takiego słowa się nie wypowiada. Ale sama forma pokazuje, jak brzmiało błogosławienie: „w imieniu JHWH”.

W tym miejscu błogosławić oznacza: wypowiedzieć dobro nie z własnego autorytetu, ale w imieniu Boga. Człowiek nie mówi: „moja moc nad tobą”. Mówi: dobro JHWH nad wami.

37 — Krótkie błogosławieństwo ze strony Stwórcy:

„Niech JHWH błogosławi cię z Syjonu, Ten, który uczynił niebo i ziemię” — Psalm 134:3.

To krótka forma błogosławieństwa. W jednym zdaniu jest człowiek, JHWH, Syjon oraz Stwórca nieba i ziemi.

38 — Elżbieta błogosławi Mariam i owoc jej łona:

„Błogosławiona jesteś między kobietami i błogosławiony owoc twojego łona” — Łukasza 1:42.

Elżbieta rozpoznaje, że Bóg uczynił coś wielkiego z Mariam/Maria i z Dzieckiem w jej łonie. Wypowiada prawdę o Bożym działaniu. Błogosławi Dziecko, które rodzi się Chrystusem, Synem Boga.

39 — Pan Jeszu uczy błogosławić tych, którzy przeklinają:

„Błogosławcie tych, którzy was przeklinają; módlcie się za tych, którzy was znieważają” — Łukasza 6:28.

Pan Jeszu nie mówi, że zło jest dobre. Mówi, że uczeń Boga nie ma odpowiadać przekleństwem na przekleństwo. Mamy nie wypowiadać nad wrogiem zła, lecz modlić się, aby Bóg doprowadził go do prawdy i odwrócił od grzechu.

40 — Jesteśmy znieważani, ale błogosławimy ich:

„Trudzimy się, pracując własnymi rękami; (jesteśmy) znieważani — błogosławimy (ich); (jesteśmy) prześladowani — znosimy (to)” — 1 Koryntian 4:12.

Paweł pokazuje życie apostołów. Kiedy są znieważani, nie odpowiadają tą samą bronią. Błogosławią.

W tym miejscu błogosławić oznacza: odpowiedzieć dobrym słowem tam, gdzie człowiek naturalnie chciałby oddać obelgą.

41 — Paweł: błogosławcie prześladujących:

„Błogosławcie tych, którzy was prześladują; błogosławcie i nie przeklinajcie” — Rzymian 12:14.

Paweł mówi jasno: „błogosławcie i nie przeklinajcie”. Uczeń Chrystusa nie może pozwolić na to, aby cudze zło uczyniło jego usta narzędziem przekleństwa.

42 — Piotr: nie oddawać obelgą, lecz błogosławieństwem:

„Nie oddawajcie złem za zło ani obelgą za obelgę, lecz przeciwnie — błogosławieństwem, wiedząc, że do tego zostaliście powołani, abyście odziedziczyli błogosławieństwo” — 1 Piotra 3:9.

Piotr pokazuje prostą zasadę: człowiek powołany do błogosławieństwa nie oddaje obelgi obelgą. Mamy pokazać, że należymy do Boga, dlatego kontrolujemy nasze myśli i słowa.

43 — Apostolskie błogosławieństwo łaski, miłości i wspólnoty Ducha:

„Łaska Pana Jeszu Pomazańca, miłość Boga i wspólnota Ducha Świętego niech będzie z wami wszystkimi” — 2 Koryntian 13:13/14.

Paweł wypowiada nad nimi łaskę Pana Jeszu, miłość Boga i wspólnotę Ducha Świętego. W tym miejscu błogosławić braci oznacza: prosić o dobra duchowe, bez których zgromadzenie nie owocuje.

44 — Apostolskie błogosławieństwo pokoju, miłości i wiary:

„Pokój braciom i miłość z wiarą od Boga Ojca i Pana Jeszu Pomazańca. Łaska ze wszystkimi, którzy miłują naszego Pana Jeszu Pomazańca w niezniszczalności” — Efezjan 6:23-24.

Paweł kieruje słowa do braci o pokój, miłość, wiarę i łaskę. Pokazuje też źródło łaski: od Boga Ojca i Pana Jeszu Pomazańca.

45 — Apostolskie błogosławieństwo uświęcenia całego człowieka:

„Sam zaś Bóg pokoju niech was całkowicie uświęci, a cały wasz duch, dusza i ciało niech będą zachowane bez zarzutu na przyjście naszego Pana Jeszu Pomazańca” — 1 Tesaloniczan 5:23.

To błogosławieństwo nie zatrzymuje się na zdrowiu, pieniądzach ani wygodzie. Paweł prosi o uświęcenie całego człowieka: ducha, duszy i ciała.

46 — Apostolskie błogosławieństwo pocieszenia i utwierdzenia:

„Sam nasz Pan Jeszu Pomazaniec i Bóg nasz Ojciec, który nas umiłował i dał wieczne pocieszenie oraz dobrą nadzieję w łasce, niech pocieszy wasze serca i utwierdzi was w każdym dobrym dziele i słowie” — 2 Tesaloniczan 2:16-17.

Paweł wie, że ludzie potrzebują nie tylko pouczenia, ale też pocieszenia i utwierdzenia. Dlatego prosi, aby Pan Jeszu i Bóg Ojciec pocieszyli serca wierzących.

47 — Apostolskie błogosławieństwo pokoju w każdym czasie:

„Sam Pan pokoju niech da wam pokój zawsze, w każdy sposób. Pan niech będzie z wami wszystkimi” — 2 Tesaloniczan 3:16.

To błogosławieństwo jest bardzo mocne. Paweł nie mówi tylko: „miejcie pokój”. Mówi: „Sam Pan pokoju niech da wam pokój”.

48 — Apostolskie błogosławieństwo wyposażenia do woli Boga:

„Bóg pokoju, który wyprowadził z martwych naszego Pana Jeszu, wielkiego Pasterza owiec, przez krew wiecznego przymierza, niech wyposaży was we wszystko dobre do czynienia Jego woli, sprawiając w nas to, co jest miłe przed Nim, przez Jeszu Pomazańca” — Hebrajczyków 13:20-21.

To błogosławieństwo nie kończy się na słowach: „niech będzie wam dobrze”. Autor prosi, aby Bóg wyposażył wierzących do czynienia Jego woli.

49 — Apostolskie błogosławieństwo łaski, miłosierdzia i pokoju:

„Łaska, miłosierdzie i pokój będą z nami od Boga Ojca i od Pana Jeszu Pomazańca, Syna Ojca, w prawdzie i miłości” — 2 Jana 1:3.

50 — Ostatnie błogosławieństwo Pisma:

„Łaska Pana Jeszu niech będzie ze wszystkimi świętymi. Amen” — Objawienie 22:21.

Warto przemyśleć temat w takim celu, abyśmy cały czas czuli Bożą obecność w naszym życiu. Aby tak było, należy pełnić wolę Boga. Trzeba dobrze sprawdzić swoje wierzenia. Nie mogą pochodzić z tradycji religijnej, która niewiele ma wspólnego z naukami Chrystusa.